تهران و کرج در هشتمین شب حمله آمریکا و اسرائیل به ایران سیاه شدند. انبار نفت در شهرری، شهران، اقدسیه و کرج‌ ساعت ۱۱ شب شنبه، ۱۶ اسفند، هدف حمله قرار گرفت و حالا یک روز بعد از آن شب، باران سیاه هم شهر را فرا گرفته. همه‌چیز سیاه است؛ خیابان‌ها، خانه‌ها، ماشین‌ها. نفت خام در جوی‌های شهر آتش به پا کرده، هوا بوی سوختگی می‌دهد. نفس‌ها تنگ است و سیاهی ممتد. صحبت از احتمال باران اسیدی هم در میان است. هلال‌احمر در اطلاعیه‌اش بر این مورد تأکید کرده و یک منبع آگاه به «پیام ما» می‌گوید انبارهای نفت خام، سولفورزدایی نشده و مواد آراماتیک فراوانی دارد و بسیار سمی هستند. این مواد به‌صورت پایدار در هوا باقی خواهد ماند. هرچند «محمدصادق حسنوند»، رئیس مرکز تحقیقات آلودگی هوا در دانشگاه علوم‌پزشکی تهران، به «پیام‌ما» می‌گوید پایش‌های لحظه‌ای تاکنون خطر باران اسیدی را نشان نمی‌دهند، اما ستون دود‌سیاه و گسترده است و مردم در خانه بمانند. نگرانی از آلودگی آب‌های زیرزمینی و سدها هم بالاست؛ نکته‌ای که نه در اطلاعیه سازمان حفاظت محیط‌زیست و نه هلال‌احمر به آن اشاره‌ای نشده است.

چگونه به پرندگان شهری در بحران کمک کنیم؟

|پیام ما| جنگ امریکا و اسرائیل با ایران در حالی وارد هفته دوم شد که هلال‌احمر اعلام کرده است در حملات صورت‌گرفته در یک هفته گذشته شش هزار و ۶۶۸ واحد غیرنظامی هدف قرار گرفت. دیروز شهرها و مناطق مختلف از جمله همدان، جزیره کیش، اصفهان، قزوین، کرمانشاه، یزد، پاکدشت و مناطقی از تهران از جمله محله نازی‌آباد مورد حمله قرار گرفتند. جمعه.شب در حملات سنگین به غرب تهران، فرودگاه مهرآباد زیر سنگین‌ترین حملات قرار داشت، اما تا لحظه تنظیم این گزارش، اطلاعاتی از خسارات وارده به تنها فرودگاه تهران که برای پروازهای داخلی مورد استفاده بود، از سوی نهادهای رسمی منتشر نشده است.

«لحظه‌ به‌ لحظه،‌ دقیقه به دقیقه را می‌شمردم تا صبح شود.» این تجربه «آرزو» از انفجارهای سهمناک در منطقه کوهک است. هر بمبی که می‌افتاد، آتشی بزرگ به راه می‌انداخت و خانه‌اش را روشن می‌کرد. او دو ساعت پی‌در‌پی زیر موج سنگین،‌ دقیقه‌ها را می‌شمرد تا نور صبحگاه دمید و آسمان آرام گرفت. «فرشاد» و «امین» که در اکباتان ساکن بودند هم وضعیت بهتری نداشتند. آنها با هر انفجار می‌گفتند این آخری است و دوباره انفجار و انفجار. نخستین ساعت‌های شنبه، ۱۶ اسفند، غرب تهران لرزید؛ چنان سخت که کسی را یارای خوابیدن نبود.

در روزهای جنگ درباره مراقبت از کودکان مدام صحبت می‌شود؛ مراقبت از طریق صحبت‌کردن، در آغوش‌گرفتن و بازی‌کردن و غیره. جهان ذهنی آنها باید امن باشد، حتی اگر بیرون از خانه و در خیابان ناامنی مداوم جریان دارد. «علی جانب‌الهی»، فعال حوزه کودک و بازی‌پرداز، از ایده خود در این روزها برای مراقبت عاطفی از کودکان به «پیام ما» می‌گوید و روایت یک روز از اجرای این ایده را شرح می‌دهد.

|پیام ما| هیچ جنگی در هیچ‌کجای دنیا، کودک و پیر و جوان نمی‌شناسد. اما در بین همه این گروه‌ها، کودکان حساس‌ترین گروه هستند. حتی اگر هزار کیلومتر از محل اصابت موشک و بمب هم فاصله داشته باشند، باز هم اخبار ناگوار جنگ می‌تواند امنیت روانی‌شان را برهم بزند. در روزهای پیش از شروع جنگ، روان‌شناسان بارها از لزوم مراقبت از کودکان هشدار دادند و توصیه‌هایی را مطرح کردند. این گزارش یک دستورالعمل جامع از این توصیه‌ها و گزارش‌های پیشین «پیام ما» است که چطور در این روزها از کودکمان محافظت‌ کنیم.