بایگانی مطالب : محیط زیست
«نجات طبیعت با تعامل»؛ پیام شماره دوم مجله شکار و ماهیگیری
ریجکت سوزند، نه زبالهسوز!
پروتکلی برای دستگاههای زبالهسوز نداریم
زبالهسوز دستگاهی حساس با کنترل فرایند بسیار حساس است که اگر زبالهسوزی اشتباه یا خامسوزی در آن رخ دهد، گازهایی از آن متصاعد میشود که بسیار خطرناکاند و میتوانند فاجعه بزرگی رقم بزنند. این گازها فلردار و کلردار هستند و این دستگاهها برای فعالیت نیازمند حضور متخصصاند و یک دهدار قاعدتاً نمیتواند این موضوع را مدیریت کند. اما نکته مهم در مدیریت پسماند این است که بتوانیم پسماند را از نقطه تولید تا نقطه نهایی مدیریت کنیم. اتفاقی که در این برنامهها رخ نداده و مدیریتی که الان شاهدش هستیم چنین مواردی را شامل نمیشود.
ترس از فناوری یا دفاع ناخودآگاه از فاجعه؟
زبالهسوز، راه مدیریت پسماند یا افزایش آلودگی؟
روستاییان اطراف محل دفن زباله سراوان، سه سال قبل که مقابل این دفنگاه روزها و روزها بست نشستند تا زبالهای به جنگل وارد نشود. آنها میگفتند صدایشان به جایی نمیرسد و خسته از بو، شیرابه، حشرات و کوه صدمتری زبالهاند. وعدههای بسیاری به آنها داده شد. مانند سالهای قبلتر که تابلوی روزشمار برای جابهجایی و حل مشکل این دفنگاه نصب شده بود و نتیجهاش هیچ بود. در نهایت طرحهایی مانند جابهجایی زباله به شهرهای دیگر مانند رودبار مطرح شد و طرح دیگر این بود که روستاهای اطراف زبالههایشان را به سراوان نیاورند و خودشان مدیریتش کنند. سوزاندن زباله در روستاها و تلنبار شدن آنها در ورودی و اطراف جادهها مشکل جدید منطقه شد تا در نهایت در روستای سالکده چند سال قبل زبالهسوزی کوچک نصب شد که نظارتی بر آن وجود نداشت و بعد هم روستای لسکوکلایه در کیاشهر زبالهسوز کوچکمقیاس اما این بار جدید و با نظارت نصب کرد. واکنشها به راهاندازی این زبالهسوز کم نبوده و موافقان و مخالفان روبروی هم صف کشیدهاند. عدهای آن را فناوریای مناسب در شرایطی میدانند که مدیریت زبالهها در گیلان به فاجعه بدل شده و این کار میتواند با مشارکت جامعه محلی تفکیک را نهادینه کند و عده دیگر این زبالهسوزها را بدون پروتکل دانسته و نگرانیهایی برای ایجاد آلودگی آنها در آینده دارند.
بجای حفر چاه از روانآبهای سطحی استفاده کنیم
«محمدصابر باغخانی پور» در نشست محیط زیستی منطقه ۹ در جمع شهردار و مدیران شهری این منطقه ،بر تغییر نگرش در خصوص استفاده بهینه از آبهای سطحی شهر تهران به ویژه منطقه ۹ ، تاکید کرد.
شیر آسیایی؛ از نماد تا جنازه
اردیبهشت سال ۱۳۹۸ و در کوران خبری گسترده، یک شیر آسیایی از باغوحش بریستول انگلستان به باغوحش ارم ایران آمد. نامش «کامران» بود و برای همکاری در پروژه بازگشت شیر آسیایی به ایران، به تهران منتقل شد. نامش را در کشورمان به «هیرمان» تغییر دادند. ورود این شیر با پوشش گسترده رسانهای و تبلیغات «بازگشت شیر ایرانی» همراه بود اما در روزهای گذشته هیرمان در سکوت خبری در باغوحش ارم از دست رفته است و از آن نگرانکنندهتر، واکنش اداره محیطزیست تهران بود که بدون ارائه هیچ مستنداتی و در اظهار نظری عجیب «کهولت سن» را عامل مرگ اعلام کرد. در حالی که این شیر تنها ۱۲ سال سن داشت. ورود پر سر و صدا و مرگ در سکوت، نه تنها سرنوشت یک شیر، که آینهای از وضعیت باغوحشها و مسئولیتگریزی برخی مدیران است.
می خواهم حفاظت در ایران را به دنیا وصل کنم
در مهمترین محفل این روزهای حفاظتگران محیط زیست در جهان، همه حاضران یک نام را میشناختند: رامسر. «ایمان ابراهیمی»، حفاظتگر پرندگان که در اجلاس متعاهدین کنوانسیون رامسر «قهرمان جهانی تالاب» شد، میگوید که این نام برایش افتخارآمیز است. او که مدیرعامل و بنیانگذار انجمن حفاظت پرندگان آوای بوم است، اکنون در گفتوگو با «پیام ما» از تجربه حضور در این اجلاس در زیمباوه و پیچوخم مسیر حفاظتگری میگوید.
حفاظت در تعلیق
«نزدیک سه سال است که فضای پروژههای میدانی و پژوهشی در حوزه محیطزیست در حالت تعلیق و رکود قرار دارد، از این رو نگرانی برای دریافت مجوز بیمعناست.» این پاسخ باربد صفایی خزندهشناس به پرسشی درباره وضعیت حفاظت در ایران است. در مقابل ایمان ابراهیمی حفاظتگر معتقد است چالش اصلی به قفلشدگی سازوکار حفاظت از محیط زیست و مدیریت مناطق تحت حفاظت در همان الگوی دهه پنجاه برمیگردد. «اجرا، وظیفه نهادهای مدنی و تخصصی است و سازمان محیط زیست باید نقش ناظر و سیاستگذار را ایفا کند.»
زاگرس در محاصره شعله و شعار
«مسئولان منابعطبیعی میدانستند؛ در مراسمهای خاکسپاری و... هم شرکت کرده بودند. ترجیحشان این بود که خبری منتشر نشود و به گوش فعالان محیطزیست نرسد.» این گفته «بهمن ایزدی»، فعال محیطزیست استان فارس، درباره شهادت «کاووس مرادی»، عضو طایفه فارسیمدان است که در روزهای اول تیرماه در آتشسوزی منطقه «خان زنیان» جانش را از دست داد. بهگفته ایزدی، متأسفانه ریشههای حریقهای عمدی در زاگرس شناسایی نشده و در مقابل، مسئولان سازمان و ادارات کل منابعطبیعی خود را به کاشت یک میلیارد نهال سرگرم کردهاند. ایزدی این طرح را نابخردانه و ازبینبرنده بخش دیگری از عرصههای زاگرس میداند: «اگر همینطور پیش برویم، زاگرس نابود میشود و در پاییز شاهد حریقهای گسترده در هیرکانی نیز خواهیم بود.»
