بایگانی مطالب: گزارش روز
تعطیلی گرمخانهها در جنگ چهلروزه
گرمخانهها در جنگ چهلروزه تعطیل بود. کمتر کسی در روزهایی که تهران زیر حملات موشکی بود، به ساکنان گرمخانهها فکر میکرد. بیخانهها در شبهای هول پایتخت، جایی بهجز ماندن در گرمخانهها نداشتند و وقتی از آنجا خارج شدند، دوباره به پاتوقهای قبلی برگشتند. این خبر را اولینبار یک مددکار به «پیام ما» میدهد و بعدتر معاون شهردار هم در گفتوگو با روزنامه، آن را تأیید میکند. یک جامعهشناس شهری اما در واکنش به تعطیلی گرمخانهها میگوید: «برای افرادی که در دوره پس از ترک مصرف مواد قرار دارند، از دست دادن این فضای امن میتواند روند بهبودی را مختل کرده و احتمال بازگشت به مصرف و حضور در پاتوقهای مصرفکنندگان را افزایش دهد.» در روزهای جنگ حتی دیده شده که افراد بیخانمان به خانههای ویرانشده میرفتند، وسایل سالم را میفروختند و با پول آن غذا میخریدند.
ریسک سرمایهگذاری کم نشد
در مسیر احداث نیروگاههای تجدیدپذیر، برخی موانع آنقدر تداوم پیدا کردهاند که دیگر به بخشی از فرآیند اجرای پروژه تبدیل شدهاند؛ مجوزهایی که ماهها طول میکشند، زمینهایی که دیر واگذار میشوند، تجهیزاتی که پشت گمرک میمانند و پروژههایی که پیش از تولید نخستین کیلووات برق، ماهها در رفتوآمد میان دستگاههای مختلف معطل میشوند. دولت حالا برای کوتاه کردن همین مسیر، آییننامه تازهای ابلاغ کرده است؛ آییننامهای که قرار است بخشی از گرههای اداری چندساله توسعه نیروگاههای خورشیدی و بادی را باز کند و دستگاههای مختلف را برای همکاری با سرمایهگذاران مکلف سازد. اما در شرایطی که ناترازی برق به یکی از مهمترین محدودیتهای اقتصاد ایران تبدیل شده، این پرسش بیش از هر زمان دیگری مطرح است: آیا اصلاح فرآیندهای اداری برای جهش در توسعه انرژیهای تجدیدپذیر کافی است یا مشکل صنعت برق در جای دیگری قرار دارد؟
تیم ملی ما یا آنها؟
چه کسی فکرش را میکرد روزی برسد که در جام جهانی و بزرگترین رویداد فوتبال، وقتی تیم ملی کشورت گل میخورد، فریاد شادی بلند شود؟ چهار سال پیش تیم ملی فوتبال ایران، آن نماد همیشگی همبستگی و غرور جمعی، ناگهان به محل مناقشه و شکاف تبدیل شد و در جام جهانی، زیر سایه حواشی سیاسی و اجتماعی آن روزها و واکنشهای بازیکنانش، بخشی از محبوبیت تاریخی خود را از دست داد. طرفداری از پیراهن تیم ملی، خود به انتخابی مناقشهبرانگیز تبدیل شده بود و میان جامعه و آن چیزی که روزی بیچونوچرا «تیم ما» بود، فاصله افتاد؛ فاصلهای که ریشه در بحرانهای عمیقتر جامعه داشت. حالا چهار سال گذشته است و ایران بار دیگر در شرایطی در جام جهانی ۲۰۲۶ حضور دارد که کشور در این فاصله، دیماههای پرالتهاب، جنگ و بحرانهای پیدرپی را از سر گذرانده و هنوز هم واکنش بازیکنان و سرمربی تیم ملی زیر ذرهبین افکار عمومی است. آیا این تیم هنوز همان تیم ملی است که همه در لحظه گلزدنش یکصدا فریاد میکشیدند یا این شکاف میان مردم و پیراهن ملی همچنان حلناشدنی باقی مانده است؟ روز شنبه، ۳۰ خردادماه، «شبهای گفتوگو»ی کتابفروشی وزن دنیا میزبان نشستی با موضوع «جام جهانی و تیم فوتبال» بود که در آن حاضران از این شکاف و دلایل آن صحبت کردند.
منطقه آزاد؛ رانت یا راهکار
|پیام ما| «تهران صاحب منطقه آزاد میشود.» این جمله عصاره صحبتی بود که روز سهشنبه ۲۶ خرداد، «مهدی چمران»، رئیس شورای شهر تهران، در جمع خبرنگاران داشت. او گفت قرار است در تهران یک منطقه آزاد ایجاد شود «تا بهعنوان مثال اتوبوسها بهجای ترخیص در بندر، مستقیماً به همین منطقه آزاد منتقل شده و در همینجا ترخیص شوند.» این منطقه در شهر فرودگاهی امام خمینی قرار دارد و مساحت آن ۱۵۰۰ هکتار است. اما آیا این اقدام میتواند باعث تسهیل ورود اتوبوس و مترو به پایتخت شود یا ایجاد این منطقه اهداف دیگری دارد؟
محدودسازی اینترنت توسعه اینترنت روستایی را کُند میکند
|پیام ما| وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در اولین نشست خبری خود با رسانهها توضیحاتی درباره وضعیت اینترنت، اقدامات انجام شده در شرایط جنگ و تلاش برای برقراری ارتباطات ارائه کرد. در این نشست که روز سهشنبه (۱۹ خرداد ۱۴۰۵) برگزار شد، ضمن ارائه توضیحاتی درباره وضعیت فعلی اینترنت، به این معضل اشاره شد که محدودسازی اینترنت میتواند روند توسعه اینترنت روستایی با کندی مواجه کند؛ موضوعی که به گفته وزیر ارتباطات در راستای اهداف وزارت ارتباطات مبنی بر توسعه عدالت ارتباطی نیست.
تابستانی گــــــرمتر از همیشه | پیام ما
| پیام ما | «سد امیرکبیر» این روزها ۷۲ درصد پر است. نسبت به سال گذشته، ۷۵درصد بهبود. این عدد را بهخاطر بسپارید، نه به این دلیل که همه چیز خوب است، بلکه چون نشان میدهد حتی وقتی آب هست، تابستان گرم میآید. «سحر تاجبخش»، رئیس سازمان هواشناسی کشور، روز گذشته گفت: «تابستان امسال در سراسر کشور گرمتر از میانگین بلندمدت و سال گذشته خواهد بود.» این جمله را باید در کنار آن عدد گذاشت. بهار امسال نسبتاً پربارش بود. بارشها سدها را پر کردند. اما پیشبینیهای اقلیمی تغییر نکردهاند. گرمای تابستان از پرشدگی سدها جان نمیگیرد. این دو پدیده در دو مدار جداگانه حرکت میکنند و مدار تابستان امسال در جهت متفاوتی میچرخد.
وقتی تابآوری کافـی نیست
| پیام ما | وقتی واژهای در گفتوگوهای عمومی بیش از اندازه تکرار میشود، شاید بیش از آنکه نشانه گسترش یک دانش یا مفهوم باشد، نشانه بحرانی باشد که آن مفهوم میکوشد توضیحش دهد. «تابآوری» یکی از همین واژههاست؛ مفهومی که در سالهای اخیر از ادبیات تخصصی روانشناسی و مدیریت بحران خارج شده و به بخشی از زبان روزمره، رسانهها و حتی سخنان مسئولان تبدیل شده است. اما آیا تکرار مداوم این واژه به معنای افزایش ظرفیت جامعه برای مواجهه با بحرانهاست یا برعکس، نشانه فرسودگی جامعهای است که هر روز با شکل تازهای از بحران روبهرو میشود؟ این پرسشی بود که در آخرین نشست از سلسلهنشستهای «تابآوری در بحران» مؤسسه «رحمان» با عنوان «تابآوری روانشناختی» محور بحث قرار گرفت. نشستی که با همکاری مؤسسه «معین» و با دبیری «اشرفالسادات موسوی» برگزار شد و در آن «مریم رسولیان»، روانپزشک و استاد دانشگاه علوم پزشکی ایران، «امیرحسین جلالی ندوشن»، دانشیار روانپزشکی و سخنگوی انجمن علمی روانپزشکان ایران و «آرزو دیداری»، روانشناس، رواندرمانگر و فعال مدنی، از زاویههای مختلف به مفهوم تابآوری، امکانها و محدودیتهای آن پرداختند. در این نشست بیش از همه درباره تردید نسبت به برداشت رایج از تابآوری صحبت شد؛ برداشتی که گاه مسئولیت مواجهه با بحران را به دوش افراد میاندازد و نقش ساختارها، نهادها و سیاستگذاریها را به حاشیه میراند.
گیشـــــــه زنده شــد؟
5 هزار تماشاگر برای 7 نمایش در سالنهای دولتی
سرنوشت مبهم یک کار خیر
ورثه مرحوم «صفر منصوری» درست چند روز پس از داغ از دستدادنش تصمیمی بزرگ گرفتند. آنها زمین پدری را فروختند تا با ۴۶۰ میلیون تومان پول حاصل از فروشش در سال (۱۴۰۳)، مرحمی بر زخم بیماران بخش کلیه و مجاری، بیمارستانی در جنوب کشور بگذارند. اقدامی که تنها با گذشت دو ماه، پرونده پرابهامی را برای این خانواده و مجموعه درمانی لامرد گشود.
کنکوریها در انتظار یک تاریخ قطعی
یک ایران در انتظار است؛ در انتظار آرامشدن اوضاع، در انتظار بازگشت روزهای عادی و در انتظار خبری قطعی که بتوان بر اساس آن برای فردا تصمیم گرفت. در این میان، داوطلبان کنکور هم به فهرست بلند منتظران اضافه شدهاند؛ دانشآموزانی که باید این آزمون مهم را پشت سر بگذارند، اما هنوز نمیدانند دقیقاً برای چه روزی باید آماده شوند. کشور در شرایط آتشبس شکننده قرار دارد و هیچکس نمیداند این تعلیق تا چه زمانی ادامه خواهد داشت. کنکوریهای امسال علاوه بر سختی درسخواندن با دو فشار سنگین دیگر نیز روبهرویند: اضطراب ناشی از جنگ و استرس فرساینده بلاتکلیفی. «بچهها دیگر امیدی به آینده ندارند.» این را یک مشاور کنکور میگوید. به گفته او، این روزها دانشآموزان با هر خبر تازه درباره امتحانات نهایی و کنکور، از اضطراب به امید و دوباره از امید به نگرانی پرتاب میشوند.
