بایگانی مطالب: میراث و فرهنگ
حفاظت اضطراری میراث فرهنگی در وضعیت بحران
بودجهای برای اداره وزارتخانه، نه نجات آثار تاریخی
|پیام ما| بررسی لایحه بودجه سال ۱۴۰۵ نشان میدهد وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی با افزایش اعتبارات هزینهای و کاهش چشمگیر منابع عمرانی روبهرو شده است. این تغییر مسیر بودجه، اجرای پروژههای مرمتی و حفاظتی و توسعه زیرساختهای گردشگری را تحتتأثیر قرار داده و آینده حفاظت از میراثفرهنگی را با چالش جدی مواجه میکند.
غربزدگی و حفاظت از میراثفرهنگی!
سرنوشت نامعلوم گنجینه ایرانی در سرزمین اژدهای قرمز
|پیام ما| بیش از یک سال است که ۱۵۱ اثر نفیس از پنج موزه شاخص استان تهران راهی نمایشگاهی در چین شده و هنوز به کشور باز نگشتهاند. طبق آخرین مصوبه هیئت دولت در هفتم بهمنماه امسال، این آثار قرار است تا اردیبهشت ۱۴۰۵ در چین بمانند. اما با توجه به شرایط کشور بسیاری از علاقهمندان به میراثفرهنگی نسبت به وضعیت این آثار و چگونگی بازگشتشان ابراز نگرانی میکنند. این نگرانیها در حالی است که رئیس اداره کل موزهها به تماسهای مکرر «پیام ما» پاسخ نداد.
روایتی زنانه از مهاجرت
نگاهی به «حریر غزاله» که نمونهای از ادبیات پسااستعماری زنانه در جهان عرب است
زخم کهنه گذرگاه خطرناک
|پیام ما| سالهاست که در یکی از پرترددترین مسیرهای گردشگری شوشتر، میان آبشارها تا بند میزان، دیوارهای تاریخی بالای سر عابران در معرض ریزش قرار دارد و هنوز اقدام ایمنسازی مؤثری برای حفاظت و ایمنی آن انجام نشده است. بهگفته مدیر پایگاه میراث جهانی شوشتر، این وضعیت در طول سالها وجود داشته و حالا با توجه به فرسایش بیشتر این محدوده، اقدامات ابتدایی صورتگرفته برای حفاظت کفایت نمیکند و نیاز است اقدام اصولیتر برای ایمنی عابران و حفاظت از مجموعه جهانی سازههای آبی شوشتر صورت گیرد. این اقدام مستلزم تأمین اعتبار و همکاری شهرداری و میراثفرهنگی است، موضوعی که در این سالها محقق نشده است.
سرقت از «تپه میل» شهرری
|پیام ما| جمعهشب گذشته گروهی سارق با هدف سرقت اموال فرهنگی وارد محوطه باستانی «تپه میل» در شهرری شدند و با ضربوشتم نیروی یگان حفاظت میراث و بستن دست و پای او قصد سرقت از انبار مجاور این مجموعه را داشتند، اما با به صدا درآمدن آژیر خطر مجموعه مجبور به ترک محل شدند.
تخریب حمام تاریخی ونک برای ساخت پارکینگ؟
|پیام ما| خبر تخریب حمام تاریخی دهونک چند روزی است که دست به دست میشود. بنایی که گفته میشود قدمت آن مربوط به دوره صفوی است و وقف عام شده است تا اهالی محله از آن استفاده کنند. این بنا نزدیک به سه دهه است که کاربری خود را از دست داده و تبدیل به انبار شده است. اهالی سالهاست تصمیم داشتند آن را تخریب و تبدیل به پارکینگ کنند. اما برخی موانع قانونی در مسیر وجود داشت که تاکنون این اتفاق نیفتاده بود. حالا اما گویا با بیتوجهی مسئولان شهرداری و میراثفرهنگی این حمام تخریب شده است؛ بنایی ارزشمند که بخشی از هویت تاریخی و اجتماعی این محله قدیمی تهران به شمار میرفت.
بچهها سیاسی نیستند
انگار به بحرانهای زودهنگام داریم عادت میکنیم. حتی به آنها که هنوز اتفاق نیفتادهاند. انگار ذهن جمعی ما خستهتر از آن شده که هر بار از نو شوکه شود. یک ماه از زخمی که بر جانمان نشست، گذشته است و پیشبینیهای متفاوتی برای آینده ایران یکی پس از دیگری در برابر هم قد میکشند. اما در حاشیه همه اینها کودکان و نوجوانانی ایستادهاند که هیچ نسبتی با جهان ناامن و زندگی غیر قابل پیشبینی این روزها ندارند. هر نوع بحرانی بهطور مستقیم بر کیفیت زندگی روزمره آنها اثر میگذارد. افزایش بیاعتمادی، تعطیلی کلاسهای درس و اختلال در آموزش، محدودشدن روابط اجتماعی و قرارگرفتن خواه یا ناخواه در معرض اخبار نگرانکننده میتواند احساس امنیت را در آنها تضعیف کند. در این روزها که سایه جنگ و اخبار خشونتآمیز روان همه ما را نشانه گرفته، مهم است بدانیم چطور از کودکان و نوجوانان مراقبت کنیم و پناه امنتری برایشان بسازیم. در رویداد «زندگی در سایه جنگ» که روز جمعه (۲۴ بهمن) در مؤسسه رعد برگزار شد، روانشناسان و فعالان حوزه کودک از مرزهای صحبت با کودکان و مراحل همراهی و پذیرندگی احساسات آنها صحبت کردند.
صنایعدستی در زنجیر ناامیدی
|پیام ما| حدود ۴۰ روز از فاجعه دیماه و قطعی اینترنت گذشته است، اما اثر آن در جامعه و کارگاههای صنایعدستی هنوز ادامه دارد. هنرمندان صنایعدستی از توقف سفارشها، ازدسترفتن بازار و بیمعنا شدن ادامه کار میگویند؛ وضعیتی که برای برخی از آنها منجر به تصمیم برای کوچ از این حوزه شده است. هنرمندان صنایعدستی سالهاست که با بیمهریهای ناتمام مواجهاند و با تمام موانعی که سر راهشان است، سعی کردند ادامه دهند؛ چراکه برای بسیاری از آنها این هنر-صنعت در کنار تأمین معیشت، نمودی از فرهنگ ایران است. بسیاری از آنها سالها تلاش کردند با امید به آینده ایران بعضی از هنرهای فراموششده شهرشان را احیا کنند. حالا اما بحران آنقدر مزمن و طولانی شده که امیدوارترین آنها هم رگههایی از خستگی و ناامیدی در کلامشان پیدا شده؛ برخی از هنرمندان دیگر نه از کاهش درآمد، بلکه از کنار گذاشتن شغلشان حرف میزنند.
