بایگانی مطالب: جامعه
چرم؟ نه، جلبک لطفاً!
در دنیایی که مد لوکس اغلب با مصرفگرایی و آسیب به طبیعت همراه است، برند «بالنسیاگا» فصل تازهای را آغاز کرده. کت مشکی براقی که نه از چرم حیوانی ساخته شده و نه از پلاستیک، بلکه از جلبکهای میکروسکوپی طراحی شده است. همکاری بالنسیاگا با استارتاپ ترکیهای «گوزن» نشان میدهد آینده مد میتواند همزمان لوکس و پایدار باشد؛ گامی جسورانه بهسوی دنیایی که زیبایی با مسئولیتپذیری محیطزیستی معنا مییابد.
گلوله نمیکُشد، سکوت مردم است که میکُشد
درباره «آلاء صلاح» نماد انقلاب سودان
مخالفان لایحه، علیه زنان
بیش از یک دهه از تدوین لایحه منع خشونت علیه زنان میگذرد، اما این طرح همچنان در پیچوخم دولت و مجلس گرفتار مانده و به قانون تبدیل نشده است. برخی آمارها از افزایش خشونتهای خانگی و قتل زنان در این سالها حکایت دارد و تعلل در تصویب قانونی جامع برای حمایت از زنان، به نگرانیهای اجتماعی دامن زده است. این درحالیاست که هر یک روز تأخیر بهمعنای تکرار خشونت و بیپناهی بیشتر قربانیان است.
سروهای نقرهای پارک «باصفا ۲» درگیر ویروس
بسیاری از درختهای سرو نقرهای پارک «باصفا ۲» غرب تهران یا کاملاً خشک شدهاند یا در حال خشکیدناند و سرنوشتی جز مرگ در انتظارشان نیست. اهالی منطقه از این موضوع ناراضیاند و حتی اعتراضشان را به شهرداری بردهاند. بیش از یک سال از گزارش «پیام ما» درباره وضعیت این پارک میگذرد، اما وضع امروز آن هنوز مانند پارسال است و بهبودی در اوضاع دیده نمیشود. در همین حال، یکی از کارشناسان فضای سبز شهری به «پیام ما» میگوید خشکیدن سروهای نقرهای پارک باصفا بهعلت بیماری ویروسیای است که نهتنها ۷۰۰ سرو نقرهای پارک را تهدید میکند، بلکه میتواند کل «سروهای نقرهای» تهران را به انقراض بکشاند.
شجاعت زنان و امید به عدالت
هویت و طبیعت قربانی سیاست
«ناصر فکوهی» بیتوجهی به میراثفرهنگی را نهفقط غفلت، بلکه نشانهای از بحران هویتی در مدیریت و جامعه ایران میداند. او میگوید تخریب بافتهای تاریخی و نابودی محیطزیست، تنها ازبینبردن چند دیوار و درخت نیست، بلکه مرگ تدریجی تاریخ و هویت این سرزمین است؛ مرگی که با سوءمدیریت، انزوا از جهان و بیاعتنایی به منافع ملی شتاب میگیرد و میتواند در کمتر از یک دهه، زندگی را در نیمی از ایران ناممکن کند. گفتوگوی «پیام ما» را با فکوهی، انسانشناس، میخوانید:
تکرار نسلکشی در سودان
«دارفور» در غرب سودان پس از ۲۲ سال از نسلکشی ۲۰۰۳ دوباره شاهد یک جنایت جنگی از سوی نیروهای واکنش سریع این کشور علیه غیر نظامیان است. بهگفته کمیساریای عالی سازمان ملل، گزارشهایی از وقوع اعدامها و کشتارهای دستهجمعی، تجاوز به زنان و حمله به بیمارستانها و مراکز خیریه و امدادی دریافت شده است. این درحالیاست که جنگ کنونی از سال ۲۰۲۳ بین رهبران شورای انتقال این کشور آغاز شده است.
دلایل عدم اتحاد معلولان
عدالت در حاشیه شهرت
اتهام علیه یک سلبریتی بار دیگر پرسش قدیمی درباره مرز میان «شهرت» و «مسئولیت اجتماعی» را زنده کرد. «مرتضی قلیچ»، جامعهشناس، به «پیام ما» میگوید: «در جامعهای هیجانزده که چهرههای مشهور میتوانند الگوهای اخلاقی و فرهنگی باشند، هر حادثهای با مرکزیت یک سلبریتی میتواند افکار عمومی را دوپاره کند و بهسرعت یک دوقطبی بسازد.» به تعبیر جامعهشناسان دیگر در چنین جامعهای سازوکار قدرت در «فرهنگ شهرت» آشکار میشود؛ جایی که رسانهها و هواداران، گاه بهجای جستوجوی حقیقت، به بازتولید چرخهای از ستایش، انکار و سرزنش قربانی میپردازند.
سودای رفتن، رنج ماندن
«هنوز نرفتی؟»، «پس کی میری؟». اینها دیگر سؤالات سادهای نیستند؛ به تکیهکلام نسلی تبدیل شدهاند که در وطن خود احساس غربت میکند. شهریور و مهر، که زمانی فصل بازگشت و شروع دوباره بود، حالا به فصل تلخ رفتنها و تحریمهای بینالمللی و فروپاشی اقتصادی، رؤیای رفتن را برای عده زیادی به تعویق انداخته یا ناممکن کرده است. این وضعیت، یک گروه اجتماعی جدید و بزرگ را به وجود آورده است: جمعیتی که نه میتوانند بمانند و نه توان رفتن دارند؛ گروهی که در سالن انتظار ترمینال بزرگی بهنام ایران، معطل و سرگردان ماندهاند.
