|پیام ما| از سال ۱۳۸۲ که نخستین بار صحبت از ساخت بزرگراه قزوین-الموت-تنکابن به میان آمد، بارها مسئولان کمبود اعتبارش را بزرگ کردند و گفتند طرح ملی است اما بی‌پول! در همه این سال‌ها اما وقتی صحبت از تبعات منفی طرح، آسیب‌های محیط‌زیستی و تخریب‌های گسترده‌اش به میان آمد، نهادهای متولی در سکوت‌ ماندند. هنوز این پرسش از سازمان حفاظت محیط‌زیست با جدیت مطرح است که چطور گزارش ارزیابی طرح‌ها، آن‌هم طرحی به این بزرگی منتشر نمی‌شود و فعالان می‌گویند نمی‌دانند با چه گزارشی قرار است جنگل‌های هیرکانی بیش‌ازپیش برای ساخت جاده از جا کَنده شوند و جاده از کنار سرشاخه‌های رود سه‌هزار بگذرد؟ این جاده قرار است جمعیت بسیاری را به شمال روانه کند؛ شمالی که همین حالا با سیل مهاجران اقلیمی روبه‌روست و حالا در روزهایی که هیچ‌چیز در کشور عادی نیست و هنوز زخم اعتراضات و غم کشته‌شدگان گریبان مردم را رها نکرده، قرار است برای ادامه کار ۴۰ میلیارد تومان از محل مالیات شهرستان تنکابن برای سرعت‌بخشی به این پروژه اختصاص یابد و استاندار مازندران هم گفته اعتباری از محل مولدسازی برای تسریع در اجرای این طرح در نظر گرفته شود.

مدیرعامل شرکت آب قزوین از پیاده‌سازی طرح «بازار سهم آب» به صورت پایلوت در این استان خبر داد.