بایگانی مطالب برچسب: سیستان
تابستانی دیگر در «کهنانیکش»
قابی از آموزش در روستایی دوردست
«خوشاستقبال و بدبدرقه» چرا؟!
طالبان آب را بست؛ سد «دوستی» خشکید
سد «دوستی» مهمترین منبع تأمینکننده آب شرب خراسانرضوی و بهویژه کلانشهر مشهد با بیش از سه میلیون نفر جمعیت است. سدی که بنابه اعلام شرکت آبمنطقهای این استان عملاً در روزهای گذشته به «حجم مرده» رسیده است. گرچه کاهش بارندگی در این منطقه بر پرشدگی سد دوستی بیتأثیر نیست، اما اصلیترین دلیل بیآبی مطلق این سد، آبگیری سد «پاشدان» در ولایت هرات افغانستان و کنترل کامل آب رودخانه فرامرزی «هریرود» از سوی طالبان است که نهفقط ایران، بلکه ترکمنستان را هم دچار بحران کرده است.
بیتفاوتی به وضعیت آخرالزمانی سیستان
سدسازی در افغانستان منابع آبی ما را محدود کرده است
استاندار سیستانوبلوچستان در پاسخ به «پیام ما»:
بزنگاهِ مذاکره
درحالیکه نهفقط بند کمالخان بلکه کانال لشگری میتواند بخش قابلتوجهی از آب سیلابهای هیرمند را نیز منحرف کند، سیلاب هیرمند چنان بزرگ و عظیم بود که سازههای آبی افغانستان توان کنترل آن را نداشتند و روز گذشته بخشی از آب طغیان هیرمند با عبور از بند کمالخان و نهر لشگری بهسمت ایران جریان پیدا کرد و وارد کشور شد. همچنین، این اتفاق برای رودخانه «فراه» نیز رخ داد و طغیان و سیلاب حاصل از آن، آب را به هامون سابوری وارد کرد؛ آبی که هنوز از میزان و حجم آن اطلاعاتی در دسترس نیست. طالبان طی سه سال زمامداریاش در افغانستان، از سال ۱۴۰۰، هر بار موضوع تغییراقلیم و خشکسالی را به عنوان دلیل عدم تأمین حقابه قانونی و تاریخی ایران به میان کشیده، اما هر بار طغیانهای رودخانههای فرامرزی با ایران خط بطلانی بر این دروغ میکشند. بهنظر میرسد حالا که شواهد و تصاویر ماهوارهای نیز مؤید پرآب بودن رودخانههای فرامرزی ایران و افغانستان ،بهویژه هیرمند، است فصل فشار بر همسایه و مذاکره پیگیرانه فرارسیده است. آنچه نیاز آبی ایران و البته حق قانونی او و شرق کشور است، نه سیلاب بلکه عمل به معاهده کهن و وعدههای تازه، اما بیسرانجام کشور همسایه و تأمین پایدار آب است.
دستهای خالی، قلبهای پر از امید
گزارشی از شرایط ناگوار پیشدبستانیها در روستاهای زابل
چاهنیمههای سیستان در خط پایان
پیش از احداث بند کمالخان، علیرغم اینکه دفتر رودخانههای مرزی از پیشرفت فیزیکی این بند آگاه بود، حجم قابلتوجهی از ذخایر چاهنیمه در قالب بهرهبرداری از طرح موسوم به ۴۶ هزار هکتاری در مزارع سیستان رها شد که پس از بهرهبرداری از بند مذکور، در سایه بیتدبیری متولیان امر در دولت سیزدهم، بحران آب تشدید شد و ذخایر چاهنیمه در شرایط بحرانی و ذخایر حداقلی قرار گرفت. شرایط بحرانی تأمین آب شرب در سیستان و زاهدان منجر به تعریف طرحهای اضطراری بهصورت یکطرفه و با حذف نقش آبمنطقهای و محیطزیست شده و توسط آبفای سیستانوبلوچستان و وزارت نیرو اجرا شد
