| پیام ما | ایران در حال تجربه اقلیمی متفاوت از گذشته است. افزایش دما، تغییر الگوی بارش، طولانی‌تر شدن دوره‌های خشکسالی و افزایش رخدادهای گرمایی، شرایط اقلیمی بسیاری از مناطق کشور را تغییر داده است. داده‌های اقلیمی از گرم‌تر شدن هوا و تغییر ویژگی بارش‌ها و دوره‌های خشک و تر حکایت دارد. در این شرایط، جدا از تأثیر این پدیده بر منابع آب و کشاورزی، یکی از عرصه‌های متأثر از تغییراقلیم، محیط زندگی انسان است. خانه‌ای که برای الگویی مشخص از دما، بارش و فصل‌های گرم و سرد طراحی شده، در اقلیمی که همین متغیرها در حال تغییرند، ممکن است دیگر همان کارایی گذشته را نداشته باشد. با این توصیف، آیا معماری مسکونی امروز ایران می‌تواند پاسخ‌گوی اقلیم آینده باشد؟

| پیام ما | روزی نیست که خبری درباره خشکسالی، کم‌آبی یا احتمال قطعی آب در شهرهای مختلف ایران منتشر نشود. پارسال از روز صفر آبی گفته شد و حالا به نظر می‌رسد که به‌دلیل بارش‌های نسبتاً مطلوب در بهار و احتمال تکرار آنها در پاییز آینده، وضعیت اندکی تعدیل شده باشد. دوشنبه ۲۶ مرداد، سه کارشناس و مدیر پیشین حوزه آب در کتابخانه ملی درباره بحران آب در ایران و به‌طور مشخص در سه شهر اصفهان، مشهد و همدان گفت‌وگو کردند. یکی از کارشناسان از شبی گفت که ناگهان آب در همدان قطع شد و شهروندان حتی قطره‌ای آب برای خوردن نداشتند؛ روزی که حتی آب‌معدنی‌ها تمام شد و فاجعه فقط هنگامی به پایان رسید که تانکرهای آب از شهرهای دیگر به همدان آمدند. یکی دیگر از کارشناسان از شهری گفت که قدیمی‌ترین طرح‌های انتقال آب در آن اجرا شده است؛ مشهد. شهری که به گفته خودش، هرچه بیشتر به آن آب آوردند، تشنه‌تر شد. در میانه‌های نشست هم از اصفهانی گفته شد که حالا شهروندانش برای جریان آب در زاینده‌رود لحظه‌شماری می‌کنند. روزنامه «پیام ما» گزارشی از این نشست را که با هدف واکاوی و شناسایی بحران آب در سه شهر مشهد، اصفهان و همدان برگزار شد، تهیه کرده است که در ادامه می‌خوانید.

بحث درباره بحران محیط‌زیستی معمولاً از یکی از دو نقطه آغاز می‌شود: یا از انسان و مجموعه فعالیت‌ها، فناوری‌ها و الگوهای مصرف او، یا از سامانه زمین و تغییراتی که در اثر فعالیت‌های انسانی در آن پدید آمده است. در هر دو رویکرد، رابطه میان انسان و محیط اغلب به‌عنوان زمینه‌ای بدیهی و کمابیش ثابت در نظر گرفته می‌شود؛ گویی یک طرف رابطه «انسان» است و طرف دیگر «طبیعت» و مسئله اصلی تنها شناخت اثر یکی بر دیگری و یافتن راهی برای اصلاح این اثرگذاری است. اما شاید پیش از پرداختن به این مسئله، لازم باشد یک گام به عقب برداریم و پرسش بنیادی‌تری مطرح کنیم: اساساً حیات چگونه ممکن می‌شود؟

| پیام ما | در سال ۲۰۲۳، بیش از ۷.۳ تریلیون دلار از منابع مالی جهان به فعالیت‌هایی اختصاص پیدا کرد که به طبیعت آسیب می‌زدند؛ رقمی که بیش از ۳۰ برابر منابع مالی اختصاص‌یافته به راهکارهای مبتنی بر طبیعت است. در همان سال، تنها ۲۲۰ میلیارد دلار برای حفاظت، احیا و استفاده پایدار از طبیعت اختصاص داده شد. در واقع، در برابر هر یک دلار که برای راهکارهای طبیعت‌محور هزینه شده، حدود ۳۳ دلار در فعالیت‌هایی سرمایه‌گذاری شده که مخرب محیط‌زیست هستند. بر پایه گزارش «وضعیت تأمین مالی برای طبیعت ۲۰۲۶» برنامه محیط‌زیست سازمان ملل متحد، مسئله این است که بخش بزرگی از منابع مالی موجود در اقتصاد جهانی در فعالیت‌های مخرب محیط‌زیست سرمایه‌گذاری می‌شوند.

فعالان محیط‌زیست در نامه‌ای به رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست خواستار شدند