بایگانی مطالب برچسب: حکمرانی آب
چالش احیای دریاچه ارومیه
در حالی که دریاچه ارومیه پس از سالها خشکسالی، در سال جاری شاهد بیشترین ورودی آب بوده است، هشدارهای کارشناسان مبنی بر لزوم اصلاح الگوی کشت در حوضه آبریز این دریاچه همچنان پابرجاست. با آغاز فصل تبخیر، بار دیگر این پرسش مطرح میشود: آیا مدیریت مصرف آب و توقف توسعه صنایع آببر، میتواند ضامن احیای پایدار نگین آبی آذربایجان باشد؟
چرا یک سال بارش مشکلات را حل نمیکند؟
علیرضا شریعت، دبیرکل فدراسیون صنعت آب ایران، با رد تصور بهبود شرایط آبی کشور صرفاً بر اساس میانگین بارندگیهای کشوری، نسبت به تداوم بحران آب در فلات مرکزی هشدار داد. وی تأکید کرد که توزیع نامتوازن بارشها، ۵ سال خشکسالی متوالی و تمرکز ۶۰ درصدی جمعیت در این مناطق، نیازمند تغییرات اساسی در حکمرانی آب، اصلاح شبکه توزیع و بازنگری در آمایش سرزمین است.
حکمرانی آب، بحران مدیریت و چرایی آن
چالش آبی که میخوریم و آبی که مینوشیم
«چالش آبی که میخوریم و آبی که مینوشیم». اگرچه که آب را مینوشیم، ولی چگونه و طی چه فرایندی آب را میخوریم؟ پاسخ به این پرسش، مجموعهای از تعاملات، رفتار و کنشهای بیپایان انسان با مایع بیبدیل آب را نمایان میسازد. فارغ از اینکه بخواهیم در این مقال به همه عوامل خرد و کلان تولید چالشهای آبی و محیطزیستی در ایران و یا جهان بپردازیم، شاید تعجب کنید که ریشه عمومی بسیاری از چالشهای آبی ایران و تبعات خسارتبار آن شامل ضعف کمی و کیفی آب و کاهش ظرفیت ذخیره منابع آبی و نابودی مراتع ارزشمند، حذف فیزیکی عرصههای آبی، فرونشست، ریزگرد، مهاجرتهای آبی و تنشهای اجتماعی و امنیتی آب بر سر همین آبی است که میخوریم.
بستهشدن راه کنشگری با چراغسبز محیطزیست
«شینا انصاری»، رئیس سازمان حفاظت محیطزیست کشور در سفری به استان کهگیلویهوبویراحمد در پاسخ به اعتراضات فعالان محیطزیست این استان درباره چرایی سکوت سازمان متبوع خود برای جلوگیری از ساخت سدهای ماندگان و خرسان روی سرشاخههای کارون که فاقد مجوزهای محیطزیستی هستند و حکم قطعی برای توقف ساخت یکی از آنها وجود دارد، با سکوت درباره سد خرسان بیان کرده است «درباره سد ماندگان موضع ما مخالفت بود؛ اما تأکید دکتر پزشکیان این است که دستگاههای دولتی علیه هم شکایت نکنیم.»
جدال سیاسی بر سر «آب و برق»
بهنظر میرسد پس از سخنرانی رهبری و توصیه به عموم نهادها در مورد حمایت از رئیسجمهوری و کابینهاش، مجلس شورای اسلامی که پس از اوجگیری ناترازی آب و برق در تابستان ۱۴۰۴، با جمعآوری حدود ۱۰۰ امضا از نمایندگان، قصد استیضاح وزیر نیرو را داشت کمی کوتاه آمد و به طرح سؤال از «عباس علیآبادی» بسنده کرد. اما بهنظر نمیرسد مجلس و نمایندگانش از فشار سیاسی بر بخش آب و برق کوتاه آمده باشند، فشاری که برای سالیان، شبکه توزیع آب و برق کشور را بهشکل فزایندهای بزرگ کرد و مصرف آب بهویژه در بخش کشاورزی را بهنفع حوزههای انتخابیه هر نماینده بالا برد. مجلس در تمام این سالها سهم خودش از ناترازی را گردن نگرفته است. کمیسیون آب و کشاورزی مجلس از یکسو، سیاستهای دولت در بخش کشاورزی را مورد انتقاد قرار میدهد و از جای خالی برنامههایی مانند کشت «فراسرزمینی» صحبت میکند، فرونشست زمین را بحران میداند، اما از سوی دیگر، بهدنبال برداشتن محدودیت از چاههای آب کشاورزی و توسعه شبکههای آبرسانی بهنفع بالارفتن بازدهی و افزایش سطح زیرکشت است. جدالی که بهنام آب و برق دنبال میشود، اما معلوم نیست نتیجه نهایی آن چیست؟
تهران؛ سرمایه آبی خود را خورده است؟
بحران آب پایتخت و فرصت بازنگری و تغییر
نزاع آبی میان «اربیل» و «بغداد»
|پیامما| در پی شدت گرفتن تنشها در منطقه اقلیم کردستان عراق، برخی خبرها از این حکایت داشت که این تنشها با موضوعات و منازعات مربوط به آب مرتبط است. اندیشکده «رستار» که بر مسائل دیپلماسی آب متمرکز است، در مطالعهای این ابعاد را بررسی و در گزارشی اعلام کرده است ابعاد داخلی هیدروپلیتیک دولت اقلیم کردستان با تعامل پیچیدهای از ابهامات قانونی، اختلافات ارضی، درگیریهای مربوط به مدیریت نفت و درآمدهای آن، نارضایتیهای تاریخی و چالشهای داخلی تعریف میشود. این عوامل به نبرد پیچیده و اغلب یکجانبه دولت اقلیم کردستان عراق در مدیریت منابع آب دامن زده و روابط آن با دولت مرکزی در بغداد را بیشتر تحتتأثیر قرار داده است. این مطالعه همچنین تأکید کرده است در اقلیم کردستان آب بهعنوان یک دارایی برای مردم بهحساب میآید و دولت اربیل تلاش کرده از کنترل خود بر منابع نفت و آب برای تثبیت موقعیت خود بهعنوان یک نهاد سیاسی نیمهمستقل استفاده کند که این امر به افزایش تنشها با بغداد انجامیده است.
