سوزش چشم و تنگی نفس را هرچند اهالی زرقان طی سال‌های گذشته بارها تجربه کرده‌اند، اما در هفته‌های گذشته بویی را شب‌ها استشمام می‌کنند که جدید است؛ بوی گاز است یا مواد شیمیایی؟ نمی‌دانند و تاکنون هم پیگیری‌هایشان از محیط‌زیست و علوم پزشکی بی‌اثر بوده، اما چشم‌هایشان می‌سوزد و نفسشان تنگ‌تر از همیشه است. آنها نه حالا، که دهه‌ها پیگیر آلودگی گسترده شهرشان بوده‌اند؛ شهری در ۳۰ کیلومتری شیراز، تکیه‌داده به رشته‌کوه زاگرس و تنه‌به‌تنه با پارک ملی بمو. همان‌جایی که چشمه‌هایش به‌دلیل فعالیت گسترده صنایع خشک شدند و هیچ گزارشی از تأثیر این حجم از آلودگی بر حیات‌وحش و زیستگاهش در دست نیست. اهالی می‌گویند گزارشی از تأثیر سالیان زندگی در مجاورت حجم بزرگی از صنایع پالایشگاهی و شیمیایی بر زیست آنها هم وجود ندارد و با آنکه بارها خواسته‌اند علوم پزشکی و محیط‌زیست دراین‌باره تحقیق کنند، هیچ‌کدام آماری نمی‌دهند. آنها اما می‌گویند با چشم خود مرگ‌های فراوان بر اثر سرطان و خودکشی را دیده‌اند و می‌پرسند: «چطور ثابت کنیم سال‌ها زندگی در این وضعیت باعث این تعداد بیماران سرطانی و خودکشی است؟»

وضعیت دفنگاه زباله سراوان بعد از گذر چهار دهه همچنان بحرانی است. مردم روستاهای اطراف این دفنگاه در استان گیلان سال‌های سخت زیادی را از سر گذرانده‌ و بارها به جرم ایستادن مقابل ماشین‌های حمل زباله بازداشت شده‌اند. آنها در این مدت تنها یک درخواست داشته‌اند؛ «دیگر زباله‌ای به سراوان نیاید و دفنگاه سامان یابد.» حالا پس از کشمکش‌های مکرر، خبر آمده که قرار است سه و نیم تا پنج هکتار از جنگل باز هم به دفنگاه سراوان داده شود. معاون امور جنگل و سخنگوی سازمان منابع طبیعی به «پیام ما» می‌گوید این درخواست درحال بررسی است و نباید عرصه جنگلی جدیدی دفنگاه شود، اما مدیرکل حفاظت محیط‌زیست استان گیلان معتقد است که چاره‌ای جز این کار نیست. دفنگاه سابق خاکریزی و به صورت تپه‌ای درآمده و حالا باید زمین جدیدی برای ریختن زباله‌ها اختصاص یابد. زمینی در قلب جنگل، کنار دفنگاه قبلی که باید برای راه‌اندازی‌اش درختان زیادی بریده شوند.

توقف پروژه مهار پساب شور گنبد نمکی در رودخانه مسقان شیراز به دلیل کمبود اعتبارات، و رهاسازی عامدانه و مخرب آب شور انباشته‌شده، به تلف شدن گسترده آبزیان این رودخانه و تهدید اراضی کشاورزی پایین‌دست منجر شد.

در تحولی مهم برای حوزه محیط زیست ایران، سمیه رفیعی، دکترای مدیریت محیط زیست و رئیس فراکسیون محیط زیست، به عنوان نایب‌رئیس کمیسیون کشاورزی، آب و منابع طبیعی، برای نخستین بار پس از دو دهه، به عضویت هیئت رئیسه مجلس شورای اسلامی درآمد. این انتصاب، امیدها را برای اولویت‌دهی مستمر به مسائل زیست‌محیطی در سطح قانون‌گذاری افزایش داده است.

دریای آرال، که روزگاری چهارمین دریاچه بزرگ جهان بود و به عنوان منبع تغذیه اکوسیستم منحصربه‌فرد و جوامع محلی شناخته می‌شد، اکنون به کمتر از یک دهم وسعت سابقش کاهش یافته است. بحران کاهش آب این دریاچه ناشی از انحراف رودخانه‌ها و بهره‌برداری کشاورزی، موجب به‌وجود آمدن بیابانی سمی موسوم به آرال‌قوم شده و کشورهای منطقه با اجرای پروژه‌هایی جهت بهبود نسبی، تلاش دارند از حذف کامل این پهنه آبی جلوگیری کنند.