تنها کم‌تر از هشت درصد کل مساحت ایران را جمعاً مناطق چهارگانه تشکیل می‌دهد. کل مساحتی که می‌توانیم ذخایر ژنتیکی ش را نیم‌بند برای فرزندان‌مان نگهداریم همین کمتر از ۸ درصد است. شکار، دست‌اندازی به مراتع، کوچک شدن مراتع، چرای بی‌رویه، چرای خارج از فصل، معدن‌کاوی، جاده‌‌سازی، کشاورزی افزايش باغات و خشک‌سالی نفس را بر ساکنان این مناطق تنگ کرده. اگر حیات وحش از همه بلایای انسانی جان سالم بدر ببرند، این آخرینش را بعید می‌دانیم. 

عصر یک روز بهاری است. ترافیک منتهی به یکی از خیابان‌های شهر یاسوج ترافیک سنگینی است. ماشین‌ها به‌سختی عبور می‌کنند. به‌سمت چهارراه اصلی می‌رویم، با خیل جمعیت مواجه می‌شویم که در کنار پیاده‌رو در حال خریدوفروش گیاهان دارویی و خوراکی زاگرس هستند. فروشندگانی که گونی‌هایی پر از بیلهر، کنگر، بن‌سرخ، تره، قارچ، موسیر، کارده و... دارند،‌ آنها را به مشتریان خود عرضه می‌کنند. این بازار پررونق در ابتدای بهار شروع می‌شود و تا خردادماه ادامه دارد. البته این بازار جدا از دیگر مکان‌های فروش گیاهان دارویی و مصرف شخصی است که توسط مردم در مناطق مختلف انجام می‌شود. بسیاری از گونه‌های گیاهی که در این بازارها عرضه می‌شوند، در مناطق زیادی منقرض شده‌اند یا در حال انقراض هستند.