این روزها سفر «عراقچی»، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، به افغانستان تحت حاکمیت امارت اسلامی طالبان، بار دیگر موضوع حقابه سیستان براساس معاهده ۱۳۵۱ را بر سر زبان‌ها انداخته است و یک سؤال مهم را به ذهن متبادر می‌سازد که آیا پایبند کردن افغان‌ها به معاهده راه‌حل دیپلماتیک دارد؟ آیا با این سفرها آب در انهار جاری می‌شود؟ ازآن‌روی، سفر وزیر امور خارجه به افغانستان مهم است؛ چون عباس عراقچی یک دیپلمات باتجربه و درباره مسائل آبی صاحب‌نظر است و در حال حاضر مهمترین چالش ایران با طالبان بر سر ۸۲۰ میلیون مترمکعب آب است.

مشاور وزیر خارجه، ۲ موضوع «مهاجران افغان» و «حقآبه ایران از هیرمند» را از جمله مباحث مطرح شده در دیدار وزیر خارجه ایران و سرپرست وزارت خارجه حکومت سرپرستی افغانستان عنوان کرد.

عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس با اشاره به سدسازی‌های اخیر طالبان بر روی رودخانه مرزی مشترک بین ایران و افغانستان گفت: به دو وزارت خانه نیرو و خارجه ماموریت داده شده تا به طور جدی به این موضوع ورود کند.

طی سه سال گذشته ایران نه‌تنها موفق به تأمین حقابه از هیرمند نشده است بلکه با تکمیل بند انحرافی کمال‌خان از سوی طالبان، حالا افغانستان سیلاب‌های این رودخانه را هم مهار و از جریان آن به‌سمت ایران جلوگیری می‌کند. افغانستان می‌گوید این آب را برای توسعه کشاورزی لازم دارد و غذای مردمش در گرو آن است، اما برای ایران این حقابه برای حیات سیستان و هامون و امکان زیست‌پذیری در این منطقه ضروری است. حالا و در شرایطی که دستگاه دیپلماسی تلاش می‌کند با تعریف یک بازی برد-برد حقابه را تأمین کند، اما وزارت جهادکشاورزی ساز خودش را کوک می‌کند. همایش مشترک برای سرمایه‌گذاری ایران در کشاورزی افغانستان در شرایطی برگزار شده است که طرف طالبانی تا‌به‌حال حتی قدمی از مواضع تندش در برابر حقابه کوتاه نیامده است. گرچه موضوعات مطرح‌شده در این همایش نشان می‌دهد وزارت جهادکشاورزی هیچ نگاهی به موضوعات دیپلماتیک میان دو کشور به‌ویژه حقابه نداشته است، طالبان از سرمایه‌گذاری ایران بدون اینکه قرار باشد امتیازی بدهد، ابزار خرسندی کرده و آغوشش را به روی سرمایه ایران باز کرده است.

وزیر امور خارجه گفت: سفر فاروغ اعظم به ایران انجام نمی‌شود.

حساب از دستشان دررفته است. چند سالی است که بادهای ۱۲۰ روزه سیستان فقط اسمشان ۱۲۰ روزه است، مهرماه است؛ اما طوفان راه روستای تخت عدالت در نزدیکی اسکله تخت عدالت را بسته است. زمانی اینجا ماهی می‌گرفتند؛ اما حالا سکویی است روی دریای خاک. ۵ خانوار از روستای ۳۰۰ خانواری تخت عدالت ماندند. آن‌هایی که ماندند نه کشاورزی دارند، نه دامداری و نه هیچ‌چیز دیگری. تنها مقر درآمدشان کارگری است که به واسطه رفتن پدر خانواده به شهرستان‌های اطراف در می‌آید. الباقی اهالی روستا راهی کرمان، یزد، تهران و مشهد شدند. چند روستا تخلیه شدند؟ آمار درستی در دسترس نیست؛ ولی آن‌طور که احمد قنبری، استاد تمام بوم‌شناسی (اکولوژی) دانشگاه زابل به واسطه تحقیقاتش می‌گوید ۵۰۰ هزار نفر جمعیت منطقه سیستان به زیر ۴۰۰ هزار نفر رسیدند؛ هر چند که او معتقد است به جهت توان اکولوژیکی، منطقه سیستان توان بیش از ۱۵۰ هزار نفر جمعیت را ندارد.

۴ نقطه از جهان که برخی از آن‌ها در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند اما به دلیل مناظر بسیار دیدنی و جذاب یا وجود آثار تاریخی بسیار منحصر به فرد، صدها سال است که ورود گردشگران زن به این مقاصد ممنوع شده است. اما این نقاط در کدام کشورهای جهان قرار دارند؟