بهزیستی یا سازمان اصل‌های فراموش شده؛ این همۀ تعریفی است که در مورد این سازمان بزرگ حمایتی می‌توان گفت. بسیاری از افراد معلول، کم‌توان ذهنی، جسمی، حرکتی و … نگاه‌شان به حمایت‌های بهزیستی است، اما آن‌گونه که باید حمایت نمی‌شوند و بسیاری از قوانین مصوب شده که جزو وظایف این نهاد است، بر زمین مانده و اجرا نمی‌شود. کارشناسان می‌گویند تا در این نهاد اصلاح ساختاری صورت نگیرد، نمی‌توان امید به خدمات‌رسانی بیشتر به معلولان کرد. در بین شعارهای متعددی که برای این طیف سر داده می‌شود، از همه پررنگ‌تر شعار «معلولیت محدودیت نیست» است. اما چقدر جامعه برای تحرک و فعالیت این قشر فراهم است؟ درحالی‌که هنوز مسائلی چون اشتغال، درآمد، مسکن و تجهیزات پزشکی جزو مشکلات جدی جامعۀ معلولان است. از سوی دیگر، به‌جز سازمان بهزیستی کشور، وزارتخانه‌های کشور، راه و شهرسازی، صمت، آموزش‌وپرورش، سازمان برنامه‌وبودجه، سازمان صداوسیما، بنیاد شهید و امور ایثارگران، نمایندۀ تشکل‌های غیردولتی جانبازان، نمایندۀ شبکه‌های ملی تشکل‌های مردم‌نهاد معلولان، رئیس شورای‌عالی استان‌ها و نمایندۀ سایر دستگاه‌های دولتی، عضو ستاد هماهنگی و پیگیری قانون حمایت از حقوق معلولان هستند. اما این تنوع ارگانی منجر به بهبود بودجه و سیاست‌گذاری نشده است. درحالی‎که در صورت تخصیص بودجۀ مناسب و تسهیل موانع قانونی و فرهنگی، بسیاری از معلولان می‌توانند ضمن رفع نیازهای خود، در اموری همچون اشتغال خانگی و کارگاه‌های خرد فعالیت پررنگی داشته باشند. هفته‌ای که سپری شد، به نام هفته بهزیستی بود که براساس آمارها بین ۱۰ تا ۱۵ درصد افراد هر جامعه را معلولان تشکیل می‌دهند، اما هنوز تبعیض و نبود عدالت برای درمان این بیماران احساس می‌شود. بسیاری از خانواده‌ها از پس هزینه‌های سرسام‌آور توانبخشی و یا خرید اقلام مد نظر برنمی‌آیند و خواهان بهبود کیفیت زندگی برای بیمار معلول خود از طریق یک مستمری دائم و مناسب هستند. از سوی دیگر هنوز برخی از آن دسته از معلولان که توان فعالیت فکری و فیزیکی را برای داشتن شغل دارند، توانسته‌اند آن‌گونه که باید موفق به دستیابی به شغل شوند. دولت دوازدهم یکی از اقداماتی که برای حمایت از معلولان انجام داده بود، تصویب لایحۀ حمایت از آنان بود که متأسفانه در دولت گذشته اقدامات حمایتی به‌صورت جزیره‌ای و کم‌رنگ برای معلولان اجرا شد.

مدیرعامل انجمن ندای معلولان ایران:

بلاتکلیفی، تنها گزینه‌ای است که روی میز حمایت از معلولان قرار دارد. بیش از ۶ سال از تصویب قانون حمایت از معلولان می‌گذرد و هنوز دولتی‌ها نتوانسته‌اند آنگونه که باید این قانون مهم را اجرایی کنند. موضوع حقوق معلولان در ایام انتخابات ریاست جمهوری نیز نادیده گرفته شده. ۶ کاندیدای حاضر در برنامه‌های خود از رفع تحریم‌ها، کاهش مشکلات اقتصادی و معیشتی، حقوق کارگران و معلمان، سیاست خارجی و... گفته اند اما «معلولان» حتی جزو سوالات مجریان برنامه‌های تبلیغاتی تلویزیون نیز نبوده است. از این رو کمپین حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت در نامه‌ای سرگشاده خطاب به رئیس سازمان صدا و سیما، خواستار آن شد که در مناظره‌ها و سایر برنامه‌های تبلیغات انتخاباتی، از نامزدهای ریاست جمهوری درباره برنامه‌های آن‌ها در حوزه احقاق حقوق معلولان و اجرای قوانین مربوطه، سوال شود. «بهروز مروتی» فعال حقوق معلولان و مدیر این کمپین در گفت‌وگو با «پیام ما» از جزییات خواسته‌های معلولان از رئیس‌جمهور آینده، چالش‌های این حوزه و نیز وضعیت اجرای قانون حمایت از معلولان و بی توجهی دولت‌ها نسبت به آن گفت.

۲۱۹ خانه حمایتی بهزیستی در سطح کشور فعال است که بیش از ۲ هزار نفر از توانخواهان و سالمندان را در خود جای داده است؛ خانه‌هایی که علاوه بر امور روزمره زندگی، در زمینه توانبخشی، آموزش و درمانی نیز فعالیت می‌کنند.

۹۴ هیچ، ۹۶ هیچ، ۹۷ هیچ، ۹۸، ۹۹، ۱۴۰۰، ۱۴۰۱ هفت سال آزگار هیچ‌کدام از کسانی که از کودکان بهره‌کشی کردند و برای آنها جهنمی از زباله‌گردی، کار در شرکت‌های خدماتی پارک‌ها و در پستوی کارگاه‌ها ساختند، به هیچ مقامی پاسخی ندادند. این درحالی‌است که براساس آمار وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی طی یازده سال از سال 1390 تا 1401، به‌طور میانگین سالانه 326 کودک شناسایی شده که در برابر جمعیت 10 درصدی کودکان کار آمار بسیار ناچیزی است. این‌همه در‌حالی‌است که طبق قانون هر نوع استفاده از کودکان ممنوع است و از اولین طرح ساماندهی کار کودک هم بیش از بیست سال می‌گذرد. همچنین دست‌کم چهار نهاد عریض و طویل به‌منظور نظارت بر کار کودکان انتخاب شده‌اند، اما هیچ‌کدام نظارت مؤثر و رفتار بازدارنده‌ای با متخلفان نداشته‌اند.