تاب‌آوری برای زندگی

|پیام‌ ما| مردم نه شروع‌کننده جنگ‌اند و نه قدرت پایان دادن به آن را دارند. در این شرایط تنها چیزی که کمی می‌تواند روان ما مردم را آرام کند، احساس کنترل هرچند اندک بر زندگی‌مان است. اینکه با کارهای کوچک مانند تعیین نقطه امن‌ خانه، تنظیم خواب و یا برگشتن به کار و فعالیت، به چنین کنترلی دست یابیم. اینها را «امیرحسین جلالی ندوشن» روان‌پزشک به «پیام ما» می‌گوید؛ آن‌هم در شرایطی که بیش از دو هفته از قطعی اینترنت می‌گذرد و هیچ راه ارتباطی‌ای با جهان نداریم و حالا مدام از خود زخم خورده‌مان می‌پرسیم آیا کسی در جهان می‌داند ما زیر بمباران چه می‌کشیم و چطور صدایمان از دست رفته است؟

قرار بود به خانه برگردند

صبح شنبه، نهم اسفند، تا زمانی که تلفن «سجاد میرانی» زنگ نخورده بود، یک روز عادی بود؛ یک روز کاری معمولی در میناب که قرار نبود او پیکرهایی بسیار کوچک را از زیر آوارهای مدرسه «شجره طیبه» بیرون بکشد، برایشان تابوت بسازد و بعد به خانه برگرداند.

شهر در روزگارِ جنگ

چشم‌نگران «بارِ شیشه»

زنان باردار از جمله گروه‌هایی هستند که به‌دلیل شرایط خاصی که دارند، باید به دور از استرس و هرگونه شرایط ناایمن باشند که سلامت خود و جنینشان را تهدید می‌کند. با‌این‌حال، تحمیل جنگ بر ایران شرایطی بحرانی برای بسیاری از آنان به وجود آورده است؛ به‌گونه‌ای‌که علاوه‌بر خطرات جنگ، نگرانی و اضطراب‌های آنها را دوچندان کرده است.

جنگ، کودک دیروز، مادر امروز

مأموریت روی خط باریک زندگی

در جنوب ایران جنگ همیشه با استرس بیشتری همراه است؛ اینجا حملات به شهرها و تأسیساتی می‌رسد که قلب صنعت نفت کشور در آنها می‌تپد. جایی که دکل‌ها، خطوط لوله و مخازن نفت بخشی از چشم‌انداز روزمره زندگی مردم‌اند و همین نزدیکی خطر را ملموس‌تر ‌می‌کند. کارکنان صنعت نفت سال‌ها است این خط باریک میان کار و خطر را تجربه کرده‌اند؛ از روزهایی که بمب‌ها در جنگ هشت‌ساله زمین و آسمان را می‌لرزاند تا امروز که با بالاگرفتن تنش‌ها، دوباره نام زیرساخت‌های انرژی در میان اهداف احتمالی جنگ شنیده می‌شود. در این میان، حمله به انبارهای نفت تهران هم زنگ خطر را دوباره به صدا درآورده است. بااین‌حال، کسانی هستند که در همین شرایط دور از خانواده و در دل میدان‌های نفتی کار می‌کنند؛ با این آگاهی که یک اشتباه، یک لحظه غفلت یا یک حمله می‌تواند آخرین روز زندگی‌شان باشد.

زندگی در سایه جنگ با عضلات ازدست‌رفته

ترک کردن تهران ساده نیست و همه نمی‌توانند بروند‌؛ یکی جایی در شهر دیگری ندارد،‌ یکی باید برود‌ سر کار و یکی کندن از این شهر برایش غیرممکن است. علاوه‌بر همه اینها، گروه دیگری هستند که به این شهر چسبیده‌‌‌اند،؛ آنها نمی‌توانند از این شهر خارج شوند به‌خاطر پدر و مادر بیمارشان. آنها باید بمانند تا از عزیزانشان که توان جابه‌جایی ندارند، مراقبت کنند. این گزارش شرحی از وضعیت دو نفر با چنین شرایطی است.

زنان در آتش؛ ۲۲۳ شهید، ۲۱۲۹ مجروح

|پیام ما| در پانزدهمین روز از جنگ، سخنگوی دولت با ارائه آماری از خسارت‌های واردشده به مراکز غیرنظامی اعلام کرد تاکنون ده‌ها هزار واحد مسکونی و تجاری آسیب دیده و شماری از مراکز درمانی، آموزشی و زیرساخت‌های شهری نیز هدف حملات قرار گرفته‌اند. «فاطمه مهاجرانی» در سخنانی خطاب به ملت ایران با اشاره به حملات صورت‌گرفته علیه مراکز غیرنظامی گفت: «تاکنون ۴۲ هزار و ۹۱۴ واحد غیرنظامی آسیب دیده است که ۳۶ هزار و ۴۶۹ واحد آن مسکونی بوده است. از این میان ۱۰ هزار واحد در استان تهران آسیب دیده و به ۶ هزار و ۱۷۹ واحد تجاری نیز خسارت وارد شده است.»