پس از انتشار گزارشی درباره مسئله شکار غیرمجاز در پارک ملی بمو در روزنامه «پیام ما»، روابط عمومی اداره کل حفاظت محیط زیست استان فارس، با ارسال جوابیه‌ای درباره این گزارش مواردی را مطرح کرد.
در این جوابیه درباره گزارش «نسخه نجات‌بخش بمو» که ۲۴ مهر امسال منتشر شد، آمده است:
«- از ملزومات نوشتن هر نوع گزارشی، داشتن اطلاعات کامل، جامع است. لذا انتظار می‌رفت تهیه‌کننده گزارش ضمن بررسی موضوع از جنبه‌های مختلف، از جمله کسب نظر کارشناسان سازمان حفاظت محیط زیست و محیط‌بانان به گفت‌وگو می‌نشست.
– رویکرد نوین سازمان حفاظت محیط زیست با توجه به مبانی علمی جدید حفاظت مناطق با مشارکت جوامع محلی و علاقمندان به محیط زیست است.
-لازمه حفاظت مشارکتی در مرحله اول آشنایی کامل از نحوه اجرای این برنامه بوده و نیازمند تحقیقات علمی و تهیه نقشه راه برای اجرای آن است.
– با آگاهی از این موضوع، چنانچه فرآیند مدیریت مشارکتی در این مسیر به خطا رود، اعتماد جامعه محلی از میان رفته و پیامدهای جبران‌ناپذیری برای منطقه هدف نیز در پی خواهد داشت. این اداره کل نیز همواره در تلاش بوده مسیر درستی را برای مدیریت مشارکتی در پی بگیرد.
از نظر تخصصی مشارکت چیزی فراتر از نشست و برخاست با جامعه محلی است و پیش زمینه آن شناخت آن جامعه و ایجاد بستر برای همکاری با آنهاست. جلب مشارکت جامعه بومی در مدیریت پارک ملی بمو در ابتدا مستلزم اعتماد به فرآیند تدوین برنامه است به شکلی که این اطمینان حاصل شود که خواسته‌ها و منافع همه گروه‌ها در کنار حفاظت منطقه تامین می‌شود.
– اداره کل حفاظت محیط زیست فارس با اعتقاد به حفاظت مشارکتی و بهره‌گیری از نظرات کلیه افراد مرتبط، اقدام به تشکیل کارگروه راهبردی حفاظت از بمو با رویکرد تدوین برنامه‌های کوتاه‌مدت و میان مدت، اقدام کرده است. در اقدام میان‌مدت این کارگروه، تشکیل کمیته حفاظت مشارکتی بمو با حضور جوامع محلی و افراد صاحب نظر و دغدغه مند که وظیفه آن تدوین برنامه مناسب حفاظت برای پارک ملی بمو بوده، تصویب شده است.
برگزاری نشست با دغدغه ‌مندان و افراد با تجربه در ماه‌های اخیر نیز به همین منظور بوده و خاطر نشان می‌شود، فرآیند‌های مذکور، تکمیل کننده اقدامات مناسبی است که برای حفاظت از پارک ملی بمو توسط تیم مدیریتی و محیط بانان در حال انجام است.
– طاعون نشخوار کنندگان کوچک در تابستان گذشته در پارک ملی بمو و در نقطه‌ای که تراکم علفخواران پایین بوده رخ داده و این موضوع سریعا گزارش و در رسانه‌ها نیز اطلاع رسانی شده است. همچنین با توجه به بررسی‌های انجام شده در جلسه‌ای که با حضور کارشناسان اداره کل دامپزشکی تشکیل شده و بر اساس گزارش‌های ارائه شده از اقدامات به عمل آمده، واکسیناسیون دام‌های حاشیه پارک پیش از شیوع بیماری، پایش مستمر و ضد عفونی کردن آبشخورها، از جمله دلایل کم بودن تلفات بوده است. پیش زمینه ذهنی درباره تلفات بالای بیماری طاعون نباید موجب دامن زدن به شایعات بی اساس شود.
– مقررات حاکم بر پارک‌های ملی، اجازه هر گونه مدیریت مداخله‌ای را نمی‌دهد. به طوریکه ورود مستمر به زون‌های حساس و زیستگاه‌های حیات وحش، حتی به بهانه حفاظت بیشتر می‌تواند صدمات جبران ناپذیری را به زیست جانداران منطقه وارد کند. زون بندی تعیین شده در برنامه مدیریت پارک‌های ملی از جمله پارک ملی بمو این حساسیت‌ها را مشخص کرده است.
– دلیل برچیده شدن چادرهای حفاظتی و تعیین مسیرهای بازدید به دلیل رعایت کردن مسایل علمی و قانونی پارک داری بوده است و از لحاظ اصول مدیریتی کاملا منطقی است.
– شکار غیرمجاز در همه جا و در همه‌ی زمان‌ها، حیات وحش را تهدید می‌کند و این موضوعی غیر قابل انکار است. این معضل، موضوع پیچیده‌ای است که ریشه در عوامل متعدد انسانی و طبیعی دارد. حل چنین مشکل پیچیده‌ای نیازمند به‌کار بستن راهکارهای مناسب علمی، که نظرات کارشناسان و سایر افراد صاحب نظر در آن دیده شده باشد است. آمار منتشر شده از آهوان پارک در بهترین و بدترین شرایط آن با توجه به آمار سرشماری صورت گرفته، چنین اعدادی نبوده است.
– طی سالیان گذشته پارک ملی بمو با جانفشانی محیط بانان خدوم و زحمتکشی حفاظت شده است. صرفا در همین پارک ۴ نفر محیط بان حین انجام ماموریت جان شریفشان را از دست داده اند. در هر دوره مدیریتی، مدیران با حساسیت ویژه پیگیر امور پارک ملی بمو بوده و روسای پارک نیز هر چند با راهبردهای متفاوت از هیچ تلاشی برای حفظ حیات وحش منطقه فروگذاری نکرده اند. در چنین شرایطی، حفاظت، تا سرحد جان و با عشق به حفظ آب و خاک این سرزمین انجام می‌شود.
در پایان باید گفت نسخه پیچی برای مدیریت یک پارک ملی در منطقه‌ای پر تعارض، بدون لحاظ کردن مسایل مدیریتی، شرایط بوم‌شناختی، اقتصادی- اجتماعی، تخریب زیستگاه‌ها، کمبودهای حفاظتی و انتفاع جوامع محلی، امری محال خواهد بود. لازم به ذکر است: محیط زیست فارس حق شکایت به دلیل نشر اکاذیب را برای خود محفوظ می‌داند.»