اخراج‌کنندگان تاریخ بخوانند

موج تازه‌ای از اخراج و تعلیق و محرومیت از تدریس استادان دانشگاه در کشور آغاز شده است. ظاهر قانونی همه این اخراج‌ها و محرومیت‌ها البته رعایت شده و می‌شود و استادی نیست که در نامه اخراجش به ماده‌ای از قانون ارجاع نداده باشند.

برای افکار عمومی روشن است که این ارجاعات صرفاً برای رعایت صورت قانون است و در پشت ماجرا کسانی نشسته‌اند و احتمالاً به خیال خودشان دارند دانشگاه را از حضور استادان غیرارزشی، غیرمعتقد و غیرخودی پاک می‌کنند. تب اخراج چنان داغ شده که استادان جوانی که کنشگری سیاسی‌شان حداکثر به امضای یک نامه اعتراضی برای احقاق حقوق دانشجویان محدود بوده هم از گزند آن در امان نمانده‌اند.‌ این رویه‌ها البته تازگی ندارد.
در دوره ریاست جمهوری «محمود احمدی‌نژاد» هم استادان نامدار پرشماری به بهانه بازنشستگی و… از کلاس‌های درس رانده شدند. پیش از آن هم در دوره انقلاب فرهنگی موج گسترده‌ای از این اقدامات در دانشگاه‌ها اتفاق افتاده بود. البته که آمران و عاملان اخراج استادان دانشگاه سرشان شلوغ و گوش‌شان هم سنگین است. اما بد نیست در میان این سرشلوغی‌ها کمی درباره وقایع مشابه در تاریخ معاصر بخوانند. همین کتاب‌های رسمی و مورد تایید وزارت ارشاد را هم بخوانند. ضرر ندارد اگر «اخراج‌کنندگان» خاطرات کسانی که در انقلاب فرهنگی نقش داشتند را بخوانند و ببینند که چطور افراط، تصمیم‌های شتابزده و خطاهای سهمگین باعث شد که استادانی باسواد و میهن‌دوست خلاف میل باطنی‌شان از دانشگاه‌ها بروند. بعداً البته با فروکش کردن آن تندروی‌ها برخی از همان استادان آزرده‌خاطر به برخی دانشگاه‌ها بازگردانده شدند. آنهایی که اکنون بی‌پروا علیه استادان، حکم‌های سنگین اخراج صادر می‌کنند و می‌کوشند استادان جوان و معتمد را جایگزین‌شان کنند به سرنوشت این نورسیدگان هم می‌اندیشند؟ به از دست رفتن انگیزه دانشجویانی که با امید و اشتیاق وارد دانشگاه شده‌اند هم می‌اندیشند؟ آیا تضعیف نهاد علم آزارشان می‌دهد؟ درباره شکل‌گیری تصویر فضای بسته و اخته دانشگاه که مخرب سرمایه اجتماعی این نهاد است هم تامل کرده‌اند؟ اخراج‌کنندگان که حتما خودشان را در انقلابی‌گری و ارزشی بودن شایسته می‌دانند؛ هشدار رهبری انقلاب درباره تولید «احساس بی‌آینده بودن برای نخبگان» را فراموش کرده‌اند؟ نشنیدن صدای این همه خیرخواه وطن و تولید «یاس و ناامیدی برای نخبگان» اگر سهوی باشد که محل تعجب است و اگر عامدانه باشد نشانه چیزی است که کشف آن وظیفه دیگران است. والله اعلم.