قرار بود جهان سال 2030 به برابری جنسیتی برسد ولی گزارش برنامه پیشرفت و توسعه سازمان ملل که روی 80 کشور دنیا و ‌۸۵ درصد مردم دنیا از 2010 تا 2022 در حال انجام بود نشان داد که امروز از هر 10 نفر در دنیا 9 نفر به کلیشه‌های جنسیتی زن‌ستیزانه باور دارند. مثلا رهبری سیاسی یا مشارکت اقتصادی و یا آموزش دانشگاهی را حق زنان نمی‌دادند و از همه عجیب‌تر اینکه یک چهارم مردم دنیا فکر می‌کنند اشکالی ندارد شریک زندگی مذکر همسرش را کتک بزند.
انگار به صورت تاریخی در حافظه‌مان حک شده که عرصه سیاست و اقتصاد و فرهنگ مردانه است و بعد از تحولات 200 سال گذشته، زنان شده‌اند مهمانان تازه وارد عرصه عمومی و بنابراین از آنها انتظار می‌رود که حد خودشان را بشناسند و قدردان اجازه حضور باشند و زیاده‌خواهی نکنند.

محیط زندگی ما تغییرات زیادی کرده است ولی باورهایمان انگار نه. و حالا دیگر می‌دانیم که اگر محیط تغییر کند ولی باور آدم‌ها تغییر نکند؛ لاجرم تغییر چندانی در رفتار آن‌ها نخواهیم دید. برای همین است که نمی‌شود در مسیر تلاش برای عبور از ایده فرودستی ذاتی زنان، اهمیت برجسته تغییر هنجارهای جنسیتی را نادیده گرفت. مردمان هر فرهنگی باید بر بازنگری هنجارها و ارزش‌های جنسیتی قوی‌ریشه خودشان که باور به فرودستی زنان و بی‌سهمی آنان از عرصه عمومی، مشارکت اقتصادی، سیاسی و آموزشی را تقویت می‌کند؛ متمرکز شوند. برای نمونه در ایران بر اساس این گزارش، فقط 6 درصد زنان و 3 درصد مردان هیچ باور ضد زنی ندارند و بقیه جمعیت حداقل یک باور ضد زن دارند. به‌رغم همه تغییرات سال‌های گذشته در نرخ تحصیلات زنان، سهم آنها از بازار کار در ایران یک ششم مردان است و سهم‌شان از صندلی‌های پارلمان کشور یک چهارم سهمی است که زنان بقیه کشورهای با توسعه انسانی متوسط از صندلی‌های پارلمان‌های کشورهایشان در اختیار دارند. جدیدترین گزارش مجمع جهانی اقتصاد نشان می‌دهد تنها چاد، الجزایر و افغانستان وضعیت بدتری از ایران از حیث شکاف جنسیتی دارند. می‌توان از زوایای مختلفی باورهای جنسیتی‌مان که وضع امروز را رقم زده و نمی‌گذارد جامعه‌مان از مزایای سرمایه‌گذاری بر نیمی از جمعیتش بهره‌مند شود، بررسی کرد. جامعه‌ای که مصرانه خودش را از استعدادها و توانمندی‌های زنانش محروم می‌کند. یکی از آنها؛ باور به نامحترم بودن انسان‌ها و احساس بی‌اعتمادی و ناامنی ناشی از آن است. در فرهنگ ما قوی‌ترین استدلال برای ممانعت از مشارکت اجتماعی جدی زنان -و نه فقط در مقام حرف و نمایش – ترویج این ادعا است که به دلیل ناتوانی ذاتی مردان در کنترل حالت‌های بیولوژیکشان همهٔ مسئولیت مورد تعدی قرار گرفتن احتمالی زنان متوجه خود آنهاست. کافی است به مفهوم «شوهر دزدی» که هسته مرکزی بسیاری از استدلال‌ها در مورد حفظ کیان خانواده و جلوگیری از فساد در جامعه است، دقت کنیم. بی‌احترامی به مردان با تعریف آن‌ها به عنوان موجوداتی که بدون ذره‌ای اختیار تحت سیطره بیولوژی‌شان هستند؛ روی دیگر سکه نگاهی است که زنان را به سادگی غذایی خوشمزه تعریف می‌کند که همواره در معرض خطر و خشونت مردان هستند و امن‌ترین مکان برای‌شان خانه است. حق زنان برای انسان دیده شدن و به رسمیت شناختن استعدادها و توانایی‌هایشان زمانی محقق می‌شود که حق مردان برای انسان دیده شدن و به رسمیت شناختن قدرت روانی و کرامت انسانی‌شان محقق شود. خشونت علیه زنان و خشونت علیه مردان دو روی یک سکه است. کلیشه‌های جنسیتی مردستیزانه‌ای که «مردان علیه مردان» و «زنان علیه مردان» به کار می‌برند تا مردان را موجوداتی تحت سیطره طبیعت و ناتوان از رفتار متمدنانه با زنان و ذاتاً خطرناک و آسیب‌زننده بازنمایی کنند؛ به اندازه کلیشه‌های جنسیتی زن ستیزانه‌ای که «زنان علیه زنان» و «مردان علیه زنان» به کار می‌برند تا زنان را موجوداتی در معرض خطر و وابسته و فاقد صلاحیت عقلی و روانی برای نقش آفرینی در عرصه اقتصاد و سیاست نشان دهند؛ در راه رسیدن به برابری جنسیتی مانع ایجاد می‌کند. برابری جنسیتی که یعنی باور به تقدم انسانیت بر جنسیت.