در میان شهرستان‌های خوزستان هیچ شهری را به اندازه هندیجان منزوی‌تر ندیدم. شهری بندری در کرانه خلیج‌فارس و ورودی استان خوزستان از سمت استان بوشهر با وجود پتانسیل‌های فراوان که از محرومیت رنج می‌برد.
بندر هندیجان که ۹۵ کیلومتر مرز آبی با حاشیه خلیج‌فارس دارد و از دو بندر صیادی و تجاری برخوردار است و از میانه آن رودخانه زهره عبور می‌کند می‌تواند نگین شهرهای حاشیه‌ای خلیج‌ فارس در ایران و خوزستان باشد اما این شهر با کمبودهای مختلف سر می‌کند و نیازمند زیرساخت‌های متنوع دیگر است.
بندر بحرکان با بیش از ۵۰۰ فروند قایق صیادی و بیش از۴۰۰ فروند شناور و بندر تجاری سجافی با بیش از ۷۰۰ فروند شناور تجاری در امر تجارت فعالیت دارند اما این شهرستان علاوه بر اینکه هیچ بیکاری نباید داشته باشد و فقر در آن نمایان نباشد حتی قابلیت این را دارد که به شهری مهم در سراسر شهرهای حاشیه خلیج‌فارس در ایران و حتی دیگر کشورهای حاشیه خلیج ‌فارس تبدیل شود.
در هندیجان به دلیل نبود برنامه‌ریزی و بی‌توجهی به کلیه قابلیت‌های این شهر که می‌تواند سهم مهمی در جذب گردشگر داخلی و خارجی داشته باشد و جامعه محلی را با درآمد پایدار ذینفع کند اما شاهد مهاجرت بومی‌ها به شهرهای همجوار و سایر استان‌ها هستیم.

شهر هندیجان فاقد هرگونه جذبه کافی برای ساکنان خود است و به تبع آن روستاها هم مشکلات فراگیری دارند و به دلایل مختلف تبدیل به شهری عبوری شده و هیچ سرمایه‌گذاری رغبت به سرمایه‌گذاری در بحش‌های مختلف این شهر نیست

این شهر با بهسازی و نوسازی مناسب و حفظ بافت تاریخی و سنتی خود و جداره‌سازی حاشیه رودخانه زهره که از میانه شهر می‌گذرد می‌تواند از شهرهایی که سیما و منظری پریشان و مضطرب دارد خارج شود اما دریغ و درد که ذوق و سلیقه در میان متولیان شهری کمرنگ است.
هندیجان نه تنها سهمی در جذب گردشگران خوزستانی ندارد بلکه هیچ گردشگر ایرانی و خارجی هم به آن ورود نمی‌کند. با وجود صدها فروشگاه لوازم خانگی اما بسیاری از اهالی خوزستان راغب به خرید لوازم موسوم به ته لنجی به دیلم و گناوه در استان بوشهر مراجعه کنند که برای این منظور باید از کمربندی هندیجان عبور کنند. گسترش قاچاق کالا و مشاهده حجم زیاد ماشین‌های به اصطلاح شوتی به خوبی گواه از نبود شغل پایدار در این شهرستان می‌دهد.
این شهرستان با وجود اینکه در مرز خوزستان و بوشهر قرار دارد و با شهرهای ماهشهر، بهبهان، امیدیه، دیلم، گناوه مجاورت دارد و با اینکه می‌تواند سهم قابل‌توجهی در ارائه خدمات درمانی به مردم شهرستان هندیجان و دیگر شهرستان‌ها بدهد اما از نبود یک بیمارستان مجهز و پزشک متخصص رنج می‌برد. این موضوع باعث شده تا مردم و اهالی روستاها برای عمل جراحی به شهرها و دیگر استان‌ها مراجعه کنند. با این حال مرکز درمانی شهدا در این شهر توان رسیدگی به امور بیماران این شهر و روستاها را ندارد. شهری که حتی عمده امورات پزشک قانونی آن در شهرستان ماهشهر انجام می‌شود و بسیاری از خانواده‌های عزادار و مصیبت‌زده از این بابت رنج می‌برند. البته بخشی از مهمترین مطالبات جوانان شهرستان هندیجان در حوزه‌های مختلف، ایجاد فرصت‌های شغلی پایدار، سهمیه پزشکی، ایجاد فضاهای ورزشی مناسب و امکانات تفریحی است.
نکته مهم‌تر اینکه استقرار برخی ادارات در این شهرستان برای خدمات دهی به مردم ضرورت دارد. شهر هندیجان فاقد هرگونه جذبه کافی برای ساکنان خود است و به تبع آن روستاها هم مشکلات فراگیری دارند و به دلایل مختلف تبدیل به شهری عبوری شده و هیچ سرمایه‌گذاری رغبت به سرمایه‌گذاری در بخش‌های مختلف این شهر نیست.
توسعه صنعت گردشگری با راه‌‌اندازی پارک ساحلی، بهره‌برداری کامل از اسکله بندر بحرکان و رفع برخی مشکلات آن، راه‌‌اندازی شهرک صنعتی و جذب سرمایه‌گذاران، جذب سرمایه‌گذار در بخش شیرین‌سازی آب دریا و تأمین آب شرب مردم هندیجان و بخش کشاورزی، آسفالت جاده‌ها و خیابان‌ها، توجه به رونق گردشگری در بخشی از روستاهای کاملا مستعد هندیجان می‌تواند کمک قابل‌توجهی به رفع محرومیت در این شهرستان کند.
حال سوالاتی باقی می‌ماند. چرا هندیجان به عنوان نگین خلیج‌فارس در مقطع خوزستان اینچنین در مظلومیت و رنج به سر می‌برد؟ و چرا برنامه دقیقی برای توسعه اقتصادی در هندیجان روی میز مسئولان نبوده و نیست؟