موزه‌های ایران فهرستی جامع و کامل از آثارشان ندارند و حتی مجموعه آثاری که در موزه‌های کشور نگهداری می‌شود هیچ کدام ثبت دیجیتالی نشده است. به همین دلیل است که هر دفعه با وقوع اتفاقی مشابه اعلام مفقودی پرتره مظفرالدین‌شاه، مدت‌ها طول می‌کشد تا از اساس بفهمند اثر گمشده در اختیارشان بوده یا نه. پس از انتشار عکس‌هایی از تابلوی به‌فروش‌رفته مظفرالدین‌شاه در حراج کریستیز لندن و پیدا شدن جای خالی این تابلو روی دیوارهای کاخ گلستان پرسیده ‌شد که این تابلو چطور از ایران خارج شده و از یک حراجی در لندن سردرآورده است؟ مسئولان کاخ گلستان در اظهارات اولیه‌شان از وجود چنین تابلوئی اظهار بی‌اطلاعی کرده و حتی احتمال تقلبی بودن آن را مطرح کردند. آنها بدون اینکه بررسی کنند، مثل گذشته شتابزده پاسخ دادند.

در نهایت اما وقتی سرقت و فروش تابلو عیان شد، پذیرفتند و اکنون این ماجرا از طریق اداره کل موزه‌ها در حال پیگیری است.
اما این مشکل را باید جایی حل کرد. باید تمام موزه‌ها به این نتیجه برسند که تمام آثارشان را مستندنگاری کنند و یک بار برای همیشه همه آثار توسط کارشناسان خود موزه یا کارشناسانی که از بیرون دعوت می‌شوند مستند و فهرست‌برداری شوند، برای آثار شناسنامه تهیه شود و اطلاعات به‌روزشده به آنها اضافه شود. در نهایت این اطلاعات روی وبسایتی قرار بگیرد که بتواند در اختیار پژوهشگران هم باشد.
فقط در شهر لندن سه حراج‌خانه کریستیز، ساتبیز و بونامز سالیانه دو بار حراج هنر اسلامی دارند. در اغلب این حراج‌ها بیش از نیمی از این آثار متعلق به ایران است. این اتفاق مربوط به دیروز و امروز نیست. بیش از نیم قرن است که هر ساله تعداد زیادی اثر از ایران خارج می‌شود. قاچاق این آثار به خارج کشور و رسیدنشان به حراجی‌ها هم مسیر مشخصی دارد. سال‌هاست که این حراجی‌ها اطلاع دارند این آثار از ایران می‌آید.
در سال‌های اخیر قوانین در اروپا تغییر کرده است. به خصوص به دلیل اینکه خیلی از موزه‌ها از این حراجی‌ها خرید می‌کنند قانونی تصویب کردند که طبق آن اثری که در حراجی ارائه می‌شود حداقل باید سی سال در خاک اروپا بوده باشد. مثلا در کلکسیون شخصی یک نفر باشد یا موزه‌ای بخواهد آن را به حراج بسپارد. البته در سال 2000 که پرتره مظفرالدین‌شاه به حراج گذاشته شده این قوانین آنقدر سفت و سخت نبودند و آثار زیادی از کشور خارج می‌شده است.
با وجود تصویب قوانین جدید بین‌المللی، این آثار از ایران خارج می‌شوند و دلال‌ها و قاچاقچی‌ها با ترفندهایی مثل ساخت شناسنامه و تاریخچه جعلی آنها را برای فروش به حراج‌خانه‌ها می‌دهند.
اثر کمال‌الملک توسط خاندان الصباح برای مجموعه سلطنتی کویت خریداری شده و طبق اطلاعاتی که منتشر کرده‌اند تابلو الان متعلق به آنهاست. اما قابل بازپس‌گیری است. وقتی آثار از موزه کشور سرقت شده و به طور غیرقانونی خارج می‌شوند قابلیت پیگیری دارند. باید از طرف اداره میراث و سازمان کل موزه‌ها مکاتباتی حقوقی آغاز شود. بازپس‌گیری تابلوی مظفرالدین‌شاه شدنی‌ست اما کار ساده‌ای نیست.