هر سال با فرا رسیدن روز بزرگداشت جنگل‌بانان و محیط‌بانان، بار دیگر نام آنها بر سر زبان‌ها می‌افتد و بعد از گذر این روز باز هم به فراموشی سپرده می‌شوند. این در حالی است که خدمات ارزنده این گروه از پاسبانان محیط زیست کشور قابل چشم‌پوشی نیست و در کنار بار سنگینی که بر دوششان قرار دارد، نه از امکانات خوبی بهره‌مند هستند و نه مردم شناخت دقیقی از کار آنها دارند.
اگر بخواهیم بر اساس آمار و استانداردهای جهانی به این شغل نگاه کنیم، کشور ما نیازمند حضور 63 هزار محیط‌بان و جنگل‌بان است و این در حالی است که ما در حدود سه هزار نفر فرد مشغول به کار داریم و شصت هزار نفر کمبود در این زمینه نکته‌ای نیست که به این راحتی قابل جبران شدن باشد.

در نتیجه دولت‌ها باید نگاهشان را به این حرفه بااهمیت تغییر دهند و با افزایش امکانات برای این شغل و جذب نیروی متخصص و علاقه‌مند کاستی‌های این عرصه را مرتفع کنند.
می‌دانیم که کشور هر روز با موج تخریب بیشتری در جنگل‌ها و سایر عرصه‌های طبیعی‌ روبه‌روست و حفاظت از این فضا بدون حضور افرادی که با دقت برای این کار آموزش دیده باشند غیرممکن است. برای همین هم باید در برنامه‌های توسعه به این موضوع توجه شود و بدانیم زمین‌خواری، تغییر کاربری اراضی، تخریب، آتش‌سوزی، وجود فعالیت‌های عمرانی بی‌برنامه و گسترده و …. بدون حضور کسانی که در منطقه حاضر باشند و متخلفان را دور کنند، ممکن نخواهد بود.
در این میان جنگل‌بانان در کشور ما بیش از پیش مهجورند و دلیل این کمتر دیده شدن فعالیت‌هایشان توسط دولت و مردم هم می‌توان در این جست که جایگاه سازمان جنگل‌ها، جایگاه محکم و پرقدرتی نیست و این سازمان از ضعف ساختاری گسترده‌ای رنج می‌برد. سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری یکی از 16 زیرمجموعه وزارت کشاورزی است و در نتیجه این وزارتخانه یک‌شانزدهم وقت و انرژی خود را صرف این سازمان می‌کند. این اتفاق در حالی در ایران به این صورت است که در کشورهای پیشرفته زیرمجموعه‌های وزارت کشاورزی معمولا سه دسته هستند و در نتیجه این وزارتخانه یک سوم انرژی و وقتش صرف جنگل‌ها می‌شود. ما در کشوری با 135 میلیون هکتار اراضی طبیعی، نمی‌توانیم نسبت به جنگل‌هایمان، حافظانشان و سازمان متولی‌اش در این حد بی‌توجه باشیم.با این وجود من همواره به آینده امیدوارم و با آنکه می‌دانیم حجم تخریب جنگل‌ها، جنگل‌خواری، آتش‌سوزی و … تا چه میزان جنگل‌های کشور را بی‌جان کرده، اما نمی‌توانیم نسبت به آینده ناامید باشیم و اتفاقا یکی از امیدواری‌هایمان هم همین محیط‌بانان و جنگل‌بانان هستند؛ کسانی که حالا با حضور در فضای مجازی ارتباط تنگاتنگ و نزدیکی با مردم و متولیان امر برقرار کرده‌اند. با تصاویری که منتشر می‌کنند توجه مدیران بخش‌های مختلف را به نابودی‌های موجود جلب می‌کنند و از طرفی با تصاویر فعالیتشان در طبیعت مردم را با شغل و سختی‌های این کار آشنا می‌کنند و حالا صحبت روزهای اخیر درباره محدودیت فضای مجازی باعث شده تا هم مردمی که ضعف‌های محیط زیستی را به اشتراک می‌گذارند و به دنبال رفع آن هستند و هم محیط‌بانان و جنگل‌بانان هم نسبت به آن واکنش داشته باشند و امیدوار باشند که با حفظ این فضای تعاملی روند ارتباطشان با مردم قطع نشود.