تعلق گرفتن بیمه برای راهنمایان از لحاظ هویت شغلی بسیار حائز اهمیت است. راهنمایان نوک پیکان گردشگری هستند. بخش اعظمی از ناملایمات و سختی‌های این بخش متوجه این قشر است، بنابراین شایسته است که حمایتی در خور از این صنف صورت گیرد. جامعه راهنمایان و تشکل‌های دیگر گردشگری در طول این سال‌ها پیگیر تحقق این امر بودند. سال گذشته که بیمه راهنمایان در کمیسیون تلفیق تصویب شد، میزان سهم دولت در آن مشخص نشده بود. آنطور که در قانون بودجه تصویب شده بود، قرار بود هزینه این بیمه از محل بودجه هدفمندی یارانه‌ها تامین شود. اما به دلیل شفاف نبودن میزان سهم دولت، سازمان برنامه و بودجه زیر بار تامین آن نرفت و تامین اجتماعی اعلام کرد دولت بدهی بسیاری دارد و تا زمانی که مبلغ مربوط به این امر در اختیار تامین اجتماعی قرار نگیرد، قرارداد جدید منعقد نمی‌کند.
یکی از مشکلاتی که بر سر راه تحقق این امر وجود دارد تعیین ملاک و شاخصه‌های انتخاب راهنمایانی است که به صورت حرفه‌ای فعالیت می‌کنند.
بر اساس بررسی‌هایی که صورت گرفته است -بدون در نظر گرفتن یک سال گذشته که گردشگری به دلیل کرونا تقریبا تعطیل بود- کسانی که در سه سال اخیر به صورت متوالی در حوزه گردشگری فعال بوده‌اند، مشمول بیمه می‌شوند. موضوع دیگر این است که بعد از تصویب، بودجه مورد نیاز تخصیص پیدا کند و همچنین محل تامین بودجه مشخص باشد. جزییات دیگری که باید در این رابطه مشخص شود این است که به شکل دقیق میزان سهم کارفرما و بیمه‌گذار مشخص شود تا مشکلات امسال تکرار نشود. علاوه بر تمام این موارد نیاز است که قانون ضمانت اجرایی داشته باشد.
در جریان شیوع کرونا، در آسیب‌هایی که بخش گردشگری تجربه کرد، راهنمایان گردشگری بیشترین آسیب را دیدند. اگر بیمه راهنمایان در سال 99 محقق می‌شد تا حدودی این آسیب کمتر می‌شد. در حال حاضر می‌توان گفت، شاغلان این بخش از گردشگری به مرز بحران رسیده‌اند، در یک سال گذشته بسیاری از راهنمایان تحت فشار قرار گرفته‌اند و به نظر نمی‌رسد تا یک سال آینده گردشگری کشور بتواند به شرایط سابق برگردد یا بهبود پیدا کند. اجرایی شدن بیمه راهنمایان می‌تواند در چنین شرایطی برای این قشر روزنه امیدی باشد.