روز جهانی غذا و سهم هر انسان از سفره جهان

25 مهر 1405، 22:09

روز جهانی غذا بیش از آن‌که یادآور مفهوم غذا باشد، بر این حق بنیادین انسان تأکید می‌کند که همه افراد باید به غذای کافی دسترسی داشته باشند. تولید غذا از ابتدایی‌ترین و مهم‌ترین فعالیت‌های بشر بوده است. انسان ابتدا به جمع‌آوری خوراک می‌پرداخت، سپس به گردآوری آن روی آورد و در ادامه، تولید غذا را آغاز کرد؛ فرایندی که با اهلی‌کردن حیوانات و کشت گیاهان شکل تازه‌ای به خود گرفت و همچنان ادامه دارد.

روز جهانی غذا فرصتی است تا جهان به یاد بیاورد که هنوز بسیاری از مردم در نقاط مختلف دنیا از دسترسی به غذا محروم‌اند. هدف از این مناسبت، افزایش آگاهی عمومی درباره گرسنگی و محرومیت غذایی است. این محرومیت فقط به فقر و گرسنگی در مناطقی مانند آفریقا محدود نمی‌شود، بلکه در بسیاری از نقاط جهان، جنگ‌ها و بحران‌هایی که خود انسان‌ها پدید آورده‌اند، افراد را از حق طبیعی دسترسی به غذا محروم کرده‌اند.

ایران نیز با تمدنی کهن و پیشینه‌ای غنی در فرهنگ غذایی، جایگاه ویژه‌ای در تاریخ خوراک دارد. می‌توان از سه سنت بزرگ سفره در جهان سخن گفت: سفره چینی، سفره اروپایی و سفره ایرانی. آنچه غذای ایرانی را متمایز می‌کند، درون‌گرایی، ایجاد تعادل و پیوند آن با فرهنگ ایرانی است. در این سنت، غذای خوب باید از طعم و عطر مطلوب برخوردار باشد و اجزای آن در ترکیبی متعادل کنار یکدیگر قرار بگیرند. در مقایسه، بسیاری از غذاهای چینی ترکیب ساده‌تری دارند و در غذاهای اروپایی نیز گاه سادگی مواد اولیه یا پیچیدگی سس‌ها نقش اصلی را ایفا می‌کند. اما ویژگی‌هایی که غذای ایرانی دارد، از عواملی هستند که به سفره ایرانی هویتی متمایز بخشیده‌اند.

بسیاری از غذاهای بین‌المللی، از جمله الویه، نیز در گذر زمان وارد فرهنگ غذایی ایران شده‌اند، اما در این مسیر، متناسب با ذائقه و سنت‌های ایرانی تغییر کرده‌اند و شکل تازه‌ای به خود گرفته‌اند. توجه به تعادل میان مواد غذایی، طعم و عطر از جمله ویژگی‌هایی است که این غذاها را نیز در فرهنگ غذایی ایران جای داده و به بخشی از تنوع سفره ایرانی تبدیل کرده است.

به اشتراک بگذارید:

برچسب ها:

الویه ایرانی، تاریخ خوراک، تنوع غذایی، حق دسترسی به غذا، روز جهانی غذا، سفره ایرانی، غذای ایرانی، فرهنگ غذایی ایران، گرسنگی جهانی، محرومیت غذایی