برندگان جایزه «عکس زمین ۲۰۲۶» معرفی شدند؛ مجموعه‌ای از عکس‌ها و آثار تصویری که هر یک از زاویه‌ای متفاوت، رابطه انسان با محیط‌زیست و پیامدهای فعالیت‌های او را به تصویر می‌کشند. آثار برگزیده و راه‌یافته به مرحله نهایی تا ۲۴ ژوئیه در نمایشگاه Earth Photo 2026 در انجمن سلطنتی جغرافیا (Royal Geographical Society) لندن به نمایش درآمده‌اند.

یکی از شاخص‌ترین آثار این دوره، اثر بریتا یاشینسکی، برنده جایزه Earth Photo 2026، است. این پروژه به مستندسازی تجارت غیرقانونی حیات‌وحش و فناوری‌های علوم جنایی اختصاص دارد که برای مقابله با این تجارت توسعه یافته‌اند. در یکی از تصاویر، «مارک موزلی»، کارشناس پزشکی قانونی پلیس متروپولیتن لندن، با استفاده از پودر مغناطیسی جدیدی که به‌تازگی ابداع شده است، روی یک عاج فیل توقیف‌شده در فرودگاهی به دنبال اثر انگشت انسان می‌گردد؛ روشی که می‌تواند در شناسایی عاملان قاچاق حیات‌وحش نقش مهمی ایفا کند. به گزارش گاردین، یاشینسکی در عکسی دیگر همین موضوع را از زاویه‌ای متفاوت دنبال می‌کند. این اثر این پرسش را مطرح می‌کند که آیا روش‌های بررسی صحنه جرم می‌توانند به توقف صنعت ۲۳ میلیارد دلاری شکار غیرقانونی کمک کنند؟ در این تصویر، اثر دست انسان روی لاک یک لاک‌پشت سبز دریایی ثبت شده است؛ تصویری که نشان می‌دهد چگونه می‌توان با استفاده از شواهد پزشکی قانونی، شکارچیان و قاچاقچیان حیات‌وحش را شناسایی و دستگیر کرد.

در بخش دیگری از این رویداد، فیلبرت مینجا با مجموعه عکسی موفق به دریافت جایزه ویژه عکاسان زیر ۲۵ سال شد. این مجموعه، زندگی و فعالیت درمانگران گیاهی بومی در مناطق کلیمانجارو و آروشا در تانزانیا را مستند می‌کند. مینجا در عکس‌های خود، گیاه‌درمانی را نه پدیده‌ای رازآلود، بلکه بخشی از زندگی روزمره و فرهنگ مردم معرفی می‌کند. او با ثبت پرتره‌ها، مناظر و لحظه‌های آرام زندگی، انتقال دانش درمانی از نسلی به نسل دیگر را از طریق ارتباط انسان با طبیعت، گیاهان و سرزمین به تصویر کشیده است. جایزه سردبیران نشریه New Scientist به ناتالیا ساپرونووا تعلق گرفت؛ عکاسی که ذوب شدن خاک‌های منجمد دائمی (پرمافراست) و فرسایش سواحل سرزمین‌های شمال‌غرب کانادا را مستند کرده است. یکی از تصاویر این مجموعه، شکارچی محلی را در منطقه‌ای از توندرا نشان می‌دهد که هم‌زمان با ذوب برف‌های بهاری، با استفاده از غازهای مصنوعی در انتظار پرندگان مهاجر ایستاده است. این مهاجرت سالانه برای مردم اینوئیت اهمیت حیاتی دارد، زیرا پرندگان بخش مهمی از غذای مورد نیاز آن‌ها را در طول سال تأمین می‌کنند.

ساپرونووا در اثری دیگر، پیامدهای تغییر اقلیم را از زاویه‌ای متفاوت روایت می‌کند. در این تصویر، فکی دیده می‌شود که به دلیل ذوب سریع یخ‌های دریایی، در خشکی گرفتار شده است.

در بخشی دیگر، پایال کاکار برای مجموعه عکس خود برگزیده شد. این مجموعه، زندگی جامعه بومی «خایروار» در منطقه‌ای از هند را روایت می‌کند؛ مردمی که در برابر استخراج زغال‌سنگ و تصرف سرزمین‌های خود در منطقه‌ای که به «پایتخت انرژی» هند مشهور است، مقاومت می‌کنند.

پایال کاکار از شیوه‌ای به نام چاپ با روغن صمغ استفاده کرده است. او با جمع‌آوری پسماندهای معادن و به‌کارگیری آن‌ها در فرایند ظهور عکس، لکه‌های ناشی از آلودگی صنعتی را به بخشی از تصویر تبدیل کرده است. سپس چاپ‌ها را با نخ سبز گلدوزی کرده تا یادآور جنگل‌ها و زمین‌های کشاورزی ازدست‌رفته این جامعه باشند.

کاکار مدتی طولانی در کنار معترضان زندگی کرده و از زنانی عکاسی کرده است که با تحصن‌های مسالمت‌آمیز به سبک گاندی، خواستار دریافت غرامتی عادلانه برای زمین‌هایی هستند که به محل انباشت پسماند معدن تبدیل شده‌اند. مارکو گارو، عکاس دیگری است که برای عکسی درباره پیامدهای انسانی و محیط‌زیستی معدن‌کاری در شهر «سرو د پاسکو» در پرو جایزه گرفت. این شهر یکی از آلوده‌ترین نقاط جهان به شمار می‌رود. گارو نزدیک به دو دهه است که زندگی مردم این منطقه را ثبت می‌کند. او در این پروژه، از پسماندهای معدنی دریاچه سابق «کیولاکوچا» که اکنون با زباله‌های سمی پر شده است، نمونه‌برداری کرد و آن‌ها را در فرایند ظهور عکس‌ها به کار گرفت. لکه‌ها و بافت‌های ایجادشده در تصاویر، نمادی از آلودگی‌ای هستند که طی سال‌ها وارد خون مردم، خاک و منابع آب این منطقه شده‌اند.

در بخش تصویر متحرک، گیدئون مندل برای مجموعه «جهانی در حال غرق شدن» مورد تقدیر قرار گرفت. او در آثار خود، زندگی جوامعی را روایت می‌کند که با پیامدهای سیلاب و آوارگی ناشی از تغییر اقلیم دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

جایزه سردبیران New Scientist در بخش فیلم نیز به محمد رقیب‌الاسلام حسن رسید. این فیلم زندگی «محمد ساعون»، نوجوانی از تالاب‌های سیل‌خیز منطقه کیشورگانج در بنگلادش را دنبال می‌کند. پس از آنکه سیلاب‌های شدید موسمی زمین‌های کشاورزی خانواده او را نابود می‌کند، آنان ناچار می‌شوند به کوره‌های آجرپزی شهر نارایان‌گانج مهاجرت کنند.

در این تصویر، کارگران کوره آجرپزی، غرق در گردوغبار و عرق، دسته‌های سنگین آجر را بر سر حمل می‌کنند. بدن‌های آنان نه‌تنها بار کار، بلکه بار سنگین بقا و ادامه زندگی را نیز به دوش می‌کشند. بسیاری از این کارگران از مناطق تالابی آسیب‌دیده از سیل مهاجرت کرده‌اند و برای کسب درآمد، در شرایطی بسیار سخت کار می‌کنند.

جایزه بخش دیگری نیز به زیلا بوز برای اثر «اکنون اینجا، آن زمان آنجا» تعلق گرفت. بوز، هنرمند ولزی ـ انگلیسی، در این اثر با استفاده از عکس‌های آنالوگ و جان‌بخشیدن به آن‌ها از طریق تغییرات پیاپی فریم‌ها، به بررسی خاطرات آسیب‌زا و نقش درمانگر نزدیکی به یک رودخانه پرداخته است.

جوایز «عکس زمین» حاصل همکاری انجمن سلطنتی جغرافیا (RGS)، مؤسسه Parker Harris و Photoworks است و هر سال آثاری را معرفی می‌کند که با زبان تصویر، مهم‌ترین چالش‌های محیط‌زیستی، اجتماعی و اقلیمی جهان را روایت می‌کنند.