شماره ۳۴۲۰ روزنامه «پیام ما» روز یکشنبه ۱۷ خردادماه ۱۴۰۵ منتشر شد. تیتر یک این شماره با عنوان «در گرداب ناامیدی، هنوز ایستاده‌ایم» به گفت‌وگویی با سه کنشگر محیط‌زیست اختصاص دارد. این گزارش که به قلم فاطمه باباخانی تهیه شده، به بررسی وضعیت امید، فرسایش و تداوم فعالیت در میان فعالان حوزه حفاظت از طبیعت می‌پردازد.

در این گزارش، کنشگران محیط‌زیست از شرایطی سخن می‌گویند که در آن مجموعه‌ای از عوامل مانند مسائل سیاسی، بحران‌های اجتماعی و فرسودگی نهادی، روند حفاظت از محیط‌زیست را دشوارتر کرده است. المیرا رضی، از فعالان حوزه حفاظت، در این گفت‌وگو می‌گوید گاهی ناامیدی به اندازه‌ای سنگین می‌شود که ادامه مسیر سخت به نظر می‌رسد، اما یادآوری تجربه و مسیر پیشکسوتانی مانند هوشنگ ضیایی به او یادآوری می‌کند که باید در این راه ماند و تلاش را ادامه داد. او حفاظت از طبیعت را صرفاً یک شغل نمی‌داند، بلکه آن را مسیری برای معنا دادن به زندگی و پاسخ به این پرسش می‌داند که نقش انسان در جهان چیست.

در بخش دیگری از این گزارش، غلامرضا قادری به موضوع فرسایش در سازمان حفاظت محیط‌زیست اشاره می‌کند و می‌گوید جابه‌جایی‌های مدیریتی در بسیاری از موارد بیشتر جنبه تاکتیکی و مقطعی دارد و کمتر به بهبود ساختاری منجر می‌شود. با این حال او نیز تأکید می‌کند که با وجود این شرایط از تلاش برای حفاظت دست نمی‌کشد، زیرا همین تلاش‌ها می‌تواند تا حدی از رنج‌های محیط‌زیستی این سرزمین بکاهد.

آریا گازر، کنشگر حوزه کودک و طبیعت، دیگر فردی است که در این گزارش دیدگاه‌های خود را بیان کرده است. او با اشاره به اینکه محیط‌زیست حتی در اولویت‌های آخر دولت و حاکمیت نیز جایگاه پررنگی ندارد، کنار کشیدن از این حوزه را راه‌حل نمی‌داند. جمله‌ای که از او در این گزارش نقل شده چنین است: «نه می‌شود انجام داد و نه می‌توان انجام نداد؛ ما پرروتر از این حرف‌ها هستیم و ادامه می‌دهیم.»

در همین شماره، عکس اصلی صفحه پنج با عنوان «زندگی در تعلیق» منتشر شده است. این گزارش به قلم فاطمه فلاح به روایت زندگی زنانی می‌پردازد که پیامدهای جنگ برای آن‌ها با پایان حملات پایان نیافته است. در این گزارش، از زنانی گفته می‌شود که در شرایطی مانند تورم، قطع اینترنت و ناامنی اقتصادی، مسئولیت اداره زندگی را به تنهایی بر عهده دارند.

در یکی از روایت‌های این گزارش، زنی ۵۸ ساله از زندگی میان وام، اجاره خانه، کمک خیریه و درآمد اندک خیاطی سخن می‌گوید. این روایت نمونه‌ای از وضعیت زنانی است که به عنوان سرپرست خانوار، پیش از جنگ نیز با فشارهای اقتصادی و تورم مواجه بودند و اکنون با بحران‌های تازه شرایط دشوارتری را تجربه می‌کنند. در این گزارش همچنین به نقش خیریه‌ها و سازمان‌های مردم‌نهاد اشاره شده است؛ نهادهایی که در نبود حمایت کافی، به محل مراجعه بسیاری از زنان آسیب‌دیده تبدیل شده‌اند.

از دیگر مطالب این شماره می‌توان به گزارش «استرس پساجنگ در کمین ایرانیان» به قلم یاسر مختاری، گزارش «سپر آبی گمشده ایران» نوشته کوروش دیباج و مطلب «مردم، بازیگر اصلی حل مسائل اجتماعی» با نگاهی به گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس درباره مفهوم و الزامات نوآوری اجتماعی اشاره کرد.

در صفحه نخست این شماره نیز دو یادداشت منتشر شده است. یادداشت نخست با عنوان «چگونه مردمانی هستیم؟» نوشته احسان امینایی به بررسی برخی ویژگی‌های رفتاری در جامعه ایران از جمله ضعف در کار جمعی، پنهان‌کاری، تملق و انتقادناپذیری می‌پردازد و در عین حال تأکید می‌کند که این ویژگی‌ها سرنوشت تغییرناپذیر یک ملت نیست و می‌توان با آموزش، یادگیری و واقع‌گرایی آن‌ها را اصلاح کرد.

یادداشت دوم با عنوان «امنیت غذایی در سایه بحران» نوشته شبنم مسعودی، روزنامه‌نگار حوزه کشاورزی، به نقش کشاورزی و صنایع غذایی ایران در تأمین غذای لبنان می‌پردازد و نشان می‌دهد که در شرایط بحران‌های اقتصادی، اقلیمی و منطقه‌ای، مسئله غذا تنها یک موضوع تجاری نیست بلکه بخشی از تاب‌آوری کشورها و امنیت منطقه‌ای محسوب می‌شود.