دلیل برای گله و شکایت کردن کم نیست. چشم که باز کنی و نگاهی به آسمان بیندازی‌، ناخودآگاه دهانت باز می‌شود که چیزی بگویی،‌ کلمه را می‌خوری که روزت خراب نشود. نگاهی به اخبار که می‌اندازی هم باز همان کلمه خودش را می‌کشد تا لب‌هایت که بیرون بپرد،‌ دوباره قورتش می‌دهی و تصمیم می‌گیری امیدوار بمانی، اما با کدام دلیل؟

 خیلی‌ها می‌گویند برای امیدوار بودن دلیلی نیست،‌ می‌‌گویند مگر آتش‌سوزی جنگل‌های شمال را نمی‌بینی؟ حریقی که به جان ارسباران افتاده و کسی به فکرش نیست، ناامیدت نمی‌کند؟ زاگرس را ندیده‌ای که از تابستان تا امروز می‌سوزد و خاکستر می‌شود؟ آلودگی هوا که سردردهای میگرنی تو را تشدید می‌کند، این را که دیگر باید خیلی خوب لمس کرده باشی؛ اینکه به‌جای مسئولان باید نگاهت به آسمان باشد، دلیل نیست که بپذیری شرایط از این بدتر نمی‌شود؟ دریاچه ارومیه و خشکیدنش در باورت می‌گنجید؟ 

من هم مثل شما همه اینها را می‌بینم، هر صبح که بیدار می‌شوم،‌ نگاهی به خبرها می‌اندازم،‌ در لحظه خواب هم در آخرین لحظه درگیر اخبارم و اتفاقاتی که افتاده‌. با‌این‌حال، در لابه‌لای این‌همه خبر بد،‌ می‌دانم کسانی هم هستند که برای بهبود امور می‌کوشند. لابد می‌گویید وقتی ساختار خراب است،‌ اینها فایده ندارد. می‌فهمم که ساختار باید اصلاح شود، اما همه اینها از نقش فرد یا افراد کم نمی‌کند.

 کسانی که برای بهتر شدن این سرزمین می‌کوشند و تلاششان را به کار می‌بندند‌ و منتظر روز ایدئالی که همه‌چیز درست شده باشد و آن‌وقت دست به کار شوند،‌ نمانده‌اند. اغلب آنها نه قدر ندیده‌اند و نه سپاس،‌ در عوض هزار رنج و تعب را هم تحمل کرده‌اند. پنجم آذر تولد یکی از آنهاست؛‌ «امیرحسین خالقی»!‌ 

او را از ابتدای دهه ۹۰ می‌‌‌شناسم، در این سال‌ها می‌دانم و همه می‌دانیم چه مرارت‌ها که نکشیده و همچنان می‌کشد، چه بی‌مهری‌ها که ندیده و همچنان می‌بیند. بااین‌حال، همچنان نگران ایران است‌ و یوزهایش! هر آنچه از دستش برآمده، انجام داده و می‌‌دهد که تنوع‌زیستی ایران حفظ شود؛ در سخت‌ترین و دشوارترین شرایطی که هر کسی می‌تواند تجربه کند. حضور او  مایه امید بسیاری از ماست. 

این نوشته به‌بهانه زادروزش نگاشته شده‌، تا هم تبریک تولدی باشد و هم اینکه بگویم، قدردان او هستم و هستیم. شاد زی امیرحسین خالقی!