تصور کنید موجی از کارتن‌های مقوایی که لوگوی (نشان‌واره) آمازون روی آن‌ها حک شده، به شکلی هنری روی دیوار چیده شده‌اند. این تصویر، بخشی از اثر هنری «سونامی آمازون» توسط تینا زیمرمن است که در مرکز فرهنگی اروپا در ونیز به نمایش درآمد. اما این کارتن‌ها فقط اشیایی ساده نیستند؛ آن‌ها حامل داستانی از تاریخ، تجارت جهانی، زندگی مدرن و حتی بحران‌های اجتماعی هستند.

کارتن: پلی میان گذشته و حال
در دوران همه‌گیری کووید-19، خیابان‌ها به مراکز توزیع موقت تبدیل شدند. کامیون‌های توزیع، هزاران جعبه مقوایی از برندهایی (نمانام‌ها) مانند آمازون، بلو آپرون و چوی را به خانه‌های مردم تحویل می‌دادند. این جعبه‌ها در روزهای قرنطینه حامل همه چیز بودند؛ از شامپو و مواد غذایی تا دوچرخه‌های ورزشی. این چرخه زندگی مدرن به صورتی ساده، اما پیچیده ادامه داشت: جعبه‌ها باز می‌شدند، مسطح می‌شدند و آماده بازیافت می‌شدند. در این فرایند تکراری، نوعی نظم و آرامش یافت می‌شد، یا شاید بهتر بگوییم، آشنایی.
هم‌زمان با گسترش تجارت الکترونیکی، شرکت‌هایی مانند آمازون انبارهای جدیدی در مناطق مختلف آمریکا تأسیس کردند. تولید کارتن‌های مقوایی به اوج خود رسید. درعین‌حال، بی‌خانمانی در ایالات متحده به بالاترین سطح از زمان رکود بزرگ رسید. هزاران نفر از کارتن‌های مقوایی برای ساخت پناهگاه‌های موقت استفاده کردند. در این میان، جعبه‌های مقوایی به نمادی از زندگی مدرن و بحران‌های اجتماعی تبدیل شدند.
کارتن‌ها وسیله‌ای برای انتقال کالاها هستند، اما نقش آن‌ها بیشتر از حمل‌ونقل است. آن‌ها رسانه‌ای برای برقراری ارتباط میان تولیدکننده و مصرف‌کننده هستند. لوگوها (نشان‌واره) و نوشته‌های روی جعبه‌ها، پیامی از جهانی‌سازی و تجارت مدرن را منتقل می‌کنند. همان‌طور که والتر پایپکه، بنیان‌گذار کنتینر کورپوریشن، می‌گوید: «بسته‌ها کالا نیستند؛ آن‌ها ارتباط هستند.»

تاریخچه‌ای از نوآوری و تحول
تاریخچه بسته‌بندی مقوایی به قرن نوزدهم بازمی‌گردد. در سال 1878، رابرت گر با ابداع جعبه‌های تاشو انقلابی در صنعت بسته‌بندی ایجاد کرد. این جعبه‌ها سبک‌تر، مقرون‌به‌صرفه‌تر و مناسب برای حمل‌ونقل بودند. در قرن بیستم، طراحی گرافیکی روی جعبه‌ها به ابزاری برای تبلیغات و ایجاد هویت برندها تبدیل شد.
در عصر تجارت الکترونیکی، بسته‌بندی به بخشی از تجربه مشتری تبدیل شده است. شرکت‌هایی مانند اپل، با طراحی‌های خاص و مینیمالیستی، تجربه‌ای متفاوت برای باز کردن جعبه‌ها رقم می‌زنند. ویدئوهای آنباکسینگ (جعبه‌گشایی) در شبکه‌های اجتماعی به بخشی از فرهنگ مصرفی مدرن تبدیل شده‌اند. برندها (نمانام‌ها) جعبه‌ها را به‌گونه‌ای طراحی می‌کنند که لحظه‌ای مهم برای مشتری ایجاد کنند؛ از صدای باز شدن جعبه گرفته تا پیام‌های مخفی در داخل آن.

چالش‌های زیست‌محیطی و محدودیت‌های بازیافت
کارتن‌های مقوایی قابلیت بازیافت دارند، اما این چرخه محدود است. الیاف چوبی که برای ساخت جعبه‌ها استفاده می‌شود، پس از چند بار بازیافت ضعیف شده و نیاز به منابع جدید پیدا می‌کند. مزارع تک‌محصولی کاج در جنوب آمریکا که برای تولید مقوا ایجاد شده‌اند، باعث کاهش تنوع زیستی شده و فشار زیادی به منابع طبیعی وارد می‌کنند.
کارتن در هنر معاصر به ماده‌ای برای خلق آثار جدید تبدیل شده است. هنرمندانی مانند جورجیا دیکی و آنتونی تاپیس، از کارتن برای ایجاد مجسمه‌ها، آثار کلاژ و حتی کتاب‌های دست‌ساز استفاده کرده‌اند. این آثار میان زباله‌های مصرفی و حفاظت از محیط‌زیست پیوند ایجاد می‌کنند.
کارتن‌ها، نمادی از تجارت جهانی و تغییرات اجتماعی هستند. درعین‌حال، ابزاری برای بیان فرهنگی و اعتراض‌های اجتماعی نیز شده‌اند. از پلاکاردهای (شعارنوشته‌های) مقوایی در اعتراضات گرفته تا کتاب‌های ساخته‌شده از کارتن، این ماده ساده همچنان به بازتعریف نقش خود در جهان ادامه می‌دهد.
هر جعبه مقوایی داستانی از درختان، کارخانه‌ها و زنجیره‌های تأمین جهانی را روایت می‌کند. این داستان‌ها ما را به فکر فرومی‌برد که چگونه می‌توانیم منابع خود را بهتر مدیریت کرده و تأثیرات منفی این صنعت را کاهش دهیم. همان‌طور که شانون ماترن در پایان می‌گوید: «جعبه‌ها، با ظاهر ساده‌شان، حامل جهانی از پیچیدگی هستند که می‌توانند راهی برای آینده‌ای پایدارتر باشند.»