نیجریه در پرتگاه یک بحران غذایی تمام عیار قرار گرفته و دولت به اقدامات موقتی مانند رفع محدودیت در عوارض واردات و ارائه کمک‌های مالی و مشوق‌هایی به دولت‌های محلی برای تولید غذا روی آورده است. با این حال، هنوز برای تعیین اثربخشی این ابتکارات خیلی زود است، و اینها راه‌حل‌های کوتاه‌مدتی هستند که ممکن است این مشکل را به طور پایدار در درازمدت حل نکنند.

علت کمبود فزاینده مواد غذایی در نیجریه چند وجهی است، اما از تاثیرات فزاینده تغییراقلیم نیز ناشی می‌شود که این تغییر شدید الگوهای آب‌وهوایی بر کشاورزان نیجریه‌ای تاثیر منفی گذاشته است. الگوهای نامنظم بارندگی در چند سال گذشته منجر به خشکسالی شدید و سیل شده که به طور قابل توجهی بر فعالیت‌های کشاورزی تأثیر می‌گذارد. علاوه بر این، خشک‌شدن منابع آبی مانند دریاچه چاد در شمال نیجریه، کشاورزی در فصل خشک آبی را کاهش داده و به درگیری‌های دائمی بین کشاورزان و دامداران دامن زده است. این منطقه که سبد نان نیجریه است، همچنین تحت تأثیر سطوح بالای ناامنی ناشی از راهزنان مرزی از منطقه ساحل و کشورهای همسایه قرار گرفته که باعث شده برخی کشاورزان مزارع خود را رها کنند؛ در نتیجه نیروی کار کشاورزی و تولید مواد غذایی کاهش یافته است.

زیرساخت‌های کشاورزی نیجریه برای انتقال محصولات از مزارع به مراکز شهری منحصراً به کامیون‌های باربری وابسته است. با حذف اخیر یارانه‌های دولتی، هزینه‌های لجستیک به طور نجومی افزایش یافته است. علاوه بر این، اپراتورهای کامیون اغلب با مالیات و عوارض متعدد در مرزهای بین ایالتی مواجه می‌شوند که این سفرها را گران می‌کند. فقط تعداد کمی از کشاورزان (عمدتاً واسطه) می‌توانند این سفرهای پرهزینه را برای تحویل غذا به شهرها تحمل کنند و این هزینه‌های اضافی در نهایت به مصرف‌کنندگان منتقل می‌شود. در موارد دیگر، درصد قابل توجهی از محصولات، به‌ویژه اقلام فاسدشدنی، اغلب به دلیل تدارکات ضعیف، پوسیده می‌شوند. در نتیجه، غذاهای اصلی روزمره، میوه‌ها و سبزیجات مانند گوجه‌فرنگی و هویج از سفره‌های غذایی اکثر ساکنان شهری در نیجریه به مرور ناپدید می‌شوند.

آینده‌ای جدید در کشاورزی شهری

شدت این مشکل در شهرها به شدت احساس می‌شود، اما راه‌حل می‌تواند در درون آنها نیز باشد. هیچ شهری در نیجریه سیستم‌های غذایی را در بافت شهری خود ادغام نکرده، با این حال جمعیت رو به رشد، امنیت، چالش‌های اقلیمی و اقتصادی نیاز به تفکر جدیدی برای کاهش اثرات تغییراقلیم و تأثیر آن بر تولید مواد غذایی دارد. کشاورزی شهری و رشد مواد غذایی در داخل شهرها، تدارکات گران و دست و پا گیر و انتشار کربن را حذف می‌کند و در عین حال غذای ارگانیک به ساکنان ارائه می‌دهد. این ابتکارات همچنین باعث ایجاد شغل، بهبود تغذیه برای جمعیت محلی و بهبود کیفیت کلی زندگی ساکنان خواهد شد.

چندین شهر در سراسر جهان مدل‌های قابل تکرار برای کشاورزی شهری ارائه می‌دهند. توکیو یکی از این نمونه‌ها است که زیرساخت‌های تولید مواد غذایی را در داخل شهر یکپارچه و کشاورزی شهری را به یک راه‌حل مناسب محیط‌زیستی و اقتصادی تبدیل کرده است. هاوانا و سایر شهرهای کوبا بیش از ۸ هزار مزرعه شهری به مساحت ۳۵ هزار هکتار ایجاد کرده‌اند. این تلاش‌ها پتانسیل رشد مواد غذایی در محدوده شهری را نشان می‌دهد. همچنین پاریس، متراکم‌ترین شهر اروپا، قصد دارد بخش قابل توجهی از غذای خود را در داخل و اطراف شهر بکارد.

بخش قابل توجهی از غذای کشت شده در مناطق روستایی به شهرها ختم می‌شود. بنابراین منطقی است که برای امنیت غذایی در مناطق شهری به جای تکیه کامل بر کشاورزان در روستاها که در حال حاضر قادر به تامین نیازهای غذایی کشور نیستند، به کشاورزی شهری توجه شود. کشاورزی شهری همچنین فرصتی را برای اجرای سیستم‌های غذایی یکپارچه ارائه می‌دهد که فاضلاب را برای آبیاری زمین‌های کشاورزی بازیافت می‌کند، در عین حال جزایر گرمایی شهری را کاهش می‌دهد و از زمین‌های توسعه‌نیافته برای فعالیت‌های کشاورزی استفاده می‌کند.

شهرنشینی در نیجریه به سرعت در حال رشد است و سیستم غذایی آنها باید به همان سرعت تکامل یابد چراکه بر اساس گزارش سازمان خواربار و کشاورزی، حداقل ۷۰ درصد از کل مواد غذایی تولید شده در سطح جهان برای مصرف در مناطق شهری است.

*این مطلب ترجمه و خلاصه‌ای است از مطلبی با عنوان اصلی «Urban Farming» که در دوم آگوست در وب‌سایت مجله «archdaily» منتشر شده است.