بایگانی مطالب: میراث فرهنگی

راهنمایان گردشگری در گفت‌وگو با «پیام ما» رکود کامل این حوزه را پس از جنگ روایت می‌کنند

مهاجرت شغلی تورلیدرها

صنعت گردشگری در کشورمان در اغما به سر می‌برد. در شرایطی که حتی اخبار احتمال وقوع جنگ نیز منجر به تعطیلی توریسم می‌شود، وقوع چند جنگ و حملات پی‌در‌پی به ایران، گردشگری ورودی را راکد و حضور توریست‌ها به ایران را به کمترین تعداد ممکن رسانده است. اگر هم توریستی به ایران سفر کند یا از کشورهای مسلمان است و به قصد زیارت آمده، یا به هدف مشاهده کشوری جنگ‌زده. تعطیلی تقریباً کامل گردشگری ورودی، لغو گسترده تورها و کوچ شغلی راهنمایان گردشگری، تصویری از بحرانی است که فعالان این صنعت پس از جنگ از آن روایت می‌کنند. آن‌ها معتقدند در کنار خسارت‌های اقتصادی، تداوم رکود می‌تواند به از دست رفتن تجربه و دانش حرفه‌ای راهنمایان گردشگری بینجامد و روند احیای این صنعت را حتی پس از بازگشت ثبات با چالش‌های جدی روبه‌رو کند.

مهاجرت شغلی تورلیدرها

میراث فرهنگی

کشف محراب تاریخی بی‌نظیر در کاروانسرای محوطه جهانی پاسارگاد

کشف محراب تاریخی بی‌نظیر در کاروانسرای محوطه جهانی پاسارگاد





یک قرن تیتر و خاطره

«انتشار روزنامۀ یومیه و مرتب عصر در ایران بی‌سابقه بود. هیچ‌کس باور نمی‌کرد عباس مسعودی بتواند در چنین اقدام مهمی موفق شود.»

«نقش رستم»؛ قربانی مدیریت ناپایدار آب

نقش رستم امروز هم‌زمان با سه تهدید روبه‌روست؛ فرونشست دشت مرودشت، پیامدهای فعالیت‌های پتروشیمی و احتمال ازسرگیری فعالیت‌های معدنی.کارشناسان در گفت‌وگو با «پیام ما» می‌گویند آنچه میراث جهانی مرودشت را به این نقطه رسانده، حاصل دهه‌ها برداشت بی‌رویه از آب‌های زیرزمینی، توسعه کشاورزی آب‌بر و مدیریت ناپایدار منابع آب است؛ روندی که نه‌تنها تخت جمشید و نقش رستم، بلکه زیست‌بوم و اقتصاد منطقه را نیز تهدید می‌کند.
«نقش رستم»؛ قربانی مدیریت ناپایدار آب

فرش ایرانی؛ سفیر دیپلماسی فرهنگی

زن دو روز پی‌درپی به حجره آمد و هر بار چند دقیقه‌ای روبه‌روی همان فرش بلوچ ایستاد. رنگ‌های لاکی و سرمه‌ای را نگاه کرد، دست بر تار و پودش کشید و بی‌آنکه چیزی بخرد، از بازار تاریخی یزد بیرون رفت. صبح روز سوم اما بازگشت؛ این بار نه برای تماشا، که برای بردن تکه‌ای از ایران به خانه‌ای در ایتالیا. چند هفته بعد، تصویر همان فرش به تلفن همراه مسعود گذشتی رسید. فرشی که تا دیروز بر دیوار حجره‌ای در بازار یزد آویخته بود، حالا در خانه خانواده‌ای ایتالیایی پهن شده بود. صاحب‌خانه نوشته بود هر روز از دیدن آن لذت می‌برد و احساس می‌کند بخشی از ایران در خانه‌اش حضور دارد.