بایگانی مطالب: جامعه
۲۰ سال انتظار در اتاق پزشک خانواده
پزشک خانواده، طرحی که ۲۰ سال میان وعده و واقعیت سرگردان مانده است، روزی قرار بود یکی از برنامههای توسعهای ایران باشد و مسیر درمان را تغییر دهد و ضمن کاهش هزینههای مردم، عدالت را به خدمات سلامت نزدیکتر کند، اما آنچه باقی ماند، مجموعهای از طرحهای پایلوت، جلسات، بخشنامهها و وعدههایی بود که هر دولت، اجرای آن را به دولت بعد میسپرد. اکنون طراح اولیه این برنامه، در جایگاه رئیسجمهور، بار دیگر آن را از بایگانی خارج کرده؛ اما این پرسش همچنان پابرجاست که آیا این بار پزشک خانواده از چرخه بیپایان وعده و تعویق خارج خواهد شد یا همچنان در پیچوخم قوانین، کمبود منابع و تضاد منافع ذینفعان باقی میماند.
گسترش «سایت موزه کمرزرین» اصفهان؛ آغاز کاوشهای جدید در مجاورت مسجد جامع
با هدف گسترش «سایت موزه کمرزرین»، عملیات گام سوم و دور جدید کاوشهای باستانشناسی در این منطقه تاریخی آغاز میشود. این طرح با هدف پیوند بخش دوم با بخش اول کمرزرین و ایجاد یک فضای فرهنگی منسجم در مجاورت مسجد جامع عتیق اصفهان اجرا خواهد شد.
۹ هزار مانع میان شیراز و شهروندانش
در یک شهر، فاصله میان دو سوی خیابان برای بیشتر آدمها چند قدم بیشتر نیست؛ اما برای بعضیها، همین چند قدم پشت جدولی بلند، پیادهرویی اشغالشده یا مسیری که به مانع ختم میشود، ناتمام میماند. این گزارش، بخشی از زندگی روزمره هزاران شهروند شیرازی را روایت میکند. شهری که به گفته مسئولان، هنوز ۹ هزار و ۹۰ نقطه آن برای افراد دارای معلولیت نیازمند مناسبسازی است؛ موضوعی که بیش از یک آمار، از سالها فاصله میان قانون و واقعیت حکایت میکند.
بدرقه رهبر شهید
آیین رسمی وداع و ادای احترام هیئتهای خارجی به پیکر رهبر شهید انقلاب اسلامی، از ساعت هشت صبح جمعه ۱۲ تیر با حضور رؤسای دولتها و مجالس، مقامها و نمایندگان کشورهای مختلف در مصلای امام خمینی(ره) تهران آغاز شد. بر اساس برنامه اعلامشده، مراسم وداع مردمی از صبح شنبه ۱۳ تیر در تهران آغاز میشود و پس از آیینهای تشییع در تهران، قم، نجف و کربلا، پیکر رهبر شهید انقلاب اسلامی پنجشنبه ۱۸ تیر در مشهد تشییع و در حرم مطهر امام رضا(ع) به خاک سپرده میشود
تلاقی غبارآلود ریشهها و رویاها
مروری بر کتاب «آذرباد» نوشته «نسیم مرعشی»
بازار داغ ریال در مرزهــا
در بازارهای مرزی، این بار نه دلار و دینار، بلکه خودِ اسکناسهای ایرانی مشتری پیدا کردهاند. اسکناسها و تراولچکهای یک میلیون تومانی و ۵۰۰ هزار تومانی دستبهدست میشوند و با پرداخت مبالغی بالاتر، راه خود را به آنسوی مرزها میگشایند. بازاری که در هفتههای اخیر از بانه و مریوان، پاوه و جوانرود در غرب کشور تا شهرهای سیستانوبلوچستان در جوار مرز پاکستان رونق گرفته، تنها یک تجارت مرزی نیست؛ بلکه روایتی از اقتصادی سرشار از نااطمینانی است که در آن حتی پول ملی نیز به کالایی برای معامله و سفتهبازی تبدیل شده است.
نقشه تابآوری ایران در برابر زلزله
زلزلههای اخیر در ونزوئلا، بار دیگر اهمیت تابآوری شهرها در برابر زمینلرزه را به یکی از مهمترین موضوعات مدیریت بحران تبدیل کرده است. اما اگر زلزلهای با ابعاد مشابه در ایران رخ دهد، کدام استانها آسیبپذیرتر خواهند بود؟ به گفته کارشناسان، مازندران، گیلان، تهران و هرمزگان از جمله استانهایی هستند که پایینترین سطح تابآوری لرزهای را دارند. همچنین آمارهای وزارت راه و شهرسازی نشان میدهد بیش از ۱۷۷ هزار هکتار بافت فرسوده، ناکارآمد شهری، تاریخی و سکونتگاههای غیررسمی در کشور شناسایی شده است. این مناطق شامل بافتهای فرسوده با حدود ۱۱ میلیون نفر جمعیت، سکونتگاههای غیررسمی (حاشیهنشینی) با ۷.۵ میلیون نفر، بافتهای تاریخی با ۲.۵ میلیون نفر و پهنههای پرخطر با ۲۵۰ هزار نفر جمعیت است؛ در مجموع، بیش از ۲۱ میلیون نفر در سکونتگاههایی زندگی میکنند که در صورت وقوع زلزله، بهطور بالقوه در معرض خطر قرار دارند. با این حال، تجربه کشورهای مختلف نشان میدهد که هرچند وقوع زلزله اجتنابناپذیر است، اما میتوان با برنامهریزی و ارتقای تابآوری، خسارتهای آن را بهطور چشمگیری کاهش داد.
زندگی روی گسلهای ناآرام
| پیام ما | تصاویر ویرانی در خیابانهای «کاراکاس» دلخراش است؛ ساختمانهایی که در چند ثانیه فرو ریختند، مردمی که شب را در خیابانها گذراندند و آمار قربانیانی که هر ساعت افزایش یافت. دو زمینلرزه به بزرگی ۷.۲ و ۷.۵ ریشتر در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶ ونزوئلا را لرزاند و جان بیش از ۱۰ هزار نفر را گرفت. این حادثه طبیعی بار دیگر این پرسش را پیش روی ما قرار داد که شهرهای ایران تا چه اندازه برای رویارویی با زلزله آمادهاند. کشوری که بر کمربند لرزهخیز آلپ ـ هیمالیا قرار گرفته و در طول تاریخ بارها زخم زمینلرزههای ویرانگر را بر تن خود دیده است؛ از رودبار و منجیل تا بم، سرپل ذهاب و خوی.
گسل زلزلــــــــه ایجاد میکند سیاستها فاجعه را رقم میزنند
رخداد زلزلههای دوگانه با بزرگای ۷.۲ و ۷.۵ در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶ (سوم تیر ۱۴۰۵) به مرکزیت سانفلیپه در ایالت یاراکوی، نمونهای عینی از پیچیدگی مدیریت بحران در مناطق خارج از پایتخت را به نمایش گذاشت. این موضوع، بهویژه در کشوری مانند ونزوئلا که سالها در معرض تحریم و فساد ساختاری بوده، اهمیت ویژهای دارد. گرچه لرزشها در کاراکاس نیز خساراتی بر جای گذاشت، کانون اصلی فاجعه و بیشترین نرخ تخریب در استانها و ایالتهای شمالی و مرکزی، نظیر یاراکوی، کارابوبو و لاگوایرا، متمرکز بود.
تابآوری اتفاقی نیست
امدادگران هر چند دقیقه یکبار از مردم میخواهند سکوت کنند؛ شاید کسی هنوز زیر آوار زنده باشد. بیلهای مکانیکی تودههای بتن و آهن را کنار میزنند و خانوادهها چشم از خرابههایی که روزی خانهشان بود، برنمیدارند. یک هفته از زمینلرزه ونزوئلا گذشته است، اما در ایالت «لاگوایرا» شمار جانباختگان همچنان رو به افزایش است و با گذشت هر ساعت، امید به پیدا شدن بازماندگان کمتر میشود. آنچه این روزها از ونزوئلا مخابره میشود، برای ایرانیها تصویر ناآشنایی نیست. از طبس و رودبار تا بم، ورزقان، سرپلذهاب و خوی، زلزله بارها همین صحنهها را تکرار کرده است؛ آوار، چشمانتظاری و مسابقهای با زمان برای نجات جان کسانی که شاید هنوز زیر خرابهها زنده باشند.
