حمیدرضا میرزاده

بیست‌وهشتمین اجلاس متعاهدین کنوانسیون تغییراقلیم (کاپ ۲۸) روز پنج‌شنبه در شهر دوبی امارات متحده عربی در حالی آغاز شد که هنوز اخبار مربوط به رسوایی مقامات اماراتی بر سر برنامه‌ریزی قرارهای معاملاتی برای فروش نفت‌وگاز و اسناد منتشر شدهٔ آن بین فعالان محیط زیست جهان دست به دست می‌شود. چیزی که باعث شد «سلطان الجابر» در سخنرانی‌اش در آیین افتتاحیهٔ اجلاس به دفاع از خود بپردازد و با لحنی آشتی‌جویانه، مذاکرات خود با شرکت‌های نفتی را به‌عنوان دستاوردهای مهم اقلیمی بیان کند. در ساعات پایانی روز نخست، توافق برای راه‌اندازی صندوق جبران خسارت و آسیب کشورهای درحال توسعه نخستین خروجی کاپ ۲۸ بود. خروج هیئت ایرانی از محل اجلاس در پی اعلام حضور رئیس جمهوری رژیم صهیونیستی نیز دومین خبر روز پنج‌شنبه بود.

اسناد جلسه‌ای که مرکز روزنامه‌نگاری اقلیمی (یک سازمان غیردولتی در زمینه روزنامه‌نگاری تحقیقی) با همکاری بی‌بی‌سی در روز دوشنبه منتشر کرد نشان می‌دهد که سلطان الجابر برنامه‌هایی را برای بحث در مورد معاملات سوخت فسیلی با بیش از ۱۲ کشور داشته است. ظاهراً این اسناد یادداشت‌هایی توجیهی تهیه‌شده برای الجابر هستند که ملاقات‌های او با مقامات تقریباً ۳۰ کشور خارجی را در ژوئن (خرداد) و اکتبر (مهر) نشان می‌دهند. در میان موارد پیشنهادی گفت‌وگوها، برنامه‌هایی برای گفت‌وگو در مورد معاملات سوخت فسیلی با 15 کشور از جمله با چین است که دراین اسناد آمده: « ADNOC(شرکت ملی نفت و گاز امارات) مایل به ارزیابی مشترک فرصت‌های بین‌المللی منطقهٔ LNG (موزامبیک، کانادا و استرالیا) است.» علاوه بر این، یادداشت‌های توجیهی آماده‌شده برای جلسات با کلمبیا، آلمان و مصر نشان می‌دهند که  ADNOC برای «حمایت از توسعهٔ پروژه‌های سوخت فسیلی کشورها» اعلام آمادگی کرده است.

راستش را بخواهید، گاهی خودمان هم حرصمان درمی‌آید. ما هم از شنیدن این‌همه خبر بد حالمان بد می‌شود، از دیدن نابسامانی‌ها، فسادها و ادعاهای نادرست ناراحت می‌شویم. ما هم مثل همهٔ شهروندان، شرایط بد اقتصادی جامعه نگرانمان می‌کند و از نگاه کردن به آینده واهمه داریم. از رنج مردمان رنج می‌بریم و از اینکه کاری جز نوشتن از دستمان برنمی‌آید و نمی‌توانیم رنجی از دوش مردم جامعه کم کنیم، در تقابل با حس ناامیدی مغلوب می‌شویم. البته گاهی لحظه‌هایی هم هست که از شنیدن خبری خوشحال می‌شویم، هرچند کم ولی همین امیدهای کوچک وجود دارد.