در شرایط حاضر به‌ویژه در روزهای اخیر با ثبت داده‌های دمایی نوین، تغییراقلیم و پیامدهای آن بیش از پیش در کانون توجه قرار گرفته است. اینک سرعت بی‌سابقهٔ پیشروی تغییراقلیم و شکل‌گیری امواج گرمایی و افزایش روزافزون خشکسالی و رویدادهای حدی به مرحلهٔ محسوس رسیده است و بر کسی پوشیده نیست. از سویی نقش اقدامات انسانی و مداخله‌های بشر در بروز چالش‌های محیط زیستی و ابر چالش تغییراقلیم مبرهن است. با توجه به موارد مذکور انتظار می‌رود که در همهٔ جهان، چه در عرصه‌های جمعی و تصمیم‌گیری‌ها و سیاستگذاری‌های کلان و چه به‌صورت فردی از برخی اقدامات که نتیجه‌ای جز تشدید پیامدهای ناخوشایند تغییراقلیم ندارد، پرهیز شود.

ورای آنکه آگاهی افکار عمومی دربارهٔ چالش‌های محیط زیستی و تغییراقلیم یک ضرورت است، اولویت‌بخشی به محیط زیست و مدنظرقرار دادن توسعهٔ پایدار در تصمیمات منطقه‌ای و کشوری و جهانی نیز حائز اهمیت است.
تصمیماتی که در حوزهٔ توسعهٔ شهری و همچنین گردشگری با محوریت رشد اقتصادی، کسب درآمد، کارآفرینی و اشتغال‌زایی اتخاذ می‌شود، نیز از این امر مستثنی نیستند. در شرایطی که متخصصان، همهٔ مردم جهان و دولتمردان و مدیران را به ارتقای تاب‌آوری شهرها و افزایش سازگاری در مواجهه با تغییراقلیم توصیه می‌کنند، مطالبه‌گری محیط زیستی و گزینش راهکارهای سازگارتر با محیط زیست در مدیریت شهری و توسعهٔ گردشگری اولویت می‌یابد.
این مهم بیانگر این نکته است که شاید نیاز باشد به وجوه مختلف توسعه از منظر دیگر نگریسته شود و در مدیریت شهری نیز «جهانی فکر کن و منطقه‌ای عمل کن» جایگاه واقعی یابد.
یکی از مواردی که در سال‌های اخیر در مقولهٔ گردشگری مورد توجه مدیران شهری قرار گرفته است، احداث تله‌کابین در مناطق کوهستانی و جنگلی است. با وجود برخی مزایای ظاهری تله‌کابین‌ها در بعضی کشورها در پیست‌های اسکی یا حمل‌ونقل در محیط‌های شهری و تأکید بر این مسئله که آنها در قیاس با سیستم‌های حمل‌ونقل سنتی مبتنی‌بر راه‌آهن و … به‌دلیل عدم انتشار گازهای گلخانه‌ای آسیب کمتری در پی دارند، موارد بسیاری دال بر مضرات آنها برشمرده شده است.
احداث تله‌کابین به‌ویژه در زیستگاه‌های بکر کره زمین، نقطهٔ آغاز نابودی زیست‌بوم و تنوع زیستی آن منطقه است. این مسئله در کوهستان‌ها که از بخش‌های مهم طبیعت و با نقش غیرقابل انکار در تأمین آب شیرین هستند، معنایی جز مغایرت با توسعهٔ پایدار ندارد. زیرا سبب اختلال در تبادل هوا و افزایش آلودگی‌های شهری و آلودگی بصری و صوتی می‌شود.
احداث تله‌کابین گام نخست قطع درختان بسیار و فرسایش خاک و افزایش ساخت‌وساز پیرامون آن و ایجاد شرایط برای رانش زمین و بسترسازی برای زمین‌خواری، کوه‌خواری و جنگل‌خواری است. جاده‌کشی‌های افراطی، برش دامنه‌های پرشیب، تخریب مرتع یا جنگل در امتداد مسیر تله‌کابین‌ها در زمره پیامدهای مخرب احداث و نصب آنها هستند.
از سویی احداث تله‌کابین سبب انتقال بسیار بیشتری از گردشگر در برخی مناطق خواهد شد که این مسئله عمدتاً خارج از توان و تحمل زیستگاه است. این درصورتی‌است که در حال حاضر نیز برخی مناطق، برای مثال اطراف پایتخت و کلانشهرها، پذیرای تعداد گردشگر بیش از ظرفیت خود هستند.
گاه طرح‌های مشابه احداث تله‌کابین با بی‌اعتنایی به ارزش‌های طبیعی و فرهنگی یک منطقه و با ازدیاد ایجاد رستوران‌ها، شهربازی‌ها و … شرایط عادی زندگی ساکنان و مردمان بومی و اقتصاد محلی آنها را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند.
به‌صورت کلی طرح‌ها و تصمیمات منطقی نیازمند ارزیابی‌های جامع اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و محیط زیستی هستند. پیش از اجرایی کردن چنین طرح‌هایی که معمولاً با حضور سرمایه‌دار و حمایت مقام‌های دولتی و نمایندگان مجلس میسر می‌شوند، باید به مباحث هزینه و فایده، صیانت از زیستگاه‌های طبیعی، امانتداری در قبال سرمایه‌های نسل‌های آتی و گنجیدن در چارچوب‌های گردشگری استاندارد و مسئولانه توجه شود.
تأکید صرف بر مواردی نظیر توسعهٔ اقتصادی و کارآفرینی بدون حصول دستاوردهای منطقی صرفاً موجه جلوه دادن تصمیمات غیرمعقول است.