بایگانی مطالب: جامعه
رئیس اتاق اصناف:کمبود کالا نداریم؛ مردم ذخیرهسازی نکنند
رئیس اتاق اصناف تهران گفت: در حال حاضر هیچگونه کمبود کالا در کشور نداریم و مردم فریب شایعات را نخورده و از احتکار خانگی کالا امتناع کنند.
اتحادیه فروشگاههای زنجیرهای: همه فروشگاهها با تمام توان فعالند
اتحادیه فروشگاههای زنجیرهای اعلام کرد: تمام فروشگاههای زنجیرهای عضو این اتحادیه همچون گذشته با تمام توان و آمادگی کامل در خدمترسانی به مردم در حال فعالیتند
اعطای سهمیه ویژه به استانهای مسافرپذیر
وزیر جهاد کشاورزی با اشاره به اعطای «سهمیه ویژه» کالاهای اساسی به استانهای مسافرپذیر و زیارتی گفت: کالاهای اساسی مورد نیاز مردم تامین شده و هیج مشکلی در توزیع و عرضه محصولات در سراسر کشور وجود ندار
اول ماسک اکسیژن خودتان را بگذارید
مغز چگونه با خطر روبهرو میشود؟
جنگ، زن، جهان بیپاسخ
در بامداد پنجشنبه، ۲۳ خرداد، موشکهایی بر فراز کرمانشاه فرود آمدند. هدف، بیمارستان فارابی بود؛ مرکزی درمانی که بخشی از خدمات آن به زنان باردار، مادران و نوزادان اختصاص داشت. تنها چند ساعت بعد، آمبولانسهای هلالاحمر در آذربایجانغربی و تهران هدف قرار گرفتند. در پنج روز گذشته، ازهمدان تا نارمک، از ایلام تا سعادتآباد، خانهها، مدرسهها و خیابانها زیر باران موشک و ترکش سوختند. اما جهان، بار دیگر سکوت کرد. سکوتی که دردناکتر از صدای آژیر بود.
از برلین تا نیویورک؛ فریاد مردم جهان برای صلح
| پیام ما | در پی حمله اخیر رژیم صهیونیستی به خاک ایران، موجی از اعتراضات و مخالفتهای مردمی در سراسر جهان به راه افتاده است. از اروپا تا آمریکا و حتی در خود اسرائیل، شهروندان و فعالان صلحطلب با برگزاری تجمعهای اعتراضی، سیاستهای جنگطلبانه تلآویو را محکوم کرده و خواستار توقف درگیریها شدهاند. بررسیها نشان میدهد اکثریت مردم جهان، از جمله شهروندان آمریکایی و اسرائیلی، با مداخله نظامی در این بحران مخالفند و از راهحلهای دیپلماتیک حمایت میکنند.
پادکست ۲۸ خرداد
امن یا ناامن تهران خانه ماست
تهران دیگر شب ندارد. پنج روز است که آسمان پایتخت و چندین استان دیگر ایران، تاریک نمیشود؛ روشنایی مهیب انفجارها جای مهتاب را گرفته است. بام تا شام، صدای آژیر، دود، آوار و اضطراب در هم تنیده شدهاند. حملات موشکی اسرائیل، که از بامداد جمعه آغاز شده، حالا به بخشی از ریتم روزانه مردم بدل شده؛ ریتمی خشن و بیرحم.
دست وپاهای کوچک بدون صاحب
میپرسد: «بچهها هم مردن؟» این سؤال خواهرزاده کوچک ششساله من است. دوست ندارم فکر کنم مادرش و مادران دیگر جواب کودکانشان را چطور میدهند. من به صحبتهایی فکر میکنم که ساعاتی قبل در بیمارستانها شنیدهام: «کودکی ۱۴ساله در بیمارستان شهید شد»، «پرنیان عباسی و برادر کوچک و خانوادهاش در همین بیمارستان شهید شدند»، «سردخانهها دستوپاهایی کوچک و بدون صاحب دارند»، «هنوز پیکر ۱۰ کودک-شهید زیر آوار مانده است»، «هر دو کودکش را از دست داده است. فرزند بزرگتر فقط هشت سال داشت.» اینها گواه جنایت متجاوز صهیونیست در این کشور است. گواهی از جنایتی که دیگر نمیشود ندید. جنایتی که تمام نمیشود و ادامه دارد. اسنادی که زیر آوارها و اتاقهای سفید بیمارستانهای تهران مانده است.
نوری برای درون
«کسینیا میشینا» حتی به یاد نمیآورد آخرینباری که با آرامش غذا خورده یا خوابیده، کی بوده است. او مسئول چهار روستا در منطقهای در اوکراین بود؛ روستاهایی که بهشدت از جنگ آسیب دیدند. وظایف او شامل هماهنگی برای تخلیه امن ساکنان، تهیه اقلام ضروری مانند کپسول آتشنشانی و ژنراتور و نظارت بر حفظ شبکههای برق و گاز بود. «هانا دمیدنکو» هم یکی دیگر از افرادی بود که مسیر شغلیاش با جنگ روسیه و اوکراین تغییر کرد. او میخواست یک بازاریاب آنلاین شود، اما جنگ باعث شد بهعنوان امدادگر داوطلب نظامی به جبهه بپیوندد. زنان دیگری هم هستند که قصه مشابهی دارند؛ ترس، بازیابی امید و بازسازی جوامع جنگزده که البته مراقبت از خودشان در طول دوران جنگ نیز نقشی اساسی داشته است.
