حالا آتشی که به جان «الیت» افتاد، آرام و خاموش‌شده به‌نظر می‌رسد؛ آتشی که شنبه، دهم آبان، در یکی از یال‌های جنگل «وشتاز» زبانه کشید و بخش زیادی از پیکره هیرکانی را سوزاند. منابع‌طبیعی همان روزها خبر اطفای حریق را اعلام کرد، اما زیر خاکستر هنوز جان داغی پنهان بود؛ جانی که دو هفته بعد، در شامگاه ۲۴ آبان، با وزیدن بادی ناگهانی دوباره بیدار شد و در یک شب یال‌ها و دره‌های تازه‌ای را در بر گرفت. منطقه حفاظت‌شده چهارباغ شعله‌ور شد و کسی نمی‌دانست گونه‌های جانوری این منطقه چه سرنوشتی دارند. در چنین روزهایی، روایت مستندسازانی چون «علی احمدی‌زرین‌کلایی» معنای دیگری پیدا می‌کند؛ کسی که ۱۰ سال میان مه و باران و برگ‌های بلند هیرکانی ایستاد تا «گنجینه‌های هیرکانی» را بسازد و پرندگان نایابی چون هما و گونه‌های دیگر مانند پلنگ و توله‌هایش را به تصویر بکشد. جنگلی که او روایت کرده بود، امروز زخمی است؛ زخمی از ترکیب بحران اقلیمی و کمبود تجهیزات و نیروی انسانی برای حفاظت.

نگاهی به کتاب «آواز خوش بلبل»

«خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش/ خداوندا نگهدار از زوالش». آن وقت که حافظ این شعر را سرود،‌ تالاب «مهارلو» را با فاضلاب و انواع آلاینده‌ها آلوده نکرده بودند. بدتر آنکه قرار است ضربه آخر را ساخت سد «تنگ سرخ» در بالادست آن بزند. سدی که مهارلو را خشک می‌کند و باعث می‌شود گردوغبار نمکی و آلوده آوار شود روی سر مردم و زندگی‌شان در شیراز،‌ سروستان، حافظیه، سعدیه و ...

مدیرعامل شرکت ملی صنایع مس ایران با تأکید بر ضرورت هماهنگی میان تمام سطوح سازمانی گفت: توسعه پایدار صنعت مس تنها زمانی محقق می‌شود که همه ارکان شرکت در یک مسیر منسجم، فناورانه و بهره‌ور حرکت کنند.

توقف رسمی مصوبه شورای عالی اداری

مدیرعامل شرکت ملی صنایع مس ایران با تأکید بر ضرورت تحول در مدل حکمرانی این شرکت گفت: استفاده هدفمند از نوآوری و فناوری، شرط اصلی ارتقای بهره‌وری، توسعه ظرفیت‌های تولیدی و حرکت ملی‌مس در مسیر انقلاب صنعتی چهارم است.

نگاهی به وضعیت سالن اصلی بوکس ایران

برگ‌های پاییزی پارک هنرمندان را مفروش کرده‌اند. گویی ابرها با وساطت «فهیمه اکبر» بالاخره به آسمان تهران آمدند تا هوای مطبوعی را برای میهمانان فراهم کنند. پوستری به رنگ بنفش، رنگ مورد علاقه فهیمه، روی در سالن جلیل شهناز نصب شده بود که خبر از گرامیداشت یاد نغمه‌خوان گیلان می‌داد. تعداد زیادی از جوانان در کنار سالن ایستاده‌ بودند تا پیشکسوتانی که با عصا و موی سپید آمده‌ بودند، بنشینند. مجری برنامه با شعری از فهیمه اکبر مراسم را شروع کرد: «یک‌ سرنوشت، می‌کند آهنگ سرگذشت.»