معاون حفاظت و بهره‌برداری شرکت آب منطقه‌ای تهران با تأکید بر استمرار خشکسالی در پایتخت اعلام کرد بارش‌های امسال نتوانسته کسری منابع آبی را جبران کند و ذخایر سدهای پنج‌گانه تهران به ۱۲۷ میلیون مترمکعب کاهش یافته است؛ رقمی که کمتر از نصف مدت مشابه سال گذشته است.

مدیرکل حفاظت محیط‌زیست استان یزد با هشدار نسبت به گسترش فعالیت معادن کوچک و پروژه‌های انسانی، اعلام کرد این مداخلات موجب آسیب‌های بلندمدت و گاه غیرقابل جبران به طبیعت استان شده و کاهش تنوع زیستی و تهی‌شدن زیستگاه‌ها از گونه‌های شاخص را در پی داشته است.

رئیس سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور با اشاره به تشدید تهدید شن‌های روان در شهرستان جاسک، دستور اجرای طرح احداث بادشکن زنده به طول ۸۰ کیلومتر را صادر کرد؛ طرحی که با هدف مهار فرسایش بادی، تثبیت خاک و تقویت پوشش گیاهی منطقه اجرا می‌شود.

رئیس مرکز ملی هوا و تغییر اقلیم سازمان حفاظت محیط زیست از بررسی اصلاح آیین‌نامه اسقاط خودروهای فرسوده در دولت خبر داد و اعلام کرد با وجود ثبت رکورد اسقاط در سال جاری، حجم خودروهای فرسوده همچنان بالاست و کاهش آلودگی هوا نیازمند سیاست‌های جدی‌تر و متناسب با شرایط هر شهر است.

سوگ این روزها تمام نمی‌شود. اندوه و رنج در هوا معلق است و ما فقط برای یک نام سوگواری نمی‌کنیم؛ برای تداوم فقدان‌ها سوگواریم. در چنین روزهایی، سوگواری از یک آیین خانوادگی به تجربه‌ای جمعی تبدیل شده و مرز میان عزای ما و عزای دیگران فرو ریخته است. اندوه معنای دیگری پیدا کرده و عزاداری به آیینی تمام‌نشدنی بدل شده که در آن جامعه می‌کوشد رنج خود را بلند و عمومی بیان کند. بسیاری از آیین‌های سوگواری که امروز می‌بینیم، تاریخی طولانی دارند. «ژیلا مشیری»، پژوهشگر پژوهشکده مردم‌شناسی، از لایه‌مند بودن الگوی سوگواری در ایران و آداب و آیین‌های آن در طول تاریخ می‌گوید.

در زمزمه‌های نمایندگان بابل صحبت نام سدی شنیده می‌شود که بعد از ۱۵ سال توانسته‌اند برایش بودجه بگیرند. از اواخر دهه ۸۰ که پیشنهاد ساخت سد «سجادرود» روی رودخانه‌ای به همین نام مطرح شد، تا امروز چندین‌بار کلنگ این پروژه به زمین خورده، هر سال برایش اعتبار تعیین کرده‌اند، پیمانکار گرفته‌اند و وعده تأمین آب شرب داده‌اند، اما در تمام این سال‌ها ساخت سدهای متعدد در حوضه آبریز بابلرود و اطراف آن نتوانسته مشکل آب را حل کند. پروژه سجادرود بار دیگر با وعده تأمین آب و کنترل سیلاب به میان آمده، اما بررسی گزارش ارزیابی محیط‌زیستی نشان می‌دهد با اجرای آن، ۲۷ تا ۳۲ هکتار از جنگل‌های هیرکانی برای همیشه نابود خواهد شد.

|پیام ما| آمارهای تکان‌دهنده نشان می‌دهد دو سوم جمعیت جهان به عدالت معنادار دسترسی ندارند. حرکت به‌سوی «عدالت مردم‌محور» قانون را از ساختارهای رسمی دور از مردم، به زندگی روزمره شهروندان می‌آورد. این رویکرد اعتماد عمومی را بازسازی می‌کند و موتور محرکی برای رشد اقتصادی و تقویت بنگاه‌های کوچک و متوسط محسوب می‌شود. اما وقتی مردم احساس کنند قانون در حل ساده‌ترین مشکلات زندگی آنها ناتوان است، پیوند میان خود و حاکمیت را گسسته می‌بینند. حاکمیت قانون، در قلب حکمرانی مؤثر جای دارد و زیربنای رفاه، انصاف و اعتماد است. بااین‌حال، در بسیاری از کشورها، تجربه زیسته مردم با وعده‌های حاکمیت قانون همخوانی ندارد. تجربه موفق آرژانتین در ایجاد «مراکز دسترسی به عدالت» (CAJ) مدلی الهام‌بخش برای بازتعریف عدالت در بوم ایران است. در این مراکز، حقوقدانان در کنار مددکاران اجتماعی و روان‌شناسان فعالیت می‌کنند تا ابعاد مختلف رنج یک شهروند را مدیریت کنند. عدالت واقعی آنجاست که شهروند در زندگی روزمره خود احساس امنیت و انصاف کند.

از نگاه اکثریت مردم در جامعه امروز ایران عدالتی وجود ندارد. اعتماد به حکمرانی از دست رفته است و دیگر امیدی به داوری منصفانه نیست. نارضایتی افزایش پیدا کرده و تحقق عدالت به بحران تبدیل شده است. از سوی دیگر، این شرایط منجر به شکاف‌های عمیق اجتماعی شده و دسترسی به فرصت‌های برابر را محدود کرده است. سؤال اینجاست که آیا مفهوم عدالت از نگاه مردم و حکمرانی یکی است؟ در دنیای امروز عدالت چگونه معنا پیدا می‌کند؟ از همین رو، هم‌زمان با روز جهانی عدالت اجتماعی با «صالح نقره‌کار»، حقوقدان و تحلیلگر مسائل حقوقی، درباره این چالش‌ها گفت‌وگویی داشتیم.