درباره «منصور قندریز» که شصتمین سال درگذشت او سپری شد

زیست اجتماعی، حس تعلق به قبیله و حمایت از گروه، مفاهیم مشترکی در ناخودآگاه و حافظه جمعی بشر هستند. اگرچه توسعه زندگی شهرنشینی و افزایش سرعت آن در سایه اینترنت بیش‌ازپیش فردیت را گسترش می‌دهد، اما کماکان نیاز به حضور در گروه یک نیاز غیرقابل‌انکار است. در شرایط بحرانی که بقا تهدید شده و موجودیت افراد در معرض خطر است، عضویت در گروه و شنیده‌شدن است که به آدمی اطمینان می‌بخشد. با توجه به وضعیت تعلیق و یأس فزاینده‌ای که به‌دنبال وقایع دی‌ماه در جامعه ایران وجود دارد، گروه‌های متعددی به‌صورت مستقل و عام‌المنفعه اقدام به برگزاری گروه‌درمانی حمایتی کرده‌اند. «رانه»، یکی از مراکز خصوصی در تهران است که با برگزاری جلسات گروه‌درمانی حمایتی در راستای ایفای مسئولیت اجتماعی و همراهی با مردم دردمند عمل می‌کنند.

پیشنهاد معاون گردشگری وزارت میراث فرهنگی برای تدوین بسته حمایتی فعالان صنعت گردشگری تویط اتاق بازرگانی ایران طی نامه‌ای به وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی ارسال شد و در صورت موافقت سیدرضا صالحی امیری با این پیشنهاد جزئیات حمایت های لازم از فعالان گردشگری کشور که در ماه های اخیر بدون درآمد متحمل فشارهای اقتصادی و زیان ناشی از رکود سفر شدند توسط اتاق بازرگانی ایران تدوین و به دولت ارایه می شود.

جامعه ایران هم‌زمان با بحران اقتصادی و زیستن در زیر سایه جنگ، به‌تعبیر جامعه‌شناختی، بدل به «جامعه ریسک» شده است. در چنین شرایطی که اضطراب به بخشی از زندگی روزمره تبدیل می‌شود، زنان از حاشیه به متن می‌آیند و با کار عاطفی تبدیل به مدیران خانواده می‌شوند و بار اصلی این اضطراب و حفظ انسجام خانواده را بر عهده می‌گیرند. به‌گفته «فاطمه موسوی»، جامعه‌شناس، در این شرایط زنان از بدن خود هزینه می‌کنند و دچار مشکلات عدیده جسمی و روحی می‌شوند.

توسعه وقتی از فهم اجتماعی تهی باشد، دیر یا زود با تعارض روبه‌رو می‌شود. تجربه بسیاری از پروژه‌های صنعتی و عمرانی نشان داده است تعارض اجتماعی را نه می‌توان با پول خاموش کرد و نه با فشار، حل. راه پایدار، بازتعریف مسئولیت اجتماعی به‌عنوان بخشی از منطق بقا و حکمرانی بنگاه است؛ جایی که جامعه نه مانع توسعه، بلکه شریک آن است.

روایتی از زندگی «عبدالمجید ارفعی»، صدای ایران باستان

|پیام ما| بعد از تجربه موفق مشارکت جهانی برای نجات معبد باستانی مصر در جریان ساخت سد بلند اسوان؛ که به بزرگترین نجات باستان‌شناسی جهان مشهور شد؛ یونسکو در سال ۱۹۷۲ کنوانسیون حفاظت از میراث جهانی را در هفدهمین نشست خود در پاریس تصویب کرد. کنوانسیونی که تا امروز بالغ‌بر ۱۹۰ کشور به آن متعهد شده‌اند و خود را ملزم به حفاظت از میراث جهانی می‌دانند. ایران جزو اولین کشورهایی بود که به این کنوانسیون پیوست؛ در روز هفتم اسفند ۱۳۵۳(در ۲۶ فوریه ۱۹۷۵). کنوانسیونی که چند سال بعد کمیته‌ای برای ثبت آثار تاریخی کشورها در فهرستی جهانی با نام کمیته میراث جهانی تشکیل داد که نخستین رئیس آن «فیروز باقرزاده» بود. این کمیته در نشست سالانه خود، به بررسی پرونده‌های مربوط به آثار تاریخی کشورها می‌پردازد و با رأی اعضا با ثبت این آثار در فهرست جهانی موافقت یا مخالفت می‌کند. نزدیک به یک سال از انقلاب ۵۷ گذشته بود و ایران هنوز درگیر التهاب بود که «شهریار عدل»، باستان‌شناس جوان ایرانی، راهی مصر شد. قرار بود این مأموریت به «فیروز باقرزاده» که تا پیش از سال ۵۷ رئیس کمیته میراث جهانی یونسکو بود، سپرده شود؛ اما اقداماتی غرض‌ورزانه از سوی برخی افراد، باعث شد شهریار عدل به‌تنهایی این مأموریت را انجام دهد. او چهارم آبان ۱۳۵۸ به قاهره رفت و در سومین نشست کمیته میراث جهانی یونسکو حاضر شد. دستاورد او از این سفر در آن روزها که میراث‌فرهنگی آخرین چیزی بود که مسئولان و مردم به آن فکر می‌کردند، ثبت سه اثر شاخص ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو بود. «چغازنبیل»، «نقش‌جهان» و «تخت‌جمشید»؛ در آن سال جهانی شدند و بعد‌ازآن، با شروع جنگ، این روند تا سال‌ها متوقف ماند.

حریق که به جان نیزارها می‌افتد، لانه‌هایی می‌سوزد که پرنده‌ها ماه‌ها برای ساختنشان از آفریقا پرواز کرده‌اند؛ قلمروهایی که نسل‌ها در آن زادوولد داشته‌اند و امنیتی که شاید سال‌ها طول بکشد تا دوباره به این مکان بازگردند. سوم اسفندماه، برای چندمین بار در سال‌های اخیر، نیزارهای حاشیه رود شور در جنوب پرند آتش گرفت. تکرار این آتش‌سوزی‌ها در آستانه بهار، زنگ خطری است برای یکی از مهم‌ترین زیستگاه‌های پرندگان مهاجر در استان تهران.

مدیرعامل شرکت ملی صنایع مس ایران با تأکید بر نقش جوامع محلی در پایداری تولید، اعلام کرد: توسعه صنعتی زمانی ماندگار خواهد بود که مناطق میزبان خود را در منافع و مسیر پیشرفت سهیم بدانند.