شینا انصاری، معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست، برای شرکت در نهمین نشست عالی‌رتبه محیط‌زیست و توسعه پایدار کمیسیون اقتصادی و اجتماعی آسیا و اقیانوسیه (ESCAP) وارد بانکوک شد؛ نشستی که با محور تقویت همکاری‌های منطقه‌ای در حوزه محیط‌زیست از ۱۰ تا ۱۲ تیرماه برگزار می‌شود.

محمدرضا عارف، معاون اول رئیس‌جمهور، با تأکید بر اهمیت فناوری در جنگ‌های نوین و لزوم تقویت آموزش‌های فنی و مهارتی، آموزش کاربردی و مهارت‌محور هوش مصنوعی و امنیت سایبری را در مدارس یک ضرورت حیاتی خواند و خواستار هماهنگی میان دستگاه‌های مرتبط برای اجرای این برنامه شد.

شینا انصاری، معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست، برای شرکت در نهمین نشست کمیته عالی‌رتبه محیط‌زیست و توسعه پایدار اعضای کمیسیون اقتصادی و اجتماعی آسیا و اقیانوسیه (اسکاپ) عازم بانکوک شد؛ نشستی که با حضور وزرا و مقامات کشورهای عضو به بررسی چالش‌های زیست‌محیطی منطقه و توسعه همکاری‌های پایدار اختصاص دارد.

مروری بر کتاب «آذرباد» نوشته «نسیم مرعشی»

در بازارهای مرزی، این بار نه دلار و دینار، بلکه خودِ اسکناس‌های ایرانی مشتری پیدا کرده‌اند. اسکناس‌ها و تراول‌چک‌های یک میلیون تومانی و ۵۰۰ هزار تومانی دست‌به‌دست می‌شوند و با پرداخت مبالغی بالاتر، راه خود را به آن‌سوی مرزها می‌گشایند. بازاری که در هفته‌های اخیر از بانه و مریوان، پاوه و جوانرود در غرب کشور تا شهرهای سیستان‌وبلوچستان در جوار مرز پاکستان رونق گرفته، تنها یک تجارت مرزی نیست؛ بلکه روایتی از اقتصادی سرشار از نااطمینانی است که در آن حتی پول ملی نیز به کالایی برای معامله و سفته‌بازی تبدیل شده است.

لوله‌ها دوباره به چابهار برگشته‌اند؛ همان لوله‌هایی که سال گذشته با اعتراض شماری از شهروندان، اجرای پروژه انتقال متانول را متوقف کردند. در اخبار رسمی، البته از اعتراض‌های مردمی مرتبط با توقف این پروژه خبری نیست. پیش از این، در شهریور ۱۴۰۲، بنا بر گزارش «نفت ما»، «جواد سپاهی»، فرماندار وقت چابهار، گفته بود: «برای انتقال متانول از پتروشیمی به بندر، خط لوله‌ای نیاز است و برای آن حدود ۸ واریانت در نظر گرفته شده بود که از میان آن‌ها در نهایت یکی انتخاب شد و استعلام‌های محیط‌زیست و نهادهای دیگر اخذ شد. اما پیش از آنکه این خط لوله به شهر برسد، با هماهنگی دادستان، کار را حدود یک ماه پیش (مرداد ۱۴۰۲) تعطیل کردیم تا دوباره نظرهای قطعی کارشناسان را دریافت کنیم.» حالا با آغاز دوباره عملیات اجرایی، نگرانی ساکنان محله‌های واقع در مسیر خط لوله نیز جان تازه‌ای گرفته است. مردم می‌گویند مخالف توسعه نیستند، اما معتقدند توسعه زمانی پایدار خواهد بود که با شفافیت، گفت‌وگو و اطمینان‌بخشی درباره ایمنی پروژه همراه باشد.

زلزله‌های اخیر در ونزوئلا، بار دیگر اهمیت تاب‌آوری شهرها در برابر زمین‌لرزه را به یکی از مهم‌ترین موضوعات مدیریت بحران تبدیل کرده است. اما اگر زلزله‌ای با ابعاد مشابه در ایران رخ دهد، کدام استان‌ها آسیب‌پذیرتر خواهند بود؟ به گفته کارشناسان، مازندران، گیلان، تهران و هرمزگان از جمله استان‌هایی هستند که پایین‌ترین سطح تاب‌آوری لرزه‌ای را دارند. همچنین آمارهای وزارت راه و شهرسازی نشان می‌دهد بیش از ۱۷۷ هزار هکتار بافت فرسوده، ناکارآمد شهری، تاریخی و سکونتگاه‌های غیررسمی در کشور شناسایی شده است. این مناطق شامل بافت‌های فرسوده با حدود ۱۱ میلیون نفر جمعیت، سکونتگاه‌های غیررسمی (حاشیه‌نشینی) با ۷.۵ میلیون نفر، بافت‌های تاریخی با ۲.۵ میلیون نفر و پهنه‌های پرخطر با ۲۵۰ هزار نفر جمعیت است؛ در مجموع، بیش از ۲۱ میلیون نفر در سکونتگاه‌هایی زندگی می‌کنند که در صورت وقوع زلزله، به‌طور بالقوه در معرض خطر قرار دارند. با این حال، تجربه کشورهای مختلف نشان می‌دهد که هرچند وقوع زلزله اجتناب‌ناپذیر است، اما می‌توان با برنامه‌ریزی و ارتقای تاب‌آوری، خسارت‌های آن را به‌طور چشمگیری کاهش داد.

| پیام ما | تصاویر ویرانی در خیابان‌های «کاراکاس» دلخراش است؛ ساختمان‌هایی که در چند ثانیه فرو ریختند، مردمی که شب را در خیابان‌ها گذراندند و آمار قربانیانی که هر ساعت افزایش یافت. دو زمین‌لرزه به بزرگی ۷.۲ و ۷.۵ ریشتر در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶ ونزوئلا را لرزاند و جان بیش از ۱۰ هزار نفر را گرفت. این حادثه طبیعی بار دیگر این پرسش را پیش روی ما قرار داد که شهرهای ایران تا چه اندازه برای رویارویی با زلزله آماده‌اند. کشوری که بر کمربند لرزه‌خیز آلپ ـ هیمالیا قرار گرفته و در طول تاریخ بارها زخم زمین‌لرزه‌های ویرانگر را بر تن خود دیده است؛ از رودبار و منجیل تا بم، سرپل ذهاب و خوی.

رخداد زلزله‌های دوگانه با بزرگای ۷.۲ و ۷.۵ در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶ (سوم تیر ۱۴۰۵) به مرکزیت سان‌فلیپه در ایالت یاراکوی، نمونه‌ای عینی از پیچیدگی مدیریت بحران در مناطق خارج از پایتخت را به نمایش گذاشت. این موضوع، به‌ویژه در کشوری مانند ونزوئلا که سال‌ها در معرض تحریم و فساد ساختاری بوده، اهمیت ویژه‌ای دارد. گرچه لرزش‌ها در کاراکاس نیز خساراتی بر جای گذاشت، کانون اصلی فاجعه و بیشترین نرخ تخریب در استان‌ها و ایالت‌های شمالی و مرکزی، نظیر یاراکوی، کارابوبو و لاگوایرا، متمرکز بود.