| پیام ما | ظهر یکشنبه، گرما از دیوارهای خانه‌های نوایتسل بالا می‌رفت. آفتاب، شرق براندنبورگ را مثل ورق آهن داغ کرده بود و دماسنج‌ها عددی را نشان می‌دادند که تا همین چند سال پیش برای آلمان غریب بود: ۴۱.۷ درجه سانتی‌گراد. ماریو، تعمیرکار بازنشسته ۶۵ ساله، پرده‌ها را کشید، پنجره‌ها را بست و دستگاهی را روشن کرد که هنوز در خانه‌های آلمانی کمیاب است؛ کولر ثابت. دو سال پیش، یک موج گرمای سخت او را وادار کرد این دستگاه را بخرد. حالا می‌گوید: «تابستان‌ها به‌تدریج گرم‌تر می‌شوند. با افزایش سن، تحمل گرما سخت‌تر می‌شود.» خانه بنگلوی او در مرز آلمان و لهستان، جزو همان اقلیت کوچک خانه‌هایی است که در آلمان کولر ثابت دارند. اما در اروپایی که گرما دیگر مهمان چندروزه تابستان نیست، همین اقلیت کوچک به نشانه یک پرسش بزرگ تبدیل شده است: خنک‌ماندن، رفاه است یا حق زنده‌ماندن؟

| پیام ما | روز چهارشنبه، پیر ماسلو پیامکی از مهدکودک دخترش دریافت کرد؛ مهدی که کمتر از ۸۰ کیلومتر با ایستگاه هواشناسی‌ای فاصله دارد که نخستین رکورد دمای ماه ژوئن بریتانیا را در این هفته شکست. در این پیام از والدین خواسته شده بود کودکان را زودتر از معمول به خانه ببرند، زیرا ساختمان مهد به‌زودی بیش از حد گرم می‌شد. چنین صحنه‌هایی این هفته در سراسر اروپا تکرار شد؛ قاره‌ای که شدیدترین و گسترده‌ترین موج گرمای ثبت‌شده در تاریخ خود را تجربه می‌کند. موجی که به‌دلیل انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از فعالیت انسان داغ‌تر شده و به‌علت سال‌ها ناتوانی در آماده‌سازی شهرها، تحمل آن دشوارتر شده است. فرانسه گرم‌ترین روز و گرم‌ترین شب تاریخ خود را ثبت کرد و بریتانیا و سوئیس نیز رکورد دمای ماه ژوئن را شکستند. برای ماسلو، اپیدمیولوژیست محیط‌زیست در دانشکده بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن که به یکی از برجسته‌ترین پژوهشگران اروپایی در زمینه برآورد تلفات پنهان موج‌های گرما تبدیل شده است، اتفاقات چند روز گذشته یادآور تابستان هولناک سال ۲۰۰۳ است. آن زمان، اگرچه سنش آن‌قدر نبود که نگران سلامت خود باشد، اما به اندازه‌ای بزرگ شده بود که ابعاد فاجعه را درک کند. او که آن زمان نوجوانی در جنوب فرانسه بود، در اردوگاه تابستانی زیر آفتاب بسکتبال بازی می‌کرد؛ در حالی که گرمای طاقت‌فرسای ماه اوت، شهرهای اروپا را به کوره‌هایی سوزان تبدیل کرده بود.