ادبیات ایران با پیشینه‌ای چند هزارساله و حضور شاعران و نویسندگان بزرگی مانند فردوسی، حافظ، سعدی، خیام، عطار، صائب، نیما، فروغ، شاملو و سهراب سپهری، ظرفیت گسترده‌ای برای شکل‌گیری گردشگری ادبی دارد. خانه‌ها و آرامگاه‌های ادیبان، شهرهای مرتبط با زندگی آن‌ها و حتی مکان‌هایی که در آثار ادبی از آن‌ها نام برده شده است، می‌توانند در قالب شبکه‌ای از گردشگری ادبی تعریف شوند؛ بااین‌حال، این ظرفیت در ایران هنوز تا حد زیادی به بازدید از آرامگاه‌ها محدود مانده و به محصولی منسجم در گردشگری تبدیل نشده است.