|پیام ما|کمتر ملتی در جهان وجود دارد که ردپایی از جنگ و تخریب در حافظه جمعی‌اش نداشته باشد. جنگ‌ها، علاوه بر تغییر معادلات سیاسی و گاه اقتصادی‌ـ‌اجتماعی، شهرها را ویران و خانه‌ها را تخریب می‌کنند. بازسازی این ویرانه‌ها برای کشورها عموماً پرهزینه است و گاهی به معضلی جدی برای توسعه تبدیل می‌شود. بااین‌حال، کم نیستند کشورهایی که ترجیح می‌دهند آثار به‌جامانده از جنگ را حفظ کنند و بخشی از این خرابه‌ها را در معرض دید شهروندان قرار دهند. مرکز مطالعات شهرداری تهران در گزارشی که به‌تازگی منتشر شده، رویکرد شهرها را در مواجهه با تخریب‌های جنگ بررسی کرده است. این گزارش از تجربه جنگ ۱۲روزه و آسیب‌های تهران نوشته و تأکید کرده است که در روزهای پساجنگ دقیقاً چه چیزهایی باید در سطح شهر حفظ شود. این پژوهش دو یادمان در خیابان هفت‌تیر و تئاتر شهر را که در روزهای پس از جنگ ایجاد شدند، واکاوی کرده است. ما در «پیام ما» در ادامه این گزارش، با دو کارشناس معماری درباره نتایج و رویکردهای آن گفت‌وگو کردیم و از آن‌ها نیز پرسیدیم که با ویرانه‌های جنگی چه باید کرد.

شماره ۳۴۳۲ روزنامه «پیام ما» در تاریخ دوم تیر ماه ۱۴۰۵، ضمن واکاوی بحران تهاجم گیاه «سنبل آبی» به تالاب‌های گیلان و مازندران، به بررسی ابعاد نوظهور «گردشگری تاریک» در ایران و چالش‌های اقتصادی پس از تفاهم با آمریکا پرداخته است.

| پیام ما | شب که دره آرام می‌شود، صداها بلند‌تر از روز به گوش می‌رسند. شیون باد میان دیواره‌های بلند ارگ، لغزش سنگ‌ریزه‌ها در مسیر باریک دالان بنای خشتی، سایه‌هایی که روی بریدگی‌های خاک می‌افتند و سکوتی که گاهی از هر صدایی ترسناک‌تر است. برای گروهی از جوانان، همین لحظه‌ها دلیل سفر است؛ نه هتل، نه بازار، نه عکس یادگاری کنار بنای مرمت‌شده. آن‌ها دنبال جایی می‌روند که سفر را از تفریح جدا کند؛ جایی که ترس، خاطره، مرگ، افسانه، فاجعه یا ردِ ویرانی در آن ته‌نشین شده باشد. نام جهانی این میل، «گردشگری تاریک» است؛ اما در ایران هنوز بیشتر شبیه پدیده‌ای بی‌نام، بی‌راهنما و بی‌متولی است.