با رسیدن نرخ باروری در ایران به مرز بحرانی ۱.۳۵، شکاف عمیقی میان سیاست‌های «جوان‌سازی جمعیت» و واقعیت‌های زندگی خانواده‌ها ایجاد شده است. برخلاف باور عمومی، مشکل اصلی تنها در نبود مشوق‌های مالی نیست؛ بلکه بی‌اعتمادی به آینده، بحران مسکن و هزینه‌های سنگین زندگی، خانواده‌های ایرانی را به سمت «خانواده‌های کوچک» سوق داده است.

|پیام ما| نیم‌قرن پیش، اگر به کسی می‌گفتی می‌توان با یک دوربین خودروهایی را که سرعت غیرمجاز دارند شناسایی کرد، احتمالاً یا می‌خندید یا به عقل گوینده شک می‌کرد. حتی تا همین ۲۰ سال پیش، ساکنان بسیاری از شهرها با خدمات الکترونیک و تلفن‌های گویا هم آشنا نبودند. شاید هنوز هم تاکسی‌های خودران یا پلتفرم‌هایی که هدررفت آب را کنترل می‌کنند، برای بسیاری غریبه باشند. بااین‌حال، شهرهای دنیا با سرعت بالایی از سنت فاصله می‌گیرند و خود را به موجودی هوشمند و زنده تبدیل می‌کنند. یکی از ابزارهای این تحول، هوش مصنوعی است. شهرها با استفاده از هوش مصنوعی، داده و الگوریتم‌های پیشرفته نه‌تنها به خواسته‌های مردم پاسخ می‌دهند، بلکه در تلاش‌اند نیازهای بعدی آن‌ها را پیش‌بینی کنند و خدمات سریع‌تر، بهتر و حتی ارزان‌تری به آن‌ها ارائه دهند. اما همه شهرها این مسیر را مانند هم طی نمی‌کنند. گزارش شاخص شهرهای هوشمند که اواسط مرداد امسال منتشر شد، توضیح می‌دهد هوش مصنوعی چگونه زندگی شهری را شکل می‌دهد.