هم‌زمان با اجرای تصمیم دولت مبنی بر حذف کامل ارز ترجیحی از کالاهای اساسی که سال گذشته انجام شد قیمت اقلامی مانند برنج که بخش قابل‌توجهی از غذای مردم را شامل می‌شد افزایش قابل‌توجهی پیدا کرد. افزایشی که موجب بالارفتن تقاضا و میزان مصرف نان در کشور شد. اگر چه از زمان همه‌گیری کرونا دولت تلاش کرده بود تا همه نانوایی‌ها به‌ویژه نانوایی‌هایی که با آرد یارانه‌ای پخت می‌کنند را به سمت خرید با کارت سوق دهد؛ اما سال گذشته به یکباره تکلیف کرد باید از همه نانوایی‌ها کارت‌خوان‌های عادی جمع‌آوری شود. نصب کارت‌خوان‌های هوشمندی که به سامانه مدیریت نان کشور یا همان نانینو متصل بود مشکلات متعددی برای نانوایان ایجاد کرده است. قرار بود با استفاده از سامانه نانینو تخلفاتی نظیر استفاده چندباره از یک کارت در روز شناسایی شود؛ اما ازآنجایی‌که این سامانه امکان چنین تشخیصی ندارد، آن را به‌عنوان تخلف نانوایان محاسبه کرده و سهمیه آنها را به‌عنوان جریمه، کاهش می‌دهند. بسیاری معتقدند اگر چه این طرح می‌توانست شفافیت زیادی به همراه داشته باشد؛ اما به این دلیل که اجرای آن بدون درنظرگرفتن همه جوانب انجام شده فقط معیشت نانوایان را در خطر قرار داده است.

جهان امروز جهانی به‌هم پیوسته است که هر تغییری در بخشی از جهان بر تغییرات بخش‌های دیگر تأثیر دارد. درحال حاضر، شرکت‌های اقتصادی در قبال جامعه‌ای که در آن فعالیت می‌کنند متعهد و مسئول هستند. شرکت‌ها نه‌تنها باید میزان آسیب به محیط فعالیت خود را به حداقل برسانند که باید برای رشد پایدار آن نیز تلاش کنند. شرکت‌های بزرگ تجاری و صنعتی بیشماری برخلاف گذشته که تنها به منافع شرکت و سهامداران خود توجه داشتند، اکنون سعی دارند تعهد و مسئولیت خود را نسبت به جامعه، انسان‌ها و محیطی که در آن فعالیت می‌کنند، به انجام برسانند. شرکت‌های بزرگ ایران نیز از این قاعده مستثنا نیستند.

«سُوچِن» انگار گره خورده باشد به تاریخ بلوچستان؛ هنری که گرچه نمی‌توان تاریخ مشخصی برای ابتدایش یافت، اما از وقتی که رودوزی‌ها خود را به جزئیات لباس‌ها اضافه کردند به دست زنان بلوچی و روی لباس‌های این خطه جای گرفت. دخترکان بلوچی نیازی به آموزش ندارند، آن‌ها از وقتی که می‌توانند سوزن به دست بگیرند و روی پارچه کوک بزنند، دوخت‌ها را از بر هستند؛ آنچه در خیال دارند را روی پارچه می‌آورند تا نقوش هندسی از گل‌ها، بته‌ها و ترکیب رنگ‌ها شکل بگیرد که گاهی در سفال‌های کلپورگان (روستای جهانی سفال) می‌بینید و گاهی در طرح‌های هندسی برجای مانده در نقوش تاریخی. هرچند برخی معتقدند این نقوش برگرفته از نقش سنگ‌نگاره‌های پیش از تاریخ است، اما از نگاهی دیگر به نظر می‌رسد بیش از هر چیز، هنرمندان بلوچ با ارائه طرح‌ها، نقش و نگارها، محیط، جامعه، باورها و رفتارها، خواسته‌ها و آرزوهای خودشان را بازگو می‌کنند. بلوچی‌دوزی گرچه هنری فراموش شده نیست و بعد از دوره اوج در دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۳۰ در یک دهه گذشته هم پای خود را به دنیای مد و فضای مجازی باز کرده است،‌ اما از نگاه محلی‌ها و کارشناسان تا رسیدن به جایگاه واقعی فاصله دارد.