پس از جنگ معمولاً مسیری برای بازاندیشی در مورد راه‌های رفته و راه‌های پیش رو باز می‌شود. حملات آمریکا و اسرائیل در جریان جنگ ۴۰ روزه اخیر، علاوه بر زیرساخت‌های نظامی و انرژی، برخی مجتمع‌های پتروشیمی ایران را نیز هدف قرار داد و موجب اختلال در بخشی از ظرفیت تولید محصولات پتروشیمی و پلاستیکی کشور شد. این وضعیت، در کنار نگرانی‌ها درباره تأمین مواد اولیه برخی صنایع، بحث‌های تازه‌ای را درباره الگوی مصرف پلاستیک در ایران ایجاد کرد. شماری از فعالان و صاحب‌نظران محیط‌زیست معتقدند کاهش تولید می‌تواند فرصتی برای مدیریت مصرف، به‌ویژه در حوزه کیسه‌های پلاستیکی و محصولات یک‌بارمصرف باشد؛ فرصتی که ضمن جلوگیری از ایجاد کمبود در بخش‌های ضروری، توجه افکار عمومی را به پیامدهای محیط‌زیستی پلاستیک جلب کند. در مقابل، برخی دیگر با دیده تردید به این رویکرد می‌نگرند. به باور آن‌ها، سال‌هاست کمپین‌ها و برنامه‌های آگاهی‌بخشی درباره کاهش مصرف پلاستیک اجرا می‌شود، اما به دلیل نبود سیاست‌گذاری جامع، ضمانت‌های اجرایی کافی و حمایت از جایگزین‌های مناسب این اقدامات نتوانسته است به تغییری فراگیر و پایدار در الگوی مصرف جامعه منجر شود.

 مدیرکل محیط‌زیست و توسعه پایدار شهرداری تهران از آغاز طرح ملی «برای وطن، نه برای پلاستیک» برای صیانت از محیط‌زیست و کم‌کردن مصرف پلاستیک خبر داد.

|پیام ما| آلودگی پلاستیکی اقیانوس‌ها یکی از جدی‌ترین چالش‌های محیط‌زیستی جهان است. سالانه حجم زیادی از پلاستیک‌ها از خشکی وارد دریاها می‌شود و به‌دلیل تجزیه‌ناپذیر بودن، این ماده می‌تواند برای صدها سال در محیط باقی بماند. در چنین شرایطی بود که کمپین و سازمان مردم‌نهاد «سه زباله برای دریا بردار» (Take three for the sea) در استرالیا در سال ۲۰۰۹ به‌ وجود آمد. این کمپین بر مسئولیت فردی در پاکسازی و اهمیت دادن به محیط اطراف خود و همچنین اهمیت آموزش در حفظ محیط‌زیست تأکید دارد. این سازمان از سال ۲۰۰۹ توانسته است بیش از ۵۰ میلیون قطعه زباله را از سواحل جمع‌آوری کنند.

در دنیایی که مد لوکس اغلب با مصرف‌گرایی و آسیب به طبیعت همراه است، برند «بالنسیاگا» فصل تازه‌ای را آغاز کرده. کت مشکی براقی که نه از چرم حیوانی ساخته شده و نه از پلاستیک، بلکه از جلبک‌های میکروسکوپی طراحی شده است. همکاری بالنسیاگا با استارتاپ ترکیه‌ای «گوزن» نشان می‌دهد آینده‌ مد می‌تواند هم‌زمان لوکس و پایدار باشد؛ گامی جسورانه به‌سوی دنیایی که زیبایی با مسئولیت‌پذیری محیط‌زیستی معنا می‌یابد.

براساس آمار‌ها و برآوردها، چیزی بالغ‌بر ۲۰ هزار کوهنورد در طول فصل اصلی صعود، راهی قله دماوند می‌شوند و هرساله نیز این آمار افزایش پیدا می‌کند. آخرین مشاهدات حاکی از آن است، با گرم شدن هوا و پایدار شدن شرایط جوی در مسیر صعود به قله به‌ویژه نیمه اول تابستان،‌ پرترافیک‌ترین زمان صعود به بلندترین قله ایران است و در این مدت هزاران کوهنورد راهی دماوند می‌شوند. با توجه به اینکه از نیمه تیر تا پایان مرداد احتمال بارش برف یا کولاک در ارتفاعات بسیار کمتر است و مسیرهای چهارگانه (شمالی، جنوبی، غربی و شمال‌شرقی) از شرایط مناسب‌تری برخوردارند، در این بازه زمانی شمار زیادی از کوهنوردان آماتور و حرفه‌ای و حتی کوهنوردان غیرایرانی به قله دماوند رهسپار می‌شوند. اما این فصل شلوغ و پرترافیک، علاوه‌بر رونق کوهنوردی، معضلات و مشکلات جدی و گاهاً غیرقابل بازگشت را از منظر محیط‌زیستی در پی دارد؛ از انباشت زباله‌های برجامانده کوهنوردان تا آسیب به پوشش گیاهی و حیات‌وحش منطقه تا فرسایش جدی خاک منطقه. براساس گزارش‌های میدانی، بسیاری از این صعودها با برجا گذاشتن انبوه زباله از جمله بطری‌های پلاستیکی و شیشه‌ای، بسته‌بندی خوراکی‌ها و حتی البسه کهنه، در مسیر همراه است.

زباله‌سوز دستگاهی حساس با کنترل فرایند بسیار حساس است که اگر زباله‌سوزی اشتباه یا خام‌سوزی در آن رخ دهد، گازهایی از آن متصاعد می‌شود که بسیار خطرناک‌اند و می‌توانند فاجعه بزرگی رقم بزنند. این گازها فلردار و کلردار هستند و این دستگاه‌ها برای فعالیت نیازمند حضور متخصص‌اند و یک دهدار قاعدتاً نمی‌تواند این موضوع را مدیریت کند. اما نکته مهم در مدیریت پسماند این است که بتوانیم پسماند را از نقطه تولید تا نقطه نهایی مدیریت کنیم. اتفاقی که در این برنامه‌ها رخ نداده و مدیریتی که الان شاهدش هستیم چنین مواردی را شامل نمی‌شود.