سال‌هاست از عشایر با عنوان‌هایی مانند حافظان مراتع و پاسداران منابع‌طبیعی یاد می‌شود؛ اما رخدادهایی همچون جاده‌کشی در دل کوهستان «الوند»، افزایش تعداد دام بیش از ظرفیت پروانه چرا، چرای بیش از ظرفیت مراتع، ساخت‌وسازهای خارج از چارچوب، آتش‌سوزی و تخریب پوشش گیاهی در سال‌های اخیر باعث شده است بخشی از این قشر مولد جامعه، خود به یکی از چالش‌های محیط‌زیستی استان همدان تبدیل شوند و در مواردی با یکی دیگر از جوامع محلی، یعنی روستاییان، در تعارض قرار بگیرند. البته عشایر تنها مقصران وضعیت موجود نیستند. تغییر شرایط اقلیمی، کاهش توان مراتع، تغییر الگوی کوچ و جابه‌جایی سریع‌تر دام با خودرو، فشارهای اقتصادی و ضعف در مدیریت و نظارت بر مراتع نیز در شکل‌گیری این وضعیت نقش دارند. در چنین شرایطی، بخشی از جامعه عشایری که به گفته رئیس اداره امور عشایر استان همدان، با وجود سهم ۰٫۸ درصدی از جمعیت استان، ۲۰ درصد از گوشت قرمز استان را تأمین می‌کنند، خود را تحت فشار و حتی «سربار» می‌دانند؛ شرایطی که هم طبیعت و جامعه محلی و هم خود عشایر را با چالش روبه‌رو کرده و ضرورت بازنگری در شیوه‌های کوچ و دامداری، مدیریت مراتع و نحوه استقرار عشایر را بیش از گذشته مطرح کرده است.