دشت با گل‌های زرد و سفید و آبی فرش شده، جلوتر، نه آن‌قدر که با چشم غیرمسلح بتوان به‌راحتی دید، گله‌ای گورخر آسیایی ایستاده‌اند، دقیقه‌ای بعد از پشت تپه گله دیگری می‌رسد، آن‌سوتر باز دو گور دیگر. این منظره دائمی نیست، با آغاز فصل گرما همه این گل‌ها خشک می‌شوند، آنچه می‌ماند پوشش مرتعی ضعیف «پارک ملی قطرویه» است که گورها را پراکنده می‌کند، همین جابه‌جایی‌ها باعث تلف‌شدن آن‌ها می‌شود؛ در جاده‌ها و کریدورهای ناامن.