تصویر بوعلی‌سینا چگونه از روایت‌های تاریخی به قالی ایرانی راه پیدا کرد؟

پیکرتراشی چوبی، یکی از رشته‌های صنایع دستی با سابقه‌ای چندهزارساله است. هنرمندان این حوزه می‌گویند ایران، با وجود پیشینه تاریخی، استعدادهای انسانی و حضور هنرمندانش در رویدادهای بین‌المللی، فعالیت منسجم و سازمان‌یافته‌ای در زمینه پیکرتراشی چوبی ندارد. نبود ساختارهای حمایتی، شرایط اقتصادی و گسترش آثار بی‌کیفیت در شبکه‌های اجتماعی نیز بازار این هنر و سلیقه اجتماعی را تحت‌تأثیر قرار داده است.

۱۴۰۰ سال است که در دل کویر دامغان، ستون‌های آجری تاریخانه نظاره‌گر آمدن و رفتن روزگار بوده‌اند. کهن‌ترین مسجد ایران، که روزگاری بر بقایای آتشکده‌ای ساسانی ساخته شد، این روزها در تدارک بزرگ‌ترین رویداد تاریخی خود پس از قرن‌هاست: ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو. تخریب طبقات مازاد یک ساختمان مزاحم و آغاز عملیات جابه‌جایی نمازخانه‌ای که نیم‌قرن پیش بر پیکره این اثر تاریخی ساخته شده، نوید آن را می‌دهد که پس از سال‌ها کشمکش، گره‌های کور این پرونده در حال گشوده‌شدن است. اما آیا این پایان ماجراست یا هنوز چالش‌هایی در راه جهانی‌شدن این گنجینه کهن وجود دارد؟