صنعت مد و پوشاک از نظر انتشار گازهای گلخانه‌ای، مصرف آب، تولید فاضلاب و پسماند نساجی، از آلاینده‌ترین و پرمصرف‌ترین صنایع جهان به شمار می‌رود. شاید دور از انتظار باشد، اما برای تولید یک شلوار جین حدود ۷ هزار و ۵۰۰ لیتر آب مصرف می‌شود و حدود ۲.۵ کیلوگرم ردپای کربنی بر جای می‌ماند. چنین پیامدهای آنی و بلندمدتی در صنعت مد، از دهه ۱۹۶۰ میلادی مفهوم مد پایدار را مطرح کرد؛ رویکردی که با مد سریع یا «فست‌فشن» مقابله می‌کند و بر اقتصاد چرخشی تأکید دارد. در ایران نیز مد پایدار ریشه در برخی باورهای فرهنگی دارد. نکوهش اسراف، استفاده مجدد از لباس و مفهوم قناعت، همگی با اندیشه مصرف چندباره و اقتصاد چرخشی قابل تبیین‌اند.