مرقعات دیتس را می‌توان آلبوم‌هایی از تکه‌های پراکنده تاریخ هنر دانست؛ آثاری که از «کتابخانه سلطنتی تبریز» سر درآوردند، پس از غارت این شهر به عثمانی رفتند و سرانجام در کتابخانه‌ای در برلین جای گرفتند. با این‌همه، اهمیت آن‌ها فقط به سرگذشت پرپیچ‌وخمشان محدود نمی‌شود. در میان برگ‌های این مجموعه، نقاشی‌هایی از دوره ایلخانی وجود دارد که از شیوه بازنمایی زنان دربار مغول تا جزئیات پوشش، ارتباط انسان با طبیعت و زندگی روزمره را پیش چشم می‌گذارند. برخی از این تصاویر، برخلاف روایت‌های رسمی و شاهانه، دریچه‌ای به جهان مردمانی باز می‌کنند که کمتر در متون تاریخی مجال حضور یافته‌اند. «آزاده لطیف‌کار»، پژوهشگر تاریخ هنر و مترجم کتاب «از تاریخ شاهان تا حکایت مردمان: نقاشی‌های ایرانی در مرقعات دیتس»، نخستین‌بار هنگام نگارش رساله دکتری‌اش درباره نقاشی دوره ایلخانی با این مجموعه آشنا شد. او در گفت‌وگو با «پیام ما» از ظرفیت‌های کمتر شناخته‌شده مرقعات دیتس می‌گوید؛ از آنچه این تصاویر درباره هنر و جامعه ایران روایت می‌کنند تا سرگذشت میراثی که فاصله میان نگهداری و دسترسی به آن، می‌تواند سرنوشت پژوهش درباره‌اش را رقم بزند.