تصویب آیین‌نامه موتورسواری زنان، درحالی‌که کشور درگیر مشکلات متعدد است، بار دیگر اختلاف‌نظر بین نمایندگان مجلس را به صدر بحث‌های عمومی کشانده؛ از یک‌سو، موافقانی که آن را حق قانونی زنان و پاسخی به ضرورت‌های حمل‌ونقل شهری می‌دانند و از سوی دیگر، مخالفانی که این اقدام را خارج از اولویت‌های کشور و مغایر با ملاحظات فرهنگی ارزیابی می‌کنند. این جدال در حالی جریان دارد که به‌گفته «نفیسه آزاد»، جامعه‌شناس، حضور زنان موتور‌سوار پیش‌تر به واقعیتی اجتماعی در شهرهایی چون تهران تبدیل شده و شکاف میان قانون و زندگی روزمره، پرسش‌هایی جدی درباره نحوه مواجهه سیاستگذار با نیازهای شهری ایجاد کرده است.

هیأت دولت در جلسه امروز خود، فرماندهی کل انتظامی جمهوری اسلامی ایران را مکلف کرد زمینه آموزش موتورسیکلت‌سواری بانوان متقاضی دریافت گواهینامه را فراهم کند؛ مصوبه‌ای که عملاً مسیر صدور گواهینامه موتورسیکلت برای زنان را هموار می‌سازد.

«حس خنکی باد صبحگاهی شهریور، وقتی روی موتور هستی، کیفیت متفاوتی دارد. کیفیتی غریب اما آشنا که من از کودکی تجربه‌اش را داشتم؛ تجربه موتورسواری در خیابان‌های شهر و کشورم.» موتورسواری زنان، حقی که سال‌ها از زنان این سرزمین دریغ شده‌، در آخرین روزهای تابستان پرحادثه ۱۴۰۴ رنگ واقعیت به‌ خود گرفت. سال‌ها زیستن در محرومیت، از زنان ایرانی انسان‌هایی مطالبه‌گر و متهور ساخته است. آنها به‌رغم محدودیت‌های سلیقه‌ای باز هم موتور سوار می‌شوند. اگرچه منع قانونی برای موتورسواری زنان وجود ندارد، اما صادر نکردن گواهینامه برای راکبان زن این اقدام را در زمره اعمال خلاف قانون قرار می‌دهد. این درحالی‌است که قوانین ناسازگار با واقعیت جامعه همواره توسط مردم دفع و رد می‌شوند.

رئیس پلیس فراجا در خصوص نظارت و برخورد با موتورسیکلت سواران خانم فاقد گواهینامه گفت: با توجه به اینکه بانوان نمی توانند گواهینامه موتورسیکلت دریافت کنند باید تکلیف قانونی اخذ گواهینامه موتورسیکلت برای زنان حل شود.