|پیام ما| نیم‌قرن پیش، اگر به کسی می‌گفتی می‌توان با یک دوربین خودروهایی را که سرعت غیرمجاز دارند شناسایی کرد، احتمالاً یا می‌خندید یا به عقل گوینده شک می‌کرد. حتی تا همین ۲۰ سال پیش، ساکنان بسیاری از شهرها با خدمات الکترونیک و تلفن‌های گویا هم آشنا نبودند. شاید هنوز هم تاکسی‌های خودران یا پلتفرم‌هایی که هدررفت آب را کنترل می‌کنند، برای بسیاری غریبه باشند. بااین‌حال، شهرهای دنیا با سرعت بالایی از سنت فاصله می‌گیرند و خود را به موجودی هوشمند و زنده تبدیل می‌کنند. یکی از ابزارهای این تحول، هوش مصنوعی است. شهرها با استفاده از هوش مصنوعی، داده و الگوریتم‌های پیشرفته نه‌تنها به خواسته‌های مردم پاسخ می‌دهند، بلکه در تلاش‌اند نیازهای بعدی آن‌ها را پیش‌بینی کنند و خدمات سریع‌تر، بهتر و حتی ارزان‌تری به آن‌ها ارائه دهند. اما همه شهرها این مسیر را مانند هم طی نمی‌کنند. گزارش شاخص شهرهای هوشمند که اواسط مرداد امسال منتشر شد، توضیح می‌دهد هوش مصنوعی چگونه زندگی شهری را شکل می‌دهد.

شهر جایی است که در آن ساختارهای قدرت و شهروندان پیوسته برای تصاحب و تعریف فضا با یکدیگر کشمکش دارند. این محور اصلی نشست «شهروند، شهر و فضامندی» بود. سه استاد دانشگاه، از منظر جامعه‌شناسی، معماری و مطالعات توسعه، درباره نسبت شهروندان با فضای شهری سخن گفتند و استدلال کردند که مردم، حتی در دل سیاست‌گذاری‌های محدودکننده، با کنش‌های روزمره خود می‌توانند فضاهای شهری را از نو معنا کنند.