کارنامهٔ انواع طرح های ساخت و تأمین مسکن دولتی در ایران (مسکن اجتماعی، اجاره به شرط تملیک، مسکن مهر، امید و ملی تا اینجای کار) نشان می‌دهد غلبه سلیقه بر برنامه (سیاست‌گذاری سلیقه‌ای)، تکرار اشتباهات گذشته در زمینه تامین مسکن حمایتی، نگاه سیاسی به بخش مسکن (نمایش توانمندی دولت با تیراژ میلیونی مسکن) و نادیده گرفتن تجارب موفق جهانی در سیاستگذاری مسکن سبب شده، مسئله مسکن در بستر زمان تبدیل به یک بحران جدی در حوزه اقتصادی و اجتماعی کشور شود، بحرانی که وقوع و استمرار فرایند توسعه پایدار و تاب آوری خانواده در ایران را با چالش‌های جدی مواجه می‌کند.